ตอนที่ 336 ความคลั่งไคล้

ตอนที่ 336 ความคลั่งไคล้

"สองคำนี้คนที่ไม่มีสิทธิพูด ก็คือเจ้า ตั้งแต่เจ้ามายังหนานหชู่ คนที่คอยช่วยเหลือเจ้าไม่ได้มีเพียงหันยี่ฉี จางยวี่โหร่วเองก็คอยพูดปกป้องยามที่เจ้าไร้ซึ่งคนช่วย แต่เจ้ากลับตอบแทนนางเช่นนี้? แย่งสวามีของนาง และยังวางแผนเพื่อให้นางออกจากตำหนักอ๋องชิงผิง เมื่อข้าเทียบกลับเจ้าแล้ว ก็คงต่างกันอยู่หลายคุม"

ดวงมู่หย่าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

นางไม่เคยปฏิเสธว่าตนเองเป็นคนไม่ดี แต่อย่างน้อยยามที่นางทำเรื่องเลวร้ายนั้นนางก็ทำอย่างโจ่งแจ้ง แตกต่างกลับคนที่แสร้งทำเป็นน่าสงสาร แล้วแว้งกัดเอาในภายหลัง

ไป๋หลิงกวงไม่เพียงแต่เสียโฉม แต่ชื่อเสียงเรียงนามของนางก็เสียหาย แม้แต่หัวใจของนางก็ไม่บริสุทธิ์ แล้วตอนนี้นางยังเหลือสิ่งใดเล่า?

นางคิดว่า ตนเองยังมีสิทธิเทียบกับตนงั้นหรือ?

ไป๋หลิงกวงสั่นเทาไปทั้งตัว นางไม่อาจที่จะควบคุมตนเองแล้วมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

มือเรียวยาวของนางกำหมัดแน่น แม้ว่าจะดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง แต่ก็มีชั่วขณะหนึ่ง ที่ดวงมู่หย่ารู้สึกราวกับว่านางเป็นสัตว์ป่าดุร้ายที่พร้อมจะตะคุบที่คอ จนทำให้นางเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกครา กลับรู้สึกว่าเมื่อครู่เป็นเพียงภาพมโนของตนเองก็เท่านั้น

ทั้งๆที่นางดูอ่อนแอและบอบบางราวกับเพียงลมพัดมาก็จะล้มลง แต่เหตุใดจึงทำให้นางรู้สึกกลัวเช่นนี้

ตอนนี้นางก็เป็นเพียงคนที่แสร้งเข้มแข็งก็เท่านั้น

สุดท้ายแล้ว ไป๋หลิงกวงจึงทำได้เพียงอดทนและอดกลั้น ไม่พูดสิ่งใด แล้วเดินหันหลังกลับไปอีกทาง

ดวงมู่หย่ามองดูแผ่นหลังของนาง แล้วปรายตามอง อา สิ่งที่นางต้องการ นางไม่เคยที่จะไม่ได้

เช่นนี้ นางยังไม่จำเป็นต้องออกแรง ศัตรูของนางก็แพ้ราบคาบเสียแล้ว

……

เมื่อกลับไปถึงยีชิ้วเก๋อ ไป๋หลิงกวงก็ไม่อาจที่จะควบคุมอารมณ์ของตนเองได้อีกต่อไป

นางโมโหแล้วเคว้งแจกันดอกไม้ลงบนพื้น จนแตกเป็นเสี่ยง

จูเอ่อตกใจจนสั่นเทาไปทั้งตัว นางยืนอยู่ตรงนั้นไม่กล้าพูดสิ่งใด

ตั้งแต่ที่องค์หญิงเสียโฉมนั้น นางก็เปลี่ยนไปมาก บางครั้งนางก็โมโหจนน่ากลัวยิ่งนัก นางไม่ได้เป็นองค์หญิงคนเดิมที่ใจเย็นและนิ่งเฉยอีกต่อไปแล้ว

โดยเฉพาะในตอนนี้ ความโมโหที่แผ่ออกมาจากตัวนางนั้น ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจลดน้อยลง

แต่เมื่อเห็นมือของนางถูกเศษแจกันบาด นางก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งไปหา แล้วจับมือของนางด้วยความปวดใจ มองดูเลือดที่ไหลลงมาซิบๆ

"องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันรู้ว่าองค์หญิงเสียใจ แต่องค์หญิงจะทำร้ายตนเองเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ"

"ไสหัวออกไป！”ไป๋หลิงกวงใช้แรงผลักนางออกไป จูเอ๋อล้มลงบนพื้น นางล้มลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษแจกัน

"อ๊า！” จูเอ๋อร้องเสียงหลง เสื้อและกระโปรงของนางเปื้อนเลือด จนจินตนาการได้ว่านางจะเจ็บปวดเพียงใด

ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่อาจคิดได้ ว่าองค์หญิงที่แสนอ่อนหวานของนางนั้น จะใจร้ายเช่นนี้

เมื่อเห็นจูเอ๋อเป็นเช่นนั้น ไป๋หลิงกวงกลับไม่รู้สึกผิดเลยเสียนิด นางมองดูด้วยสายตาเรียบเฉย

"ใครบอกให้เจ้ายุ่งไม่เข้าเรื่อง ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก！”

จูเอ๋อเสียใจจนถึงกระดูก นางพยายามที่จะลุกขึ้น ทนความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ แล้วเดินออกไป