ตอนที่ 602 บุพเพสันนิวาสอันมหัศจรรย์ (10)

อย่าว่าแต่หวงเย่ แม้แต่เย่นหลิงพี่ชายแท้ ๆ ของเย่นอิ่ง ต่างแสดงหน้าเวิ้งว้างกันทั่วไปหมด

ใบหน้าที่เย็นชาหล่อเหลาของเชียนแย่ซิ้วเย็นปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นมา ในความเป็นจริงขอเพียงกล้าจินตนาการไม่มีสิ่งใดที่คาดคิดไม่ถึงจางยวี่โหร่วกล่าวอีกว่า “ถ้าเจ้าไม่สามารถคิดให้ชัดเจนในจุดนี้ ก็ต่อให้หานางกลับมาก็ไม่มีความหมายใด ๆ ถ้าข้าเป็นเย่นอิ่ง ข้าก็จะจากไป”

เรื่องของความรู้สึกต้องขึ้นอยู่กับพวกเขาที่ได้สร้างขึ้นมาเป็นเรื่องเอง พวกเขาไม่สามารถช่วยอะไรได้น่ะ?

เวลานี้เสี่ยวเฟิงอดไม่ได้วิ่งไปตรงหน้าหวงเย่ ตะโกนเสียงดังใส่เขาโดยตรง “ทำไมเจ้าโง่แบบนี้จัง! หรือว่าเจ้าไม่เข้าใจ เย่นอิ่งนางเพราะรักเจ้าแต่เจ้ากลับไม่เข้าใจหัวใจนางมาตลอด เป็นเจ้าทำให้นางเศร้าทุกข์ใจ ดังนั้นจึงจากไปอย่างสิ้นหวัง”

เมื่อครู่ จางยวี่โหร่วได้เตือนอย่างชัดเจนพอเพียงแล้ว หวงเย่กลับไม่กล้าไปคิดถึงด้านนี้

แต่ตอนนี้ เสี่ยวเฟิงได้เปิดเผยให้ทุกอย่างชัดเจนอย่างถึงที่สุด วางข้อเท็จจริงเปลือยออกมาอยู่บนโต๊ะแล้ว

หัวใจของหวงเย่เป็นเหมือนถูกค้อนหนักทุบใส่ ทั่วหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าที่ไม่น่าเชื่อทั้งหมด

อะไร เย่นอิ่ง...นางรักเขาเหรอ?

คนที่เย่นอิ่งรักไม่ใช่ประมุขหรือ? นี่เป็นไปได้อย่างไรน่ะ ก่อนหน้านี้นางได้ทำสิ่งที่ขาดสติมากขนาดนั้นเพื่อประมุขแล้ว?

เมื่อเย่นหลิงได้ยินคำพูดนี้ คนทั้งคนก็ได้กลายเป็นสูญเสียการควบคุมไปบ้างแล้ว ก้าวมาเบื้องหน้าคว้าเสื้อคลุมที่หน้าอกของหวงเย่ไว้ทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

“ให้ตายสิ เจ้าทำอะไรกับเย่นอิ่งไปแล้ว?”

เวลาผ่านมานานขนาดนี้ เย่นอิ่งติดตามเขามาด้วยกันตลอด ตอนนี้นางหายตัวไปโดยไม่มีเหตุผล ที่แท้ยังเป็นเพราะหวงเย่เป็นเหตุ เขาสามารถรับได้อย่างไร?

คราวนี้แล้ว หวงเย่เงียบสงบอย่างถึงที่สุดแล้ว ต่อให้เย่นหลิงจับเขากดไว้บนพื้นทุบตีเขาอย่างหนักคราหนึ่ง เขาก็ไม่สามารถได้สติกลับมาน่ะ

จางยวี่โหร่วยังกลัวว่าเย่นหลิงจะตื่นเต้นมากเกินไป รีบส่งสัญญาณใช้สายตาให้เสี่ยวเฟิงทำให้เขาสงบลงมาก่อน

นางไม่รู้ว่าตอนนี้ที่แท้เป็นโอกาสที่ดีในการเผยข้อเท็จจริงออกมาไหม แต่นางก็ยังคิดว่าขอเพียงทำให้รู้ชัดถึงเหตุผลที่เย่นอิ่งจากไปจริง ๆ จึงสามารถ “จ่ายยาถูกอาการ” หานางกลับมาน่ะ

“หวงเย่ ตอนนี้เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องความคิดเห็นของเย่นอิ่งที่มีต่อเจ้า เจ้าควรถามเจ้าเองว่า สำหรับเจ้า เย่นอิ่ง มีความหมายใดน่ะ?”

คลื่นลูกหนึ่งไม่ทันสงบ นางก็ตั้งโจทย์ยากให้เขาอีกข้อแล้ว

ตอนนี้กระทั่งเขาเองยังคิดไม่ค่อยเข้าใจ เขาได้อยู่ด้วยกันกับเย่นอิ่งมานานขนาดนี้ ถ้าเช่นนั้น ที่แท้พวกเขามีความสัมพันธ์อะไรกัน

เขาเพียงรู้ว่านางเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับเขา เขาถึงกับถือว่านางมีความสำคัญดุจเป็นครอบครัวของเขาเช่นกัน

ถ้าเย่นอิ่งจากไปแล้ว เขาต้องร้อนใจห่วงใยนางดุจไฟเผา คิดรีบไปหานางกลับมาทันที

เขาถึงกับไม่สามารถคิดจินตนาการ ในอนาคตถ้าเขาสูญเสียเย่นอิ่ง เขายังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร

เมื่อปีที่แล้วเขาก็ได้สูญเสียชีวิตครั้งแรกของเขาไปที่หน้าผาขาด เป็นเย่นอิ่งได้ฉีดวิญญาณใหม่เข้าไปในเปลือกที่เหลือเพียงความว่างเปล่านี้ของเขา จึงได้มีหวงเย่ที่เกิดใหม่คนนี้

“ข้าไม่สามารถสูญเสียเย่นอิ่งไป!” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา เสียงสั่นเครือแต่มั่นคง

ใบหน้าของจางยวี่โหร่วปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อยออกมาจาง ๆ “เจ้าสามารถรู้ใจตนเองได้ชัดแจ้งก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ไม่เสียทีที่เย่นอิ่งได้ลงทุนช่วยเจ้ามานานเช่นนี้”

เชียนแย่ซิ้วก็ค่อย ๆ ผ่อนโล่งใจด้วยแล้ว เขายังห่วงว่าหวงเย่จะไม่มีวันลืมอีหนูของเขาจนถึงตอนนี้น่ะ

ต่อให้เขาจะให้ความสำคัญกับความรักระหว่างพี่น้องของพวกเขา แต่รักอย่างจริงใจของเขากับอีหนู เรื่องดังกล่าวเป็นสิ่งที่มิอาจถอยยอมให้ได้น่ะ

แต่นอกเหนือจากนี้ เขายินดีที่จะทำทุกอย่างเพื่อหวงเย่แล้ว

เขาจะไม่มีวันลืมว่าปีนั้นหวงเย่ได้สละตนเองเพื่อช่วยชีวิตเขาอย่างไร ที่ใต้หน้าผาขาดตลอดนิรันดร์

ที่ด้านล่างของหน้าผาขาดในช่วงเวลานั้น พวกเขาพึ่งพาชีวิตซึ่งกันและกัน ไม่ว่าผ่านความทุกข์ทรมานอย่างไรล้วนไม่เคยยอมแพ้ จึงมีโอกาสที่เขาและภรรยาตนได้พบอยู่ร่วมกันอีกครั้ง