ตอนที่ 226 ลอบกัดอย่างต่ำช้า

ตอนที่ 226 ลอบกัดอย่างต่ำช้า

ไม่นาน ใต้คำแนะนำเตรียมการของเป่ยจื่อห้าว การแข่งขันจะเริ่มต้นขึ้นในบัดเดี๋ยวนี้

และผู้เข้าแข่งขันทั้งสองฝ่ายก็ได้อยู่บนเวทีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ฝั่งหนึ่งเป็นมู่โหรงจิ๋ว อีกฝั่งเป็นหันยี่ฉี

การเดิมพันของพวกเขาเป็นยี่สิบคูเมืองกับหญิงสาวสองคน หนึ่งในนั้นเป็นของแถม

กติกาการแข่งขันคือทั้งสองฝ่ายจะต้องยิงให้โดนเป้ายี่สิบครั้ง อีกทั้งในนั้นยังติดตั้งสิ่งกีดขวางเป็นจำนวนมาก ระดับความยากจะเพิ่มขึ้นในแต่ละครั้ง

มู่โหรงจิ๋วหยิบคันธนูและได้เดินขึ้นไป ผู้ชมเห็นมือของเขาพันด้วยผ้าพันแผลอย่างหนา บาดแผลยังไม่หายดี จะลงสนามได้จริงหรือ？ อีกอย่างคู่ต่อสู้ของเขายังเป็นถึงอ๋องชิงผินผู้มีชื่อเสียงเรียงนาม เขามั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว

ผู้ชมมองเขาดึงคันธนู เห็นเพียงแค่ลูกธนูลอยไปอย่างเร็ว ลงบนเป้าอย่างแม่นยำ

ฉะนั้น ความมั่นใจของเขาจึงไม่ได้เพ้อขึ้นมาเอง เขาไม่ได้โง่ที่จะกล้าทำในสิ่งที่ตนไม่มั่นใจ

สายตาหลายคู่จ้องไปยังเขา ลูกธนูที่ยิงออกจากมือเขาล้วนไปตกบนแก่นกลางของเป้า ซึ่งต่อให้มีสิ่งกีดขวางก็มิอาจต้านทานได้

ผู้ชมต่างก็พากันตื่นเต้นไปตามๆกัน ไม่นานก็ถึงดอกสุดท้าย

สิบเก้าตาที่ผ่านมาเขาได้ทำสำเร็จแล้ว ถ้าตาสุดท้ายไม่เกิดความผิดพลาดล่ะก็ เขาก็คงเหนือกว่าอีกฝั่งแล้ว

ต่อให้อ๋องชิงผินยิงโดนทั้งหมด ก็หมายความว่าพวกเขาตีเสมอกัน แล้วผลสุดท้ายจะตัดสินยังไงหล่ะ？

ตาสุดท้าย แน่ว่าจะต้องยากและท้าทายที่สุด

ไม่เพียงแต่จะห่างถึงสามร้อยเมตร ระหว่างทางก็ได้ติดตั้งสิ่งกีดขวางเป็นจำนวนมาก ถ้าอยากจะยิงให้โดน ก็ยากเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขา

แม้แต่มู่โหรงจิ๋ว ยังมีสีเกิดสีหน้าเคร่งเครียดเลย ชัดว่าเขาก็ไม่มีความมั่นใจเช่นกัน

เขาตั้งมั่นจดจ่อ ดึงคันศรเป็นรูปจันทร์เต็มดวง ปล่อยมือ ลูกธนูก็ได้ลอยออกไป

ผู้ชมต่างกระวนกระวายใจ สายตาจับจ้องไปตามทิศทางของลูกธนู

ได้ยินแค่เสียง “ผัวะ”ระหว่างทางลูกธนูก็ได้ปักเข้ากับก้อนหินที่ติดตั้งไว้เป็นสิ่งกีดขวางไว้อย่างจัง

ก็พูดได้ว่า ตานี้เขาล้มเหลว ยิงไม่โดนนั่นเอง

มู่โหรงจิ๋วสีหน้าไม่ค่อยดี เขาต้องหวังจะให้เข้าทั้งยี่สิบตา อวดสักหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร สิบเก้าตาที่ผ่านมาเข้าหมดแล้ว ต่อให้ตานี้ไม่สำเร็จก็ไม่หนักหนาอะไร

ยิ่งไปกว่านั้นรอบสุดท้ายยากมาก แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เรื่องที่เขาทำไม่ได้ ไม่เชื่อว่าหันยี่ฉีจะทำได้

ยิ่งกว่านั้น เขายังเหลือท่าไม้ตาย

ขณะที่ออกจากสนาม เขาได้ส่งสายตากับเป่ยจื่อห้าว บอกให้รู้ว่าสบายใจได้

ทันใดนั้น เขาก็สบายใจขึ้นมา

มู่โหรงจิ๋วเสร็จสิ้นแล้ว ต่อมาเป็นหันยี่ฉีที่ลงสนาม

องครักษ์บนสนามได้ยกลูกธนูที่เตรียมไว้ขึ้นมา และยื่นคันศรไปในมือของเขา

ผู้คนต่างอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ แต่คิดไปก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลย

อ๋องชิงผินเป็นใคร เขาเป็นถึงนักรบเทวดา วรยุทธสูงส่ง ฝีมือการยิงธนูล้ำเลิศ จะแพ้ได้เชียวหรือ？

ผู้ชมคิดแบบนี้ ธนูแรกยิงออกไป

ฉากต่อมา ทำให้ผู้คนอดตะลึงไม่ได้