ตอนที่ 589 กาลเวลาทะลุใจ (5)

ตอนที่ 589 กาลเวลาทะลุใจ (5)

“ไม่ ข้าพูด.....ข้าพูด！” หัวหน้าเคยโดนข่มขู่เช่นนี้เมื่อไหร่กัน ในใจก็ย่อมโมโหมาก เขาคิดในใจหากผู้หญิงคนนี้ตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา เขาไม่มีทางปล่อยนางไปแน่

“หญิงสาวพวกนั้น ถูกขังไว้ที่ห้องใต้ดิน มีทั้งหมด 25 คน พรุ่งนี้ข้าจะขายพวกนางทิ้ง ส่วนเงินทองนั้น ถูกฝังไว้หลังเขา”

“กุญแจของห้องใต้ดินอยู่ที่ใด ส่งมา！”

หัวหน้าเหลือกตาไป เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูด

นั่นเป็นสมบัติที่เขาสะสมไว้หลายปี หากโดนยึดไปจริง เขาก็คงเจ็บใจตายแน่

“พูด!” มีดสั้นนั้นพาดอยู่ที่คอของเขา รู้สึกเจ็บเล็กน้อย จากนั้นก็มีเลือดไหลออกมา

“ได้.....ข้าพูด ข้าพูด กุญแจอยู่ที่รองหัวหน้า ไม่ได้อยู่ที่ข้า”

เย่นอิ่งหยีตาเล็กน้อย แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา “ข้าว่าเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม！”

“แม่นาง ข้าพูดความจริงทุกอย่าง อีกอย่างตอนนี้เสื้อผ้าก็โดนท่านถอดหมดแล้ว มีกุญแจหรือไม่ท่านก็น่าจะรู้ ข้าไม่ได้พูดโกหกนะ！”

ก็ถูก เขาก็คงไม่มีความกล้าไปโกหกนางหรอก

ดูบรรยากาศข้างนอกแล้ว เย่นอิ่งก็มีความกังวลในแววตา

นางโดนคนลักพาตัวมา ทางด้านหวงเย่กลับไม่มีข่าวใดๆ

หรือว่า เขาอาจจะไม่ได้ยินจริงๆ หรือไม่ก็ เขาอาจจะไม่อยากสนใจนางด้วยซ้ำ

พวกเขาอยู่ด้วยกันมานานเกือบปี ไม่แน่เขาอาจจะรำคาญนางแล้วก็ได้ เลยโฉยโอกาสนี้ให้นางไป

พอนึกถึงตรงนี้ ในใจของเย่นอิ่งก็รู้สึกแย่เล็กน้อย

ในเมื่อตอนนี้นางตกลำบากอยู่ที่นี่ ก็คงต้องฝากความหวังไว้ที่ตนเองแล้วล่ะ

ถึงนางจะไป ก็จะไม่หนีไปคนเดียว ต้องหาวิธีควบคุมที่นี่ แล้วช่วยพวกหญิงสาวที่โดนพวกนี้ลักพาตัวมา

ส่วนยาที่นางให้เขาทานไปนั้น ไม่ใช่ยาพิษอะไร นางแค่หลอกเขา ตอนนั้นนางโดนลักพาตัวมาทันที มีเวลาพกยาที่ไหนกัน

ตอนนั้นที่เขาสามารถควบคุมนางได้นั้น เป็นเพราะว่านางจงใจหลอกว่ายอม ให้เขาไม่คิดระแวงนาง ไม่เช่นนั้นตอนนี้นางไม่มีวรยุทธใดๆ ร่างกายก็อ่อนแอ จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างไร?

ตอนนี้นางต้องรีบหาทาง ไปช่วยหญิงสาวพวกนั้น จากนั้นพาพวกนางหนีออกไปจากที่นี่ เวลามีไม่มากแล้ว หากรอให้ฟ้าสว่างก็คงจะยุ่งยากมากกว่านี้

พอนึกถึงตรงนี้ นางก็ไปฉีกผ้ามา แล้วมัดหัวหน้าให้แน่นมากขึ้น มั่นใจแล้วว่าเขาไม่สามารถดิ้นหลุดได้ จากนั้นก็ใช้ถุงเท้ายัดไปที่ปากของเขา

ถุงเท้าของตนเองโดนอุดไว้ที่ปาก เขาเกือบจะเป็นลมเพราะความเหม็น

ผู้หญิงคนนี้สมควรตาย นางกล้าดียังไง！

เย่นอิ่งข่มขู่เขาด้วยความเย็นชา “ดีที่สุดเจ้าอยู่เฉยๆ หากกล้าดิ้นละก็พิษในตัวของเจ้าจะออกฤทธิ์แรงขึ้น ถึงเวลานั้นเทพเซียนก็ไม่สามารถช่วยเจ้าหรอก”

หัวหน้าใหญ่กระพริบตา แสดงให้เห็นว่าตนเชื่อฟัง

จากนั้นเย่นอิ่งก็หลบอยู่ที่ประตูดูสถานการณ์ด้านนอก เห็นไม่มีผู้คน เลยค่อยๆเดินออกไป

ในทางด้านหัวหน้านี้ นางไม่ได้ห่วงอะไรมาก เพราะพวกโจรที่เฝ้าอยู่ที่ประตูต่างก็แยกย้ายกันไปแล้ว พวกเขาคิดว่าหัวหน้าของตนเองกำลังมีความสุขอยู่ ไม่มารบกวนหรอก

ที่ไม่ฆ่าเขานั้นเพราะจะเก็บไว้ช่วยตนเอง หากมีคนจับได้ สามารถเอาเขามาแลกเพื่อเอาตัวรอดได้

ส่วนรองหัวหน้านั้นอยู่ห้องข้างๆ ตอนนี้นางสามารถเข้าไปในห้องโดยไม่ให้มีเสียง แล้วหยิบกุญแจออกมา