ตอนที่ 601 บุพเพสันนิวาสอันมหัศจรรย์ (9)

แต่ตามที่เชียนแย่ซิ้วดูแล้ว ระหว่างสองคนนี้ไม่มีความขัดแย้งทั้งหมด

“เจ้าวางใจได้แล้ว เริ่มตั้งแต่ที่เรามาถึงเมืองเย่ ที่นี่ปูเต็มไปด้วยคนของตำหนักจิ๊วซาแล้ว แม้ว่าเมืองเย่ใหญ่กว่านี้อีก ขุดพื้นลงไปสามฟุตก็ยังหานางออกมา”

“แต่ว่า...ผ่านมาหลายวันขนาดนี้แล้วก่อนที่เราจะมาที่นี่ เย่นอิ่ง...นางใช่ตั้งใจจะซ่อนตัวหลบหน้าเรา ไม่คิดอยากให้เราหานางพบน่ะ”

ความจริง ในการคาดการณ์ครั้งแรกของนาง ไม่ต้องรอจนกว่าพวกเขามาถึง ต้องมีข่าวของเย่นอิ่งแล้ว เมื่อถึงเวลา พวกเขากลับไปโดยตรงก็ดี แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสถานการณ์มิอาจมองโลกในแง่ดีน่ะ

“เจ้าอย่าเพิ่งคิดมากเกินไป ผ่านไปอีกสักพัก หวงเย่และเย่นอิ่งพวกเขาจะมาหาเรา และเมื่อเราได้เห็นหวงเย่ เจ้าสามารถถามเขาให้ชัดเจนอีก”

ได้ยินหวงเย่ ชื่อนี้ ในใจจางยวี่โหร่วค่อนข้างตื่นเต้นบ้าง

นางไม่ได้เจอเขามานานแล้ว ก็ไม่ได้รู้ว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนเป็นอย่างไร ในใจยังเคืองแค้นนางไหม

...

เมืองเย่นี้ไม่เพียงเป็นเมืองที่คึกคักหรูหรามั่งคั่งเมืองหนึ่ง แต่กระทั่งยามสนธยาอาทิตย์อัสดงก็ยังงดงามปานนั้น

จางยวี่โหร่วพิงข้างหน้าต่าง มองดูประกายแสงทอสีแดงนั้นที่ด้านนอก ราวกับย้อมท้องฟ้าแดงไปแล้วครึ่งหนึ่ง ทำให้ในห้วงสมองโผล่เงาร่างชุดสีแดงที่มีเสน่ห์เย้ายวนมากร่างหนึ่งออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ทันใดนั้น มีเสียงเคาะที่ประตูดังมาเบา ๆ พักหนึ่ง

เคาะครั้งหนึ่ง ก็คือไม่มีข่าว เคาะสองครั้ง ก็บอกอย่างชัดแจ้งว่าคนที่นางคิดอยากเห็นได้มาแล้ว

และเสียงเคาะประตูของหงยวนเป็นสองครา จางยวี่โหร่วรีบใส่ผ้าคลุมหน้า เดินไปที่ประตูเพื่อเปิดประตูอย่างตื่นเต้น

สำหรับผ้าคลุมหน้านี้ แน่นอนย่อมเป็นเพราะหลังจากที่นางได้ “ยั่วยุ” มู่โหรงจิ๋วโดยไม่ได้ตั้งใจแล้ว ผู้ชายบางคนซึ่งน้อยใจง่ายทั้งหึงหวงได้บังคับให้นางใส่ไว้

นางยังรู้สึกจนใจมากเกี่ยวกับเรื่องนี้น่ะ

แม้บอกว่าโรงแรมแห่งนี้ใหญ่ไม่ใหญ่ เล็กไม่เล็กด้วย แต่ทั้งภายในและภายนอกล้วนเป็นคนของพวกเขาเอง ทุกอย่างก็ต้องทำอย่างระมัดระวัง

เมื่อไปถึงห้องด้านล่างที่ชั้นสอง ก็เห็นว่าเชียนแย่ซิ้วและเย่นหลิงรวมทั้งคนอื่น ๆ ได้อยู่ที่นั่นแล้ว

มองดูเงาหลังชุดสีแดงที่หันหลังให้นางนั้นตรงด้านหน้า แม้ว่าเขาจะไม่หันหลังกลับมาทั้งสิ้น นางยังสามารถเปลี่ยนไปจำเขาออกมาได้อย่างรวดเร็ว

“หวงเย่...” นางตะโกนส่งเสียงออกมาใส่เขา เสียงแฝงความตื่นเต้นและการสั่นสะท้านเล็กน้อยอย่างชัดเจน

เงาร่างของเขาไหวหวั่นเล็กน้อย หันศีรษะกลับมา ประสานสายตานางในเวลาเดียวกัน

ลังเลแล้วสักครู่ แต่ก็ยังเรียกขานนามที่เขาเรียกนางในเมื่อก่อนนี้ “เสี่ยวโหร่วเอ๋อ”

สามคำนี่ไม่พบมาเป็นเวลานาน ทำให้จางยวี่โหร่วน้ำตาระอุคลอเบ้าทันที

นางรู้สึกมีความสุขจริง ๆ ได้เห็นโฉมหน้าของเขาในตอนนี้ที่เกือบจะหายเป็นปกติมาทั้งหมดแล้ว ไม่ใช่อย่างที่นางเคยเห็นลักษณะถูกทำลายโฉมไปหมดสิ้นปานนั้นในเมื่อก่อนนี้

เพียงแต่ตอนนี้ กลับไม่ใช่โอกาสที่ดีสำหรับพวกเขาที่จะพูดคุยเรื่องอดีต เพราะสีหน้าเย่นหลิงที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยิ่งกังวลมากขึ้น

“หวงเย่ เจ้าที่แท้ทำอะไรเย่นอิ่งไปแล้ว? ทำไมจู่ ๆ นางก็หายตัวไปได้?”

เค้าหน้าหวงเย่พลันฉายสีหน้าสำนึกละอายใจเล็กน้อยแวบผ่านไป “ขอโทษ เป็นข้าไม่ได้ดูแลนาง ข้าคิดจะหานางกลับมามาก ถามนางว่าทำไมนางถึงจากไปโดยไม่บอกลา แต่ตอนนี้ข้าไม่รู้ว่าทำไมจริง ๆ”

“ผู้หญิง ย่อมรู้จักผู้หญิงด้วยกันดีที่สุด บางทีข้าอาจจะสามารถเข้าใจความรู้สึกของนางน่ะ” จางยวี่โหร่วเอ่ยปากพูดเบาๆ

ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการค้นหาเย่นอิ่งแล้ว หวังว่าทุกคนสามารถมาร่วมกันคิดหาวิธีดี ๆ ด้วยกัน

แต่ก่อนหน้านี้ ต้องให้หวงเย่เล่ารายละเอียดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งเหตุและผลในอดีตทั้งหมดรอบหนึ่ง เพราะมีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ดีที่สุดถึงจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดในการที่เย่นอิ่งหายตัวไป

ความคิดเห็น