ตอนที่ 591 กาลเวลาทะลุใจ (7)

ตอนที่ 591 กาลเวลาทะลุใจ (7)

“ช้าก่อน!” ภายใต้ความวุ่นวาย เย่นอิ่งพูดอย่างมีสติ

ดูแล้วเป็นแค่หญิงสาวธรรมดา แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่าง ทำให้พวกที่โวยวายอยู่นั้นเงียบกันหมด

ขนาดพวกหญิงสาว ยังหยุดร้องไห้เพราะนางเลย

นางคือผู้ช่วยของพวกนาง เป็นคนที่สามารถพาพวกนางหลุดพ้นจากความทรมานนี้ได้ พวกนางต้องเชื่อใจนาง

และครั้งนี้ถึงจะโดนจับกลับไป และพวกนางคงต้องแย่มาก เลยสู้ตีกับพวกนั้นเลยไม่ดีกว่าหรอ

“ยัยตัวดี กล้ามาข่มขู่ข้าหรือ ยังฆ่าน้องรองอีก เจ้าคิดไว้ดีๆละกันว่าจะตายอย่างไรดี!” หัวหน้าโกรธราวกับฟ้าผ่า ในมือถือดาบสองเล่มอยู่

หากเป็นเย่นอิ่งในเมื่อก่อน ต้องซ้อมเขาจนเวียนหัวหมุนไปมั่วแน่ แต่ตอนนี้นางกลับไม่มีวรยุทธมาต่อต้าน

“ข้ามีอะไรต้องกลัว คนที่ต้องกังวลเป็นเจ้ามากกว่านะ อย่าลืมสิ เจ้ากินยาพิษของข้าไปแล้ว หากไม่มียาแก้ เจ้าต้องตายแน่ ถึงเจ้าจะฆ่าข้า ข้าก็จะให้เจ้าตายเป็นเพื่อน”

เห็นความโหดร้ายในแววตาของเย่นอิ่ง หัวหน้าก็ตกใจไปทันที

เป็นเพราะว่าโมโหอยู่ เขาลืมไปเลยว่าตนเองโดนยาพิษ เขายังไม่อยากตาย!

ผู้หญิงคนนี้สมควรตาย ตอนนี้เขาโกรธจนอยากลอกหนังของนาง แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรนางเลยยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าจะทำไงต่อดี

เวลานี้ เย่นอิ่งก็เก็บกระบี่ขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็พาดไว้ที่คอของตนเอง

“ยังไงข้าก็ไม่มีทางออกไป งั้นตอนนี้ข้าฆ่าตัวตายก่อนดีกว่า ยังไงเจ้าก็ต้องตายอยู่แล้ว ข้าเองก็ไม่มีอะไรต้องเสียเปรียบ”

นางทำท่าทีเหมือนจะลงมือจริง เลยทำให้ทุกคนต่างตกใจกันไปหมด

“อย่า.....หยุดนะ!”

หากนางตายไป งั้นเขาก็ต้องตายตามเพราะไม่มียา เขาจะให้นางตายไม่ได้

เพราะเช่นนั้น เขาก็เลยยอม แล้วพูดว่า “แม่นาง......มีไรพูดกันดีๆ พูดกันดีๆสิ!”

ในขณะเดียวกันในใจของเขาก็โกรธมาก พี่น้องเฮยเฟิงใจ้หลายร้อยคน กลับโดนหญิงสาวเพียงคนเดียวข่มขู่ นี่เป็นการหยามกันชัดๆ

หัวหน้าใหญ่มีจุดอ่อนอยู่ในมือของนาง พวกโจรคนอื่นๆเลยไม่กล้าทำอะไร

“งั้นตอนนี้เจ้าปล่อยหญิงสาวพวกนี้ไป!”

อะไรนะ ปล่อยหญิงสาวพวกนี้ไป?

นี่พวกเขาไปลักพาตัวมาไม่ง่ายเลยนะ ขายแล้วได้ตังมากมาย พวกเขาก็ย่อมไม่ยอม

“ปล่อยไม่ปล่อย? หากไม่ปล่อย ข้าจะลงมือแล้วนะ!”

เย่นอิ่งใช้กระบีแทงไปที่คอของตนเองเป็นแผลเล็กน้อย แล้วเลือดก็ไหลออกมา เห็นสถานการณ์เช่นนี้ หัวหน้าตกใจจนขาอ่อนไปหมด

เขาไม่ได้เห็นความสำคัญของชีวิตนางหรอกนะ แต่เป็นชีวิตของเขาเองต่างหาก

“ได้ ปล่อยพวกนางได้ แต่เจ้าต้องอยู่ที่นี่!” ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่มีทางเสียเปรียบ และตอนนี้เขาก็จะคิดบัญชีทั้งหมดกับผู้หญิงคนนี้คนเดียว

“ได้!”