ตอนที่ 563 ความรักที่เกิดขึ้น (1)

ตอนที่ 563 ความรักที่เกิดขึ้น (1)

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อจื่อเยนตื่นขึ้นมา พบว่าห้องว่างเปล่าไร้ผู้คน

ที่แท้เขาจากไปตั้งแต่เมื่อไร แล้วเมื่อคืนนางหลับไปอย่างไรอีก เริ่มต้นเห็นชัด ๆ ยังโต้คารมกัน ในที่สุดก็หยุดดับไฟสงครามได้ นางคิด ๆ ยังไม่น่าเชื่อ

เขาต้องการให้นางเป็น “นังหนูอุ่นเตียง” แต่ในที่สุดเขากลับไปนอนบนเตียงที่ข้างนอก ยังกลับยังมอบให้นางนอนคนเดียวบนเตียงใหญ่เตียงเอกนี้

ท้ายสุด ทำไมกลายเป็นสถานการณ์ที่แปลกแบบนี้ไปแล้วน่ะ?

ยังไม่อนุญาตให้นางคิดต่อไป เวลานี้ก็ได้ยินเสียงเคาะเบา ๆ ที่ประตูดังมา

“แม่นางจื่อเยน ท่านตื่นแล้วเหรอไม่? ท่านผู้หญิงสั่งให้ข้ามาถ่ายทอดวาจา ว่าให้เจ้าเตรียมตัวสักครู่ รับอาหารเช้าด้วยกันเจ้าค่ะ”

จื่อเยนรับคำแล้วเสียงหนึ่ง เพิ่งเตรียมจะตลบผ้าห่มออก ความเย็นที่หวีดหวิวนั่นกลับได้เตือนอะไรนางแล้วทันที นางรีบหดตัวเองลงในผ้าห่มที่อบอุ่น

ที่หัวเตียง มีชุดเสื้อผ้าที่จัดวางอย่างเรียบร้อยชุดหนึ่ง นี่เป็นชุดที่เตรียมไว้สำหรับนางแล้ว

นางลุกขึ้น หลังจากแต่งตัวอาบน้ำแล้ว จึงเปิดประตูเดินออกไป

ใครต่อใครที่ได้เห็นนางทุกคนต่างกระซิบกระซาบกันมาตลอดทาง แต่ครั้งนี้ประเด็นที่พวกนางคุยกันกลับแตกต่างกับเมื่อก่อนนี้มากโข

“ได้ยินมั้ย? จื่อเยนคนนี้ เมื่อคืนเข้าห้องบรรทมของท่านชายรองแล้วไม่ได้ออกมาทั้งคืน คงไม่ใช่นางอาศัยความโปรดปรานคืนเดียว ก็จะเหินบินขึ้นเกาะกิ่งไม้กลายเป็นหงส์แล้ว?”

“ไม่ใช่น่ะ? ท่านชายรองไม่ใช่ยังออกหน้าช่วยจิ๋นมู่ ท่าทีรังเกียจผู้หญิงคนนี้มาก ถ้าเขารู้ว่าจื่อเยนเข้าไปในห้องบรรทมของเขา ต้องโกรธเดือดดาลดุจฟ้าผ่าจนโยนนางออกมาน่ะ”

“นี่นางไม่ใช่ยังยืนอยู่ที่นี่ดี ๆ หรือ? ไม่คิดว่าความสามารถนางกลับสูงส่งฉลาดเช่นนี้ รู้ว่าท่านชายรองไม่สนใจนาง ก็ลงมือกับท่านประมุขและท่านผู้หญิง ดังนั้นท่านชายรองไม่ได้ขับไล่นางหรืออาจจะเห็นแก่หน้าท่านผู้หญิงน่ะเจ้าค่ะ”

ที่นี่ฝูงชนแน่นหนา ไม่ว่ามุมใดบนโลก คำนินทาและข่าวลือล้วนไม่มีวันหยุดลง

จื่อเยนพยายามที่จะปิดกั้นคำพูดของพวกนางโดยอัตโนมัติ เดินหลังตรงมุ่งไปข้างหน้า สายลมพัดกระโปรงผ้าจื่อเยนอ่อนของนางไหวพลิ้วโบกขึ้นมา ในไม่ช้าเงาร่างก็หายไปในหมอก

มีบทเรียนของจิ๋นมู่ในวันก่อนแล้ว วันนี้กลับไม่มีใครกล้าที่จะก้าวมาข้างหน้าเพื่อหาเรื่องนางอีก

คนส่วนใหญ่เพียงเป็นผู้ชมเท่านั้น วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ไม่รู้ว่าท่านชายรองเวลานี้เป็นอย่างไรแล้ว พวกเขาทั้งหมดอยากรู้อยากเห็นผลสุดท้ายมากน่ะ

...

จางยวี่โหร่วได้เห็นจื่อเยน ในแววตาทอประกายทันที ลุกขึ้นเดินมาตรงหน้านาง นางอดกลั้นความสงสัยมาหนึ่งคืนทั้งคืนแล้วในที่สุดสามารถได้รับคำตอบแล้ว

“เมื่อคืนเจ้าหลับสบายไหม?”

แค๊ก ๆ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไปถามนางอย่างโจ่งแจ้งว่านางกับเชียนหลิงหลินได้ทำอะไรกันไหมน่ะ คำถามชนิดนี้นางถามไม่ออก

“ขอบคุณท่านผู้หญิงที่ห่วงใย ดีมากค่ะ”

ดีมากค่ะนี้ ไม่แน่ว่าเป็นเพียงความหมายชนิดหนึ่ง ก็ไม่รู้ว่าใช่ไม่ใช่เป็นคำตอบนั้นที่ในใจจางยวี่โหร่วคิดไว้กันแน่แล้ว

“ใช่แล้ว หลิงเอ๋อน่ะ ทำไมเขาไม่ได้มาด้วยกันกับเจ้า?” จางยวี่โหร่วมองไปข้างหลังนาง ถ้าพวกเขาสามารถปรากฏตัวมาด้วยกัน นั่นก็สมบูรณ์แบบจริง ๆ แล้ว

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ตั้งแต่นางตื่นขึ้นมา นางก็ไม่ได้เห็นเชียนหลิงหลินอีกแล้ว

นางไม่ได้รู้ว่าเขาออกไปจากห้องเมื่อไร บางทีเขาอาจจะไม่ได้คิดต้องการที่จะอยู่ในห้องเดียวกันกับนางอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นเขาจึงออกไปแต่เช้าแล้วน่ะ

คิดถึงเมื่อคืนที่สองคนหัวใจเต้นแรงนั้นในขณะที่อยู่ด้วยกัน ตอนนี้ในใจนางมีความรู้สึกชนิดที่พูดไม่ออก ถ้าก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว เป็นภาพลวงตาของนางหรือ?