ตอนที่ 253 วิธีสกปรกไร้ความละอายใจ

ตอนที่ 253 วิธีสกปรกไร้ความละอายใจ

ไป๋หลิงกวงรู้สึกว่าตนเองกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว

ทั่วร่างกายของนางเหมือนโดนไฟกำลังเผา เหมือนนางกำลังอยู่ในเผาไฟ

เมื่อครู่นางพึ่งจะช่วยให้ความร้อนนั้นได้ลดลง จึงจะเอาน้ำเป็นถังเทให้ตนเองเปียกไปหมดทั้งตัว

แต่ว่านี่ก็เป็นแค่วิธีแก้ไขชั่วคราวเท่านั้น ความร้อนของร่างกายก็ค่อยๆกลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนกำลังจะทำให้นางจมลงในเปลวไฟ

ร่างกายของนางเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว สติของนางก็ค่อยๆหายไป นางยังไม่เคยทรมานเยี่ยงนี้มาก่อน

ในห้องเต็มไปด้วยเสียงลมหายใจของนางที่กำลังอดกลั้นอย่างแรง เล็บของนางแทงเข้าไปในเนื้อของตนเองอย่างแรง ไม่ได้นางต้องอดทนรอให้ได้ รอให้จูเอ่อเรียกหมอมา

ทันใดนั้นประตูของห้องก็ได้ถูกผลักออกอย่างแรง

หรือว่าจูเอ่อกลับมาแล้ว?

นางเลยรีบหันไปมอง คนที่กลับมาไม่ใช่จูเอ่อ แต่กลับเป็นปีศาจในฝันของนาง

กลับเป็น……มู่โหรงจิ๋ว

เขามาได้เยี่ยงไร

จริงๆ นางน่าจะทำใจไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ

ดวงมู่หย่ากับเขาเป็นพวกเดียวกัน นางตั้งใจจะหลอกนางให้ดื่มเหล้านั้น ในเหล้านั้นวางยาอะไรไว้นางก็สามารถเดาออกได้

นี่เป็นแผนการร้ายของนางกับมู่โหรงจิ๋ว

มู่โหรงจิ๋วเห็นนางเป็นเยี่ยงนี้ จึงยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ

“ปกติเป็นองค์หญิงที่สง่างาม วันนี้กลับกลายเป็นคนป่าเถื่อนเยี่ยงนี้เลยหรือ? แต่สภาพของเจ้าตอนนี้ เสื้อผ้าเปียกจนเห็นเนื้อใน สายตาที่ดูหื่นกรามเยี่ยงนี้ ดูๆแล้วจะให้คนอื่นใจสั่นจริงๆ

เขาเห็นไปที่ที่นอน ยื่นมือออกไปจับหน้านาง และกลับถูกหลบออกไป

“อย่ามาแตะต้องข้า”

“นี่ข้าตั้งใจมาช่วยเจ้า ตอนนี้เจ้าคงทรมานน่าดูใช่หรือไม่? เดี๋ยว…..อีกเดี๋ยวก็จะไม่ทรมานแล้ว” มู่โหรงจิ๋วยิ้มเยาะเบาๆ รอให้นางกลายเป็นผู้หญิงของเขา จะคอยดูว่านางจะยังคงหยิ่งยโสอีกหรือไม่?

“เป็นเจ้าจริงๆ…..เจ้าเป็นคนวางยา เจ้าเป็นถึงองค์ชายของแคว้นเยแท้ๆ กลับใช้วิธีสกปรกเยี่ยงนี้ เจ้าทำเกินไปจริงๆ” ไป๋หลิงกวงได้ว่ากล่าวเขาอย่างโกรธเคือง

“ทำไม ถ้าวันนี้เปลี่ยนเป็นหันยี่ฉี เจ้าคงไม่รู้สึกสกปรกใช่หรือไม่ แต่เจ้าคงจะรู้สึกเสพสุขสินะ”

เป็นถึงเยี่ยงนี้ มู่โหรงจิ๋วคงไม่ปล่อยโอกาสที่จะสามารถข่มเหงนาง

นางได้กัดริมฝีปากของตนไว้แน่นๆ และมองเขาด้วยความโกรธแค้น “เจ้าหุยปากไป เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องพวกนี้กับข้า เขาไม่มีทางจะทำเยี่ยงนี้เหมือนเจ้าเด็ดขาด”

มู่โหรงจิ๋วได้ยินจึงโมโหขึ้นมา และตบหน้านางแรงๆ ตบนางจนนางล้มลงกับพื้น หน้าของนางแดงบวมขึ้นทันที มุมปากมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย

“เจ้ามันต่ำทรามและตาบอดจริงๆ หันยี่ฉีถือว่าเป็นตัวอะไร เขาก็แค่หมาตัวหนึ่งที่ต่ำต้อย จะมาเปรียบกับองค์ชายอย่างเขาได้เยี่ยงไร ยิ่งไปกว่านั้นคือกษัตริย์แห่งแคว้นเย ส่วนเจ้า อีกไม่นานก็จะอยู่ในกำมือของข้า ถ้าเจ้ายังบังอาจทำเรื่องอะไรที่ทำให้ข้าไม่พอใจ ข้าจะให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงคำว่าจะอยู่ต่อก็ทรมาน จะตายไปก็ไม่ได้”

ไป๋หลิงกวงทั้งโมโหและทั้งกลัว แต่นางก็ไม่มีโอกาสจะต่อต้าน

อีกไม่นาน ยานี้ก็ได้ไร้ซึ่งโอกาสจะเยียวยา ตอนนี้นางก็เหมือนปลาต้มที่นอนอยู่บนพื้นอย่างอ่อนแอ ที่ไร้ซึ่งแรงจะลุกขึ้น

พอเขาเห็นนางเป็นเยี่ยงนี้ จึงหัวเราะไม่หยุด

“ยาเหอฮวนเป็นยาที่ดีจริงๆ ดูว่าเจ้าจะปากแข็งได้ถึงเมื่อไหร่ ไม่นานก็จึงเป็นฝ่ายขอร้องข้าเอง”