ตอนที่ 497 เดินเข้าสู่ตำหนักจิ๊วซา

ตอนที่ 497 เดินเข้าสู่ตำหนักจิ๊วซา

จางยวี่โหร่วกลับมาไม่กี่วัน ก็ออกไปอีก

สำหรับนางแล้ว เป็นการไปที่ไหนก็ไม่รู้ ได้ยินว่าทั้งน่ากลัวทั้งลึกลับ คนปกติไม่มีทางได้มาถึงตำหนักจิ๊วซาได้เลย

ก่อนหน้านี้ เชียนแย่ซิ้วบอกว่ารอนางคลอดลูกแล้วค่อยพานางกลับมาด้วย แล้วบอกทุกคนว่า นางคือภรรยาของเขา เป็นฮูหยินของประมุขของตำหนักจิ๊วซา

แต่ว่าตอนนี้ ทุกอย่างเหมือนไม่เหมือนเดิมแล้ว

รอมาตั้งหลายวัน แต่ข่าวที่ได้กลับมา คือเขาจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม เชียนแย่ซิ้วรู้สึกเจ็บปวดมาก

นางควรจะไป ควรจะไปถามเขาตรง ๆ เขาติดค้างคำอธิบายกับนางอยู่

เรื่องของตระกูลจาง นางไม่อยากจะไปบอกอะไร ส่งคนไปบอกว่านางออกเดินทางไปพร้อมกับสามีเท่านั้น บอกให้พวกเขาไม่ต้องเป็นห่วง

นางสั่งให้เสี่ยวเฟิงกับเย่นหลินเฝ้าอยู่ที่จวน อีกทั้งเย่นหลินเองก็ดูแลเย่นอิ่งไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว ให้พวกเขาอยู่ที่จวนเหมาะที่สุดแล้ว

จางยวี่โหร่วพาหันเอ๋อร์ ยังมีหงยวนกับหลันโข้ ออกเดินทางพร้อมกับหชู่ถัน

หลายวันมานี่ นางเครียดมาก แม้แต่หงยวนกับหลันโข้เห็นนางเป็นอย่างนั้นยังอดปวดใจไม่ได้เลย

“ฮูหยิน ท่านเพิ่งคลอดนายน้อยออกมาได้ไม่กี่วัน ต้องรักษาตัวให้ดี จะล้มไม่ได้นะ ตอนนี้ท่านยังจะเดินทางลำบากแบบนี้อีก หากเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”

พวกนางเป็นห่วงจริง ๆ ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งจะฝืนได้ยังไงกัน

สะเทือนใจไปหลายเรื่องขนาดนั้น มันมากเกินไปสำหรับนาง

จางยวี่โหร่วฝืนยิ้มด้วยสีหน้าซีดเซียว แล้วพยักหน้า

“ข้ารู้แล้ว เพื่อหันเอ๋อร์ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี”

หลันโข้แทบจะร้องไห้ออกมา นางพูดอย่างไม่พอใจว่า “ท่านประมุขทำเกินไปแล้วจริง ๆ ทำไมถึงได้ทำกับท่านแบบนี้ หากกลับไปถึง เขายังยืนยันแบบนั้น เราจะอยู่ข้างท่านแน่นอน”

หงยวนเป็นคนเงียบ ๆ ถึงแม้นางจะไม่ได้พูดอะไร แต่ว่านางก็ดึงผ้าเพื่อแสดงจุดยืนเหมือนกัน

จางยวี่โหร่วตอนนี้สับสนมาก นางไม่รู้ว่านางควรจะพูดอะไร หรือว่าตอนที่เจอเขาแล้ว ความสงสัยของนางจะไม่อาจคลี่คลายลงได้อีก

ตอนนี้ หันเอ๋อร์ก็ร้องไห้

เมื่อกี้ก็ป้อนนมแล้ว ผ้าอ้อมก็เปลี่ยนแล้ว แล้วเขาร้องทำไม?

แต่ว่าเห็นท่าทางของเขา ที่ร้องไห้ไม่หยุด จางยวี่โหร่วรู้สึกเจ็บปวดมาก รีบอุ้มเขาขึ้นมาปลอบ

หรือว่าหันเอ๋อร์จะคิดถึงพ่อของเขา ก็เลยร้องไห้เพราะเสียใจหรอ?

............

เพื่อร่างกายของจางยวี่โหร่ว กังวลว่านางจะไม่ไหว หชู่ถันก็ไม่ได้เร่งเดินทาง

เดินทางต่อเนื่องมาห้าวันแล้ว เมื่อจางยวี่โหร่วตื่นขึ้นมา เหมือนรถม้าจะเปลี่ยนไป

“ฮูหยิน อย่ามองไปข้างนอกนะ ที่นี่คือป่าลึกลับของตำหนักจิ๊วซา มันมีกับดักมากมาย ข้ากังวลว่าท่านจะตกใจ”

ก่อนหน้านี้มีหลายคนที่บุกเข้ามาที่นี่แล้วตายไป ไม่รู้ว่าเดินไปเป็นผงกระดูกที่ไหนบ้าง

พวกเขาเห็นจนชินแล้ว แต่ว่าจางยวี่โหร่วเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ไม่มีทางรับได้แน่

จางยวี่โหร่วอึ้งไป เหมือนจะเข้าใจอะไร “เจ้าหมายความว่า เรากำลังจะถึงตำหนักจิ๊วซาแล้วใช่ไหม?”