ตอนที่ 23รักษาเกียรติแห่งสตรีให้ท่านอ๋อง

ตอนที่ 23รักษาเกียรติแห่งสตรีให้ท่านอ๋อง

คนที่มารอรับพวกเขาขึ้นเรือเมื่อเห็นเขาแล้ว จึงร้องตะโกนขึ้นว่า “เจ้าเป็นใคร ช่างบังอาจนัก กล้าขึ้นมาบนเรือส่วนพระองค์ขององค์ชายสาม ไม่รู้หรือว่าวันนี้เรือลำนี้ถูกองค์ชายสามจองไว้แล้ว? ใครให้เจ้าขึ้นมากัน !”

ทีแรกจางยวี่โหร่วไม่ได้สนใจ ยังนึกว่าเป็นแขกที่เป่ยจื่อห้าวเชิญมา พอมาเห็นแบบนี้เข้า ก็เกรงว่าจะเป็นแขกไม่ได้รับเชิญเสียมากกว่า

เพียงแต่ เงาของเขานั้น ทำไมพอเห็นแล้วรู้สึกคุ้นตาจังนะ

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือประสานไว้ด้านหลัง ดูราวกับไม่มีเรื่องราวใดบนโลกจะมารบกวนจิตใจเขาได้ ไม่แม้กระทั่งหันหน้ากลับมา เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจทำ หากเป็นคนธรรมดาแล้ว พอได้ยินว่า”องค์ชายสาม”ก็ต้องตกใจจนหน้าซีด รีบคุกเข่าลงร้องขอให้อภัยโทษไปแล้ว

สีหน้าของเป่ยจื่อห้าวแสดงความไม่พอใจ แต่ก็ยังพยายามรักษาความเป็นสุภาพชนไว้

“ไม่ทราบว่าคุณชายเป็นใครหรือ? หากอยากจะโดยสารเรือลำนี้ไปด้วยกัน อย่างน้อยก็ควรพูดจาซักถามกันเสียหน่อยมิใช่หรือ?”

ในที่สุดคนผู้นั้นก็ค่อยๆหันมา ในตอนนั้นเอง ทุกคนต่างก็ตกตะลึง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

โดยเฉพาะเด็กรับใช้ที่ทำท่าวางโตเสียงดังเมื่อครู่นี้ ตกใจกลัวจนตัวสั่นเทาทั้งร่าง คุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นไม่หยุด “ข้าน้อยไม่ทราบว่าอ๋องชิงผินเสด็จมา บังอาจล่วงเกินท่านอ๋องเข้า ขอท่านอ๋องโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย”

ไม่มีใครเคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของอ๋องชิงผินมาก่อน เพียงเห็นแค่หน้ากากหมาป่าสัมฤทธิ์ที่เป็นสัญลักษณ์ของเขาเท่านั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเขา

นอกจากอ๋องชิงผินแล้ว ไม่มีใครที่สามารถทำอย่างนี้ได้ เพียงแค่ได้ยินชื่อของเขาเท่านั้น ก็จะตกใจจนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นราวกับคนเสียสติ

เป็นครั้งแรกที่จ้าวซินซินได้เจอกับอ๋องชิงผิน จึงรู้สึกหวาดกลัวจนต้องหลบไปอยู่ข้างหลังเป่ยจื่อห้าวกับจางยวี่โหร่ว เล่าลือว่าความน่าเกรงขามของอ๋องชิงผินในตอนที่อยู่ในสนามรบเก่งกล้าไร้เทียมทาน ฆ่าคนได้อย่างไม่รู้สึกรู้สา ไม่ใช่คนที่เด็กสาวตัวเล็กๆอย่างจ้าวซินซินจะรับมือด้วยได้

เดิมทีคิดว่าเขาจะเป็นชายร่างสูงใหญ่จิตใจหยาบกระด้าง แต่พอได้มาเห็นรูปร่างของเขาที่สง่างามโดดเด่นกว่าคนทั่วไปเช่นนี้แล้ว ทำให้รู้ว่าข่าวที่เล่าลือกันนั้นผิดจากความจริงไปมาก

แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น หน้ากากที่อยู่บนใบหน้าของเขาก็ยังรบกวนใจนางอยู่ดี ใบหน้าของเขาคงอัปลักษณ์ผิดแผกจากผู้คน แถมเขายังมีดวงพิฆาตชายาติดต่อกันแล้วถึงเจ็ดคน ทำให้ชื่อเสียงด้านพิฆาตชายาของเขาร่ำลือไปทั่ว มีแต่คนที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเท่านั้นที่อยากจะติดต่อเกี่ยวข้องกับเขา

ที่น่ากลัวที่สุดคือเขาเป็นโรคประหลาด เวลาที่โรคร้ายปะทุขึ้นจะต้องกินเนื้อคน ดื่มเลือดคน จางยวี่โหร่วไปยั่วโมโหคนประเภทนี้เข้า ถือว่าเป็นความโชคร้ายของนาง ก็ได้แต่หวังว่าอ๋องชิงผินจะจับนางไว้ไม่ปล่อย แบบนี้ตัวนางก็จะสุขสมใจได้รับความรักจากองค์ชายสามแต่เพียงผู้เดียว

หลังจากเงียบกันไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเป่ยจื่อห้าวก็เปลี่ยนทันที พูดอย่างโมโหว่า “เจ้าเองหรือ เจ้ายังกล้ามาเสนอหน้าต่อหน้าข้าอีกหรือ !”

แม้แต่คนที่ชอบรักษาหน้าแบบเขา พอเห็นคนที่แย่งภรรยาที่เพิ่งแต่งงานหมาดๆของตัวเองแบบนี้ แถมยังเล่นงานจนตัวเองถูกคนทั่วทั้งหนานฉู่หัวเราะเยาะอีก ใครจะไปทนปั้นหน้าต่อไหว

หันยี่ฉีเองกลับไม่ได้มองไปที่เขา แต่จ้องมองไปที่จางยวี่โหร่ว

ทันใดนั้น เขาก็เดินก้าวมาข้างหน้า คว้าของมือของนาง แล้วดึงนางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา

เรื่องแบบเดิม ได้เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง เป่ยจื่อห้าวไหนเลยจะทนได้ไหว เดินตรงเข้าไปคิดจะแย่งคืนมา

แต่เขาเป็นโอรสฮ่องเต้ที่ถูกเลี้ยงเติบโตมาอย่างทะนุถนอม ถึงแม้พอจะมีฝีมือบ้าง แต่ไหนเลยจะสู้คนที่รบไม่เคยแพ้อย่างอ๋องชิงผินได้ พูดไปก็เท่านั้น ตัวเองหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

จางยวี่โหร่วไม่มีปฏิกิริยาต่อต้าน เพราะนางรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่โดนเขารวบข้อมือไว้ ในดวงตาของเขา แสดงถึงความโกรธเกรี้ยวอย่างชัดเจน

“เจ้าลืมฐานะของตัวเองไปแล้วหรือ เจ้าเป็นถึงชายาที่แต่งมาอย่างถูกต้องของข้า กลับกล้าออกมาข้างนอกกับชายอื่น เจ้าเห็นข้าตายไปแล้วหรือยังไง?”

นางสะอึกไป ไม่นึกว่าจะมาเจอเขาเข้าที่นี่ ตามที่เขาพูดมา แสดงว่าเขารู้มาก่อนว่าวันนี้นางจะออกไปข้างนอกกับเป่ยจื่อห้าว จึงตั้งใจตามนางมางั้นหรือ?”