ตอนที่ 51 รสชาติของการเสียหน้า

ตอนที่ 51 รสชาติของการเสียหน้า

จางยวี่โหร่วมาแล้ว หากพูดหัวข้อเมื่อครู่นี้ต่อคงจะน่าอายเล็กน้อย

โดยเฉพาะเป่ยจื่อห้าว ปากบอกว่ารักจางยวี่โหร่ว แต่ตอนนี้กลับบอกว่าต้องรับผิดชอบหลิงจือและยังหมายถึงการบีบบังคับฐานะของเธอให้มาเป็นโสเภณีแบบนั้น ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายหรอกหรือ?

ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนท่าทางก้าวร้าวก่อนหน้านั้นของเขาในทันทีและแสดงท่าทางสง่างามอ่อนโยนออกมา

“ ยวี่โหร่ว เมื่อวานเจ้ามัวแต่เล่นจนนอนดึกใช่หรือไม่ วันนี้เจ้าถึงได้ตื่นสายเช่นนี้ ดูเหมือนว่าพอข้าไม่อยู่คอยดูแลข้างกายเจ้า เจ้าก็ไม่รู้จักดูแลตัวเองให้ดี ”

เหตุใดวันนี้เป่ยจื่อห้าวถึงมาที่ตำหนักไท่ซืออย่างกระสับกระส่าย หรือเพราะเขาได้ข่าวว่าสองวันมานี้จางยวี่โหร่วไปที่ตำหนักอ๋องชิงผิน จนในที่สุดเขาก็นิ่งเฉยไม่ไหวแล้ว

เดิมที่แล้วเขาคิดว่าในใจของจางยวี่โหร่วนั้นมีเขาอยู่และตัวของเขาเองก็รู้ แต่พอเห็นสถานการณ์ในตอนนี้เขาก็กังวลเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดูเหมือนว่าเสด็จแม่จะพูดถูก ตอนนั้นเสด็จแม่กังวลว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวของจางยวี่โหร่วอย่างไม่คาดคิดอีก จนตอนนี้เขาก็รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

จางยวี่โหร่วที่สมควรตายนั้นได้สูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วและเขาก็ไม่รังเกียจเธอ แต่ตอนนี้เธอยังไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี จิตใจโลเลเช่นนี้ และยังมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับอ๋องชิงผินต่อไปอีก หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ภาพโดยรวม เขาก็อยากจะเปลี่ยนมาเป็นศัตรูกับเธอโดยตรงจริงๆ แทนที่จะคอยตามตูดเธอต้อยๆต่อไปเรื่อยๆ

แต่ไม่ว่าในใจของเขาจะโกรธแค้นเพียงใด ใบหน้าของเขาก็กลับแสดงออกถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนมากยิ่งขึ้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกครั้งที่จางยวี่โหร่วเห็นท่าทางเสแสร้งพยายามอดทนอย่างสุดความสามารถของเขา ล้วนรู้สึกว่าน่าขันอย่างยิ่ง

“ โหร่วเอ๋อร์ช่างเสียมารยาท ทำให้องค์ชายสามรอนาน ”

เป่ยจื่อห้าวพูดขึ้นมาทันทีว่า “ ข้าไม่ตำหนิเจ้า ตราบใดที่ทำเพื่อเจ้าโหร่วเอ๋อร์ จะให้รอนานแค่ไหนข้าก็ยอม ”

หลินจือนั้นเห็นการเปลี่ยนแปลงของเป่ยจื่อห้าวตั้งแต่ต้นจนจบกับตาตัวเอง และเพราะเหตุนี้เกรงว่าเงาดำในใจของเธอตอนนี้จะมากยิ่งขึ้นไปอีก

คุณธรรมสูงส่งอะไรกัน เสแสร้งจอมปลอมสิ้นดี มันยังน้อยเกินไปที่จะใช้กับเขาจริงๆ

องค์ชายสามที่รูปหล่อสง่างามและอ่อนโยนราวกับหยกในข่าวลือก่อนหน้านั้น ตอนนี้ความประทับใจในใจของเธอลดลงอย่างมาก ไม่แปลกใจเลยที่จางยวี่โหร่วไม่ยอมแต่งงานกับเขา ถึงแม้เปลี่ยนเป็นตัวเธอเอง เธอก็ยอมหาผู้ชายที่ต่ำต้อยแต่อย่างน้อยก็มีความจริงใจเสียดีกว่า และไม่มีวันยอมหนีการแต่งงานครั้งนั้นอย่างแน่นอน

คิดไม่ถึงเลยว่าจางยวี่โหร่วจะติดใจในหัวข้อเมื่อครู่นี้อยู่ ในเมื่อเธอได้ยินทุกอย่างข้างนอกแล้ว เหตุใดจะปล่อยให้หลินจือถูกรังแกโดยเปล่าประโยชน์ได้ล่ะ

“ เมื่อครู่นี้ข้าได้ยินว่าแต่งงานหรือไม่แต่งงานอะไรสักอย่างอยู่ข้างนอก พวกท่านฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่อยู่พูดคุยเรื่องน่าสนใจบางอย่างอยู่ใช่หรือไม่ รีบบอกให้ข้าฟังบ้างสิ ”

ใบหน้าของจ้าวซินซินซีดลงเล็กน้อย เธอมองที่หลินจือ กลัวว่าเธอจะพูดออกไป จึงรีบแย่งพูดออกมาต่อหน้าของเธอทันที

“ เรา...เพียงแค่หยอกล้อท่านพี่หลินเล่นเท่านั้นเอง ไม่คิดว่าเธอจะมีความสามารถด้านวรรณคดีเช่นนั้นในวันงานฉลองพระราชวัง การภาพวาดและการเต้นรำก็งดงามเช่นกัน และยังได้รับความโปรดปรานจากองค์ชายสองอีก ท่านพี่หลินช่างวาสนาดียิ่งนัก ”

เมื่อครู่นี้ท่าทางก้าวร้าวอย่างเห็นได้ชัด แต่ตอนนี้กลับบอกว่าหยอกล้อ เธอช่างไร้ยางอายจริงๆ

หลินจือค่อยๆหลุบตาลงอย่างเศร้าใจ แล้วไม่พูดอะไร

องค์ชายสามยังอยู่ตรงนี้ หากเธอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา ทำให้องค์ชายสามเสียหน้าและยังทำให้ยวี่โหร่วลำบากใจ นั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากเห็น ดังนั้นเธอยอมบอกตัวเองว่าให้กดความเจ็บปวดอยู่ในใจนี้ดีกว่า ยอมรับเพียงคนเดียวก็พอแล้ว

คิดไม่ถึงว่าจางยวี่โหร่วจะหัวเราะเบาๆจากนั้นพูดว่า “ วาสนาดีอะไร ไม่ใช่เพราะนางโชคดีที่มีโชคเสียหน่อย แต่เป็นเพราะนางมีความสามารถจริงๆ จึงสามารถได้รับความนับถือจากทุกคน นี่เป็นสิ่งที่แยกจากความพยายามของเธอไม่ออก ”