ตอนที่ 18 ภาพวาดหญิงสาวอาบน้ำ

ตอนที่ 18 ภาพวาดหญิงสาวอาบน้ำ

ทันใดนั้น ก็มีมือที่เย็นก็จับไปที่ไหล่ของนาง ผิวของนางแช่ไว้ในน้ำอุ่นตลอด พอโดนมือที่เย็นเฉียบนั้นกระทบ นางก็สั่นไปทั้งใจ

แต่นางไม่ได้หันกลับไป ยังคงอาบน้ำไปเรื่อยๆ

“เสี่ยวเฟิง ข้าบอกให้เจ้าไปพักไม่ใช่หรือ ตรงนี้ไม่ต้องการให้เจ้ารับใช้แล้ว”

หลังจากนางพูดจบ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบใดๆ จางยวี่โหร่วพึ่งรู้สึกได้ว่าผิดปกติ รีบหันกลับมา ก็เห็นร่างใหญ่ในชุดสีขาวยืนอยู่ข้างหลังนาง มือที่อยู่บนไหล่นางเป็นมือของเขา

ดึกขนาดนี้ ในห้องนอนของนางกลับมีชายหนุ่มปรากฏตัว อีกอย่างนางไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วย สถานการณ์แบบนี้อันตรายมาก

จางยวี่โหร่วกำลังจะตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่วินาทีต่อมา ก็เห็นหน้ากากหมาป่าที่คุ้นเคย เลยกลืนคำที่จะตะโกนกลับเข้าไป

“ชิง....อ๋องชิงผิน?”

ดวงตาที่อยู่หลังหน้ากากของเขาจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง “เทียบกับคำนี้แล้ว ข้าอยากได้ยินเจ้าเรียกว่าสามี ”

แค่ก......จางยวี่โหร่วเกือบสำลักน้ำลายของตนเอง

สามี? ใช่สิ เขาพูดอย่างงี้ก็ถูก พวกเขาทั้งสองแต่งงานต่อหน้าฟ้าดินแล้ว เขาเป็นสามีของนางจริง

แต่ตอนนี้จะให้นางเอ่ยปากเรียกแบบนี้ จางยวี่โหร่วต้องพูดไม่ออกแน่นอน

“เจ้า.....” จางยวี่โหร่วกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นสายตาของเขาลึกมากขึ้นเผยให้เห็นความเร่าร้อนเล็กน้อย เขากำลัง...มองอะไรอยู่?

นางพึ่งนึกได้ว่าตนเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้า แขนและไหล่ต่างโชว์อยู่ด้านนอก โดนผู้ชายคนนั้นเห็นหมดเลย นางเลยรีบดำน้ำลงไป ให้เขาไม่เห็นแม้แต่คอ มีแค่ศีรษะเท่านั้นที่อยู่ด้านนอก

นางดีใจที่ในน้ำมีดอกไม้ลอยอยู่ ช่วยปกปิดร่างกายของนางไว้ แบบนี้เขาก็ไม่เห็นอะไรแล้ว

การกระทำของนางเช่นนี้ เขารู้สึกไม่พอใจมาก

ถึงนางจะปกปิดตนเองในตอนนี้ แต่ฉากเมื่อกี้ก็ถูกจำไว้ในหัวของนางแล้ว

ผิวที่ขาวเนียนดุจหิมะ ผมยาวที่เปียกเล็กน้อยถูกปล่อยไว้ที่หลังและแขนของนาง

ผมดำราวกับหมึก ผิวขาวราวกับหิมะ ทำให้เขาควบคุมตนเองไม่อยู่อยากจะไปจับดูว่าผิวที่เนียนอ่อนโยนแบบนั้นมีความรู้สึกยังไง และเขาก็ทำจริง

หลังจากที่นางรู้ตัว ก็รีบหันมา ดวงตาที่กลมโตมีแววตาที่กลัวและตกใจเล็กน้อย ทำให้เขานึกถึงวันที่เข้าเรือนหอ ตอนแรกสายตาของนางก็เป็นแบบนี้ แต่หลังจากนั้นกลับยั่วเขาด้วยความกล้าหาญ นางไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน เลยรู้สึกน่าสนใจมาก

ผิวที่อยู่เหนือน้ำมีไอน้ำเล็กน้อย ไหปลาร้าที่สวยงามมีดอกกุหลาบสีแดงอยู่หนึ่งกลีบ ไอน้ำสองสามหยดค่อยๆไหลลงมาจากไหปลาร้าลง สายตาของเขาก็มองตามไปด้วย แต่พอไหลลงน้ำแล้วก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย

จางยวี่โหร่วถูกเขามองจนทำตัวไม่ถูก นี่คือสายตาอะไร ทำให้นางรู้สึกอันตราย

เวลาแบบนี้นางควรพูดอะไรเพื่อแก้ไขสถานการณ์สิ

“ดึกขนาดนี้ ท่านอ๋องเดินผิดทางหรือเปล่า ตรงนี้เป็นตำหนักไท่ซือ ไม่ใช่ตำหนักอ๋องชิงผินของท่าน ถ้าให้ใครรู้เข้า ดูท่าจะไม่ดีต่อข้าและท่าน”

นางมั่นใจมาก เขามาที่นี่เพราะไม่เดินตามแผนปกติแน่ ดึกขนาดนี้ ท่านปู่และท่านพ่อไม่ยอมให้เขาค้างที่นี่แน่นอน อย่าว่าแต่เข้าห้องนอนของนางเลย

เขาเป็นถึงท่านอ๋อง กลับทำเรื่องลับลับล่อล่อเช่นนี้ ทำให้คนหมดคำพูดจริงๆ