ตอนที่ 570 ความรักที่เกิดขึ้น (8)

ตอนที่ 570 ความรักที่เกิดขึ้น (8)

หลังจากนั้นไม่นาน จู่ ๆ ในป่าที่เงียบสงบก็มีเสียง “กรอบแกรบ” ประหลาดดังขึ้นสักพัก

แม้ว่าจะไม่มีกำลังภายใน แต่การฝึกวิทยายุทธและการตื่นตัวที่ยาวนาน ยังช่วยให้นางตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างกันบ้างแล้ว

ในป่าความเงียบเช่นนี้ มีอันตรายใดซ่อนอยู่หรือ?

นางยกแขนขึ้นมาอย่างสุดกำลัง ดึงขลุ่ยแมลงอันวิจิตรเลาหนึ่งออกมาจากอ้อมอก

แม้ว่าใจนางตายไปแล้ว กลับไม่คิดละทิ้งชีวิตอย่างง่ายดายมาก่อน นี่เป็นเฉพาะหน้า ความหวังเดียวที่นางสามารถช่วยตัวเองแล้ว

เหมือนเสียงระฆังเงินอันเสนาะหูดังขึ้นจากป่าทึบ ทันใดนั้น ก็มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้นรอบ ๆ

นางใช้เสียงขลุ่ยเรียกสัตว์แมลงในป่าทึบนี้ สามารถมาปกป้องนาง

แต่นางก็เป่าได้เพียงครึ่งทาง ก็ยืนหยัดต่อไปไม่ไหวแล้ว

เพราะการเป่าขลุ่ยแมลงดังต้องใช้พลังมาก ตอนนี้นางอ่อนแอมาก ไม่สามารถเป่าเสียงขลุ่ยให้จบเป็นเพลงที่สมบูรณ์เพลงหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

“แค๊ก...” ชั่วพริบตาขลุ่ยแมลงนั้นก็หลุดออกจากมือของนาง นางพังพาบไปกับพื้นอย่างทุลักทุเลอีกครั้ง

เสียงคลื่นลมรอบ ๆ ก็ค่อย ๆ ดังขึ้นมาแล้ว พัดใบไม้บนต้นไม้ไหว ทำให้นางไม่สามารถแยกแยะได้ว่าที่แท้อันตรายมาจากไหน

รอจนในที่สุดนางก็ตอบโต้กลับมา ก็สายเกินไปแล้ว ฝ่ามือหนึ่งได้ฟาดใส่หลังนางอย่างหนัก ร่างนางก็เหมือนว่าวที่สายป่านขาดบินขึ้นมาแล้ว หลังจากนั้นตกลงบนพื้น

เดิมร่างได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ได้รับบาดเจ็บซ้ำอีกครั้งแล้ว จื่อเยนไหนเลยสามารถรับไหว?

นางหันศีรษะกลับมา เพื่อดูว่าคนที่ทำร้ายนางคนนั้น สายตาของนางเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ

“เป็นเจ้าได้ยังไง?”

นางได้ไปจากตำหนักจิ๊วซาแล้ว ได้หลุดพ้นความสัมพันธ์กับที่นั่นแล้ว ทำไมนางถึงกลับมาหาอีก หรือว่า...ตลอดทางนี้ นางตามนางมาตลอดทางหรือ?

“เป็นข้าแล้วเป็นอย่างไรอีก? เจ้าคิดขอเพียงจากไป ก็สามารถทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ? ข้าบอกเจ้า จากวันที่เจ้าได้มีข้อบาดหมางกับข้าในวันนั้น ก็ไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆเด็ดขาด”

ใช่ คนที่มาคือจิ๋นมู่ แววตาที่นางมองจื่อเยนสบตาเข้าก็เต็มไปด้วยความแค้นเคืองอย่างน่ากลัว

“ทำไมเหรอ ที่แท้ข้าทำอะไรแล้ว ให้เจ้าแค้นข้ามากขนาดนี้ ?” จื่อเยนไม่เข้าใจจริง ๆ ความแค้นเคืองระหว่างพวกนางไม่ถึงกับลึกซึ้งมากขนาดนี้น่ะ

“ช่างน่าขัน ทำไมหรือว่าในใจเจ้าไม่รู้ชัดเจน? เริ่มจากขณะที่เจ้าปรากฏตัวขึ้นในการประชุมสมรส ก็แย่งความโดดเด่นของข้าไปหมดแล้ว ต่อให้คุณชายรองปฏิเสธผู้หญิงที่มีความคิดมิชอบต่อเขาไปทั้งหมด แต่เพราะดันเป็นแผนการของเจ้ากลับมองเจ้าด้วยสายตาต่างหาก นี่เดิมก็อยุติธรรม”

ริมฝีปากจื่อเยนเจือเลือดฝอยแดงสด สีหน้าดูซีดเซียวมองดูนาง “ข้าได้รับการลงโทษแล้ว หรือว่ายังไม่เพียงพอ? แม้ว่าข้าได้ใช้วิธีการที่น่ากลัวแล้วจริง ๆ แต่ในที่สุดเขาก็ยังปฏิเสธข้าแล้ว”

“ใช่ นี่แสดงให้เห็นว่าสวรรค์มีตา คุณชายรองมิอาจรักชอบผู้หญิงที่มีความคิดอ่านวางแผนได้ลึกซึ้งเช่นเจ้าแบบนี้ แต่กลับไม่ได้หมายความว่าเพราะเหตุนี้ข้าไม่แค้นเจ้า! เจ้ารู้มั้ย? เพื่อให้ได้สามารถออกหน้าออกตา ได้พยายามลงแรงไปเท่าไร แต่ในที่สุดข้ากลับยังแพ้ในมือของเจ้าแล้วนอกจากนี้ ยังถูกทุกคนหัวเราะเยาะ แม้แต่พี่น้องที่ดีของข้า นางยังยืนอยู่ข้างเจ้ามากล่าวหาข้า ถึงกับ เจ้าเพราะตนเองชดใช้มูลค่าในคำโกหกทำลายวิทยายุทธตนเองและขับไล่ออกไป แต่ท่านประมุขและคุณผู้หญิงกลับยังมาโกรธข้าแทน ทำไมโลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเช่นนี้เลย?”

จื่อเยนมองนางนิ่ง ๆจู่ ๆ ก็ไร้วาจาจะกล่าวแล้ว

ถ้านางจะฝืนพูดยืนกรานด้วยเหตุผลดังกล่าวบังคับไว้บนศีรษะของนาง ถ้าเช่นนั้นนางยังสามารถพูดอะไรน่ะ?

“ดังนั้น เหตุผลที่เจ้าแค้นข้า แค่เพราะความปรารถนาส่วนตัวของเจ้าเอง ไม่ใช่เหตุผลอื่น ๆ ยิ่งไม่พูดถึงความรัก เป็นแบบนี้ใช่มั้ย?”