ตอนที่ 408 แพ้ท้อง

ตอนที่ 408 แพ้ท้อง

ตระกูลจางได้ยินว่าจางยวี่โหร่วจะคลอดเด็กออกมา ก็ไม่ได้ขัดแค้นอะไรใดๆ

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ยินดีในการมาถึงของเด็กคนนี้ แต่ก็ไม่ควรเพราะว่าเด็กคนนี้จึงไปทำร้ายร่างกายของนาง

พอพูดถึง ชีวิตของเด็กคนนี้ก็คือลูกหลานของพวกเขา และเป็นเลือดเนื้อของตระกูลจาง พวกเขาจะไปทำร้ายลูกหลานของตนเองได้เยี่ยงไร?

ฉะนั้น ตอนนี้พวกเขายิ่งต้องดูแลจางยวี่โหร่วเป็นอย่างดี และก็ได้ป้อนยาบำรุงครรภ์หลากหลายชนิดให้นาง และยังเชิญหมอที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะนั้นปรุงยาให้นางเป็นพิเศษ

จางยวี่โหร่วก็รู้ดี ตอนนี้สภาพร่างกายของนางไม่ได้ดีเยี่ยงนั้น ก่อนหน้านี้นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองตั้งครรภ์ นางก็ไม่ทันระวังในหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแอ มิน่าอยากจะรอไม่ถึงให้ชีวิตน้อยๆนี้บังเกิดออกมาอย่างราบรื่น

ฉะนั้นนางจึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างมาก แค่สำลักหรือยาชนิดไหนที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย ต่อให้มันกลืนยากสักแค่ไหน นางก็จะพยายามทำให้ตนเองกินเข้าไปให้ได้

ในเรือนของนางก็มักจะมีเสียงที่อาเจียนอย่างทรมานดังขึ้นทุกวัน

เสี่ยวเฟิงก็ยกรังนกไว้บนมือ แล้วมองนางอย่างกระวนกระวาย

“คุณหนูเจ้าค่ะ ถ้าคุณหนูทานไม่ลง ก็ไม่ต้องพยายามแล้วเจ้าคะ นอนพักก่อนจะดีกว่า”

หลังจากที่นางกลับมา อาการแพ้ท้องของนางก็ยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่านางจะพยายามกินสำลักเข้าไป แต่มักก็อาเจียนออกมา พอเห็นนางเป็นเยี่ยงนี้ ใครๆก็รู้สึกเอ็นดูนางมากๆ

แต่ว่าจางยวี่โหร่วกลับส่ายหัวไปมาเบาๆ “ถ้าข้าไม่กิน ร่างกายข้าก็คงไม่ดีขึ้น เด็กในท้องก็คงจะถูกกระทบมิใช่หรือ? กินเท่าที่จะกินได้”

เสี่ยวเฟิงได้แต่มอง แต่นางก็ช่วยอะไรไม่ได้

“ยังจะมาบอกว่าเป็นหมอหลวงที่ดีที่สุดในวัง ตอนนี้ข้าดูๆแล้วก็แค่หมอชาวบ้าน พวกเขามาครั้งก็จ่ายยาบำรุงครรภ์มามากมายเยี่ยงนี้ แต่พอกินเข้าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ครั้งหน้าถ้าฮองเฮามาต้องตำหนิพวกเขาต่อหน้านางเสียหน่อย ให้พวกรู้ตัวเสียบ้างว่าตนเองทำงานไม่ดีสักแค่ไหน”

นางพูดเยี่ยงนี้ออกมา ก็แค่สงสารคุณหนูเท่านั้น

“ข้าเชื่อว่าพวกเขาทำสุดความสามารถแล้ว ปัญหามันอยู่ที่ร่างกายของข้าไม่รับเอง เสี่ยวเฟิง เจ้าก็อย่ากังวลเลย ข้าไม่เป็นไร ท่านแม่ก็เคยบอกว่าสตรีตั้งครรภ์ทุกคนระยะแรกๆจะมาอาการแบบนี้ ผ่านไปสักระยะก็คงจะดีขึ้น”

มันก็ถูกของนาง แต่อาการของจางยวี่โหร่วก็หนักหนาสาหัสเกินไป

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออก ชายสวมใส่ชุดขาวเดินเข้ามา

พอเสี่ยวเฟิงเห็นเขาแล้ว ก็รีบลุกขึ้นจากข้างที่นอนแล้วหลีกให้เขานั่ง

“องค์ชายเซียน ท่านแล้วหรือ ท่านช่วยมาเกลี้ยกล่อมคุณหนูเสียหน่อย ถ้ายังทำเยี่ยงนี้ต่อไป ข้าน้อยเกรงว่าสุขภาพของนางจะรับไม่ไหว”

ชายผู้นั้นเดินไปขอบที่นอน เห็นหน้าของจางยวี่โหร่วขาวซี้ดไม่มีแม้แต่เลือดค้าง คิ้วทรงงามของเขาขมวดขึ้นเบาๆ หน้าของเขาดูเลือดเย็นขึ้นมาทันที

“ไม่สบายทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก? ทำไมเก็บไว้คนเดียวเยี่ยงนี้?”

ถึงเขาจะไม่ได้ต่อว่าอะไรนาง แต่น้ำเสียงของเขาก็หนักไปหน่อย พอจางยวี่โหร่วได้ยินก็เบะปากน้อยๆของนางเบาๆ แววตาของนางก็มีน้ำใสๆค้างอยู่

นางไม่สบายเยี่ยงนี้แล้ว ทำไมเขายังมาว่านางอีก

เขาเดินไปข้างที่นอน แล้วยื่นมือไปดึงผ้าห่มและพูดขึ้นต่อ “ยังดีที่ข้าได้ข่าวตั้งนานแล้ว เลยให้หชู่ถันรีบมาที่นี่ สายสุดก็คงจะถึงพรุ่งนี้”

ต่อว่าก็ส่วนต่อว่า แต่เขาก็ได้จัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว นี่แหละเป็นสิ่งที่น่าประทับที่ชายผู้นี้มี