ตอนที่ 21ใส่เหมือนกัน

ตอนที่ 21ใส่เหมือนกัน

“ยวี่โหร่วถวายบังคมองค์ชาย “ จางยวี่โหร่วถวายบังคมตามธรรมเนียม เป่ยจื่อห้าวรีบพยุงนางให้ลุกขึ้น

“โหร่วเอ๋อ ระหว่างเจ้ากับข้าต้องมากพิธีขนาดนี้ด้วยหรือ เจ้าเป็นชายาของข้า ไม่จำเป็นต้องมากพิธีหรอก”

จางยวี่โหร่วเอามือออกจากมือของเป่ยจื่อห้าวอย่างไม่ให้ผิดสังเกต แล้วจึงพูดขึ้นเสียงเรียบๆว่า “คนไร้ธรรมเนียมคือคนไม่เต็มคน ความสัมพันธ์ระหว่างเราถึงแม้เราต่างก็รู้ดีแก่ใจ ทว่าไม่อาจมองข้ามสายตาตำหนิจากคนนอกไปได้ ไว้รอวันที่ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์แล้วค่อยว่ากันเถอะเพคะ”

เขาย่อมต้องสังเกตได้ถึงความเย็นชาที่นางกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้ แต่เขากลับนึกไปว่าเป็นเพราะนางไม่พอใจที่เขาไม่สามารถช่วยนางพ้นจากสถานการณ์ยุ่งยากตรงหน้าได้

ด้านนอกซุบซิบอะไรกันอยู่นั้น ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่อง จางยวี่โหร่วได้กลายเป็นนางมารร้ายหน้าสวยตามขี้ปากของคนภายนอกไปเรียบร้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นจะทำให้องค์ชายสามกับอ๋องชิงผิน แย่งชิงนางกันไม่เลิกได้หรือ ดังนั้นถึงนางจะอารมณ์ไม่ดีก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

จ้าวซินซินเดินยิ้มไปด้านหน้าพูดว่า “เป็นเพราะว่าพี่ยวี่โหร่วสวยออกอย่างนี้ สายตาที่องค์ชายสามมองมาที่พี่ถึงได้ทั้งตะลึงทั้งหลงเสน่ห์ อย่าว่าแต่องค์ชายสามเลย แม้แต่ข้าเองก็ต้องยอมก้มหัวให้พี่เรื่องนี้เช่นกัน”

“น้องจ้าวพูดเกินไปแล้ว เอ๋ กระโปรงลายก้อนเมฆสีฟ้าที่เจ้าใส่วันนี้สวยจังเลย พอได้เห็นก็รู้สึกสบายตาจริงๆ” พูดถึงตรงนี้ นางก็เปลี่ยนสายตาไปที่ร่างของเป่ยจื่อห้าว “ช่างเข้ากันได้ดีกับองค์ชายสามอย่างน่าประหลาด”

เป็นเพราะเป่ยจื่อห้าวก็ใส่ชุดคลุมยาวสีฟ้าเช่นกัน เขาเป็นโอรสฮ่องเต้ ย่อมต้องมีผ้าทอเซียจิ่นที่งามล้ำค่าซึ่งเป็นเครื่องบรรณาการที่แคว้นหนานมอบให้ เนื้อผ้าของชุดที่จ้าวซินซินสวมใส่อยู่ ย่อมไม่อาจเอามาเปรียบกันได้ แต่สีของเสื้อผ้าของทั้งสองคนกลับกลมกลืนเข้ากันได้ดีเป็นอย่างยิ่ง

จ้าวซินซินทำหน้าตื่นตะลึง รีบคุกเข่าลงกับพื้น “ท่านพี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจสวมชุดสีเดียวกับองค์ชายสามเลยนะคะ ข้าสมควรตาย บังอาจล่วงเกินองค์ชายสาม ขอองค์ชายสามกับท่านพี่โปรดอภัยให้ข้าด้วย”

ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้แล้ว เป่ยจื่อห้าวกลับหัวไวรู้ว่าไม่ควรพูด หากเขาช่วยพูดให้จ้าวซินซิน ยิ่งพูดจะยิ่งเข้าตัวเองเสียมากกว่า

แต่เรื่องนี้จ้าวซินซินสมควรตายจริงๆ ช่างใจกล้ามาก เขามั่นใจว่า นางตั้งใจทำทั้งๆที่รู้ดี

หากทำให้เสียเรื่องล่ะก็ เขาจะไม่มีวันปล่อยนางไว้แน่

จางยวี่โหร่วพูดพร้อมกับยิ้มๆว่า “ดูเจ้าสิ ข้าเพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น ชุดพวกนี้มีทำออกมาแค่ไม่กี่สี ถึงสีจะซ้ำกันจริงก็ไม่เห็นแปลกนี่ น้องจ้าวทำไมต้องตกใจถึงขนาดนี้ด้วย ยังไม่รีบลุกขึ้นมาอีก เจ้าทั้งอ่อนโยนนุ่มนวล ผู้ชายคนไหนเห็นเข้า ก็มีแต่ทั้งรักทั้งหลง”

จ้าวซินซินเหงื่อชุ่มโชกไปทั้งตัว ปากของจางยวี่โหร่วทำไมถึงได้ร้ายขนาดนี้ แค่คำแรกที่นางพูดก็ทำให้นางถึงกับหมดเรี่ยวแรงต่อต้าน

นางทำได้แค่เพียงรีบลุกขึ้น เหลือบสายตามองไปที่องค์ชายสาม ก็เห็นว่าเขากำลังมองนางด้วยสายตาที่แสนจะเย็นชาโดยที่ไม่พูดอะไร ในใจนางจึงยิ่งรู้สึกกังวลหนักขึ้น

“พี่ยวี่โหร่วต่อไปห้ามล้อเล่นแบบนี้กับข้าอีกนะ ข้าเป็นคนขี้กลัว ตกใจเสียแทบแย่ ที่จริงข้ามาวันนี้คิดว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ให้พี่สบายใจ แต่ในเมื่อองค์ชายสามมาชวนพี่ไปเดินเล่น งั้นข้าคงต้องขอตัวไปก่อน ไว้วันหลังค่อยมาหาพี่ใหม่”

จางยวี่โหร่วนั้นแค่เรื่องเล็ก แต่ทำให้องค์ชายสามไม่พอใจนี่สิเรื่องใหญ่ เริ่มต้นก็ไม่ดีแล้ว จ้าวซินซินไหนเลยจะกล้าอยู่ต่อ ในใจเต็มไปด้วยความกังวลใจกำลังจะกล่าวอำลา แต่ว่าจางยวี่โหร่วกลับส่งสายตาบางอย่าง รั่วสุ่ยจึงเดินเข้ามาหยุดนางไว้

“คุณหนูจ้าว ท่านเป็นเพื่อนสนิทกับคุณหนูของเรา ออกไปเที่ยวเล่นสนุกกันจะไม่พาท่านไปด้วยได้ยังไงล่ะ แล้วเมื่อคืนวานคุณหนูก็บอกด้วยว่าอยากให้มีคนมาชวนไปชมดอกไม้ที่บี่ชูถิงด้วย คาดไม่ถึงว่าองค์ชายสามมาได้จังหวะพอดี ไปเดินเที่ยวเล่นก็ดี ชมดอกไม้ก็ดี เพิ่มมาอีกคนก็จะได้สนุกยิ่งขึ้น ท่านก็ไปด้วยกันเถอะนะ”

“นี่…..” จ้าวซินซินมองดูที่สีหน้าทั้งของจางยวี่โหร่วและขององค์ชายสาม ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาไม้ไหนกัน

นางย่อมต้องอยากไปด้วยแน่ เพียงแต่หาข้ออ้างไม่ได้เท่านั้น

จางยวี่โหร่วยิ้มพลางพูดว่า “น้องจ้าวคงเห็นแก่หน้าพี่ใช่ไหม”