ตอนที่ 604 ยุทธภพอันตรายชั่วร้ายความรักแท้จริงจีรัง (2)

ในเสียงเรียกของพวกนาง ในที่สุดเย่นอิ่งก็หาจิตสำนึกกลับมาได้เล็กน้อย

ได้ยินเสียงวิงวอนขอร้องอย่างยากลำบากของพวกนาง ในใจนางพลันหัวเราะเยาะตนเองแวบเข้ามาเล็กน้อย

นางได้ตกต่ำถึงจุดนี้ แม้แต่สิทธิเลือกความตายก็ล้วนไม่มีแล้วหรือ?

ถ้านางตายไปแล้ว ยังต้องโยงใยถึงผู้บริสุทธิ์สองคนนี้ ให้พวกนางต้องเสียชีวิตอย่างอยุติธรรม ดูไปแล้ว นางเป็นหายนะตัวหนึ่งจริง ๆ เกิดมาเพื่อทำร้ายคน

ตอนนี้นางไม่คิดทำสิ่งไม่ดีอีก แต่กลับยังจะทำร้ายคนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ นางรู้สึกสิ้นหวังมากจริง ๆ

“แม่นาง ท่านก็กินคำหนึ่งเถิด จินมามาได้บอกแล้ว ถ้าท่านไม่กินอาหารอีก ก็จะถลกหนังพวกเราแล้ว ได้โปรดช่วยเราด้วยเถิด”

ในที่สุดนางก็อ้าปากแล้วเล็กน้อย กินโจ๊กคำนั้นลงไปแล้ว ท่ามกลางเสียงขอร้องวิงวอนของพวกนาง

สามวันไม่มีอาหารเข้าสักนิด ท้องของนางเพียงรู้สึกปวดแสบปวดร้อน ในที่สุดตอนท้ายนางอดไม่ได้ต้องอาเจียนออกมาแล้ว

“แม่นาง ท่านไม่เป็นไรนะ รีบดื่มน้ำสักหน่อย”

หลังจากดื่มน้ำไปแล้วไม่กี่คำ นางจึงรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ฟื้นฟูพลังวังชามาแล้วบ้าง

“พวกเจ้าชื่ออะไร? เพราะเหตุใดจึงได้ตกระกำมาอยู่ในหอนางโลม?” นางถามด้วยเสียงที่อ่อนแอมากและแหบแห้ง

พูดขึ้นมา สาวใช้สองคนนั้นอดไม่ได้ที่จะตาแดงบ้างแล้ว

“บ่าวชื่อเสี่ยวหง ปีนี้อายุสิบสามปี พ่อแม่เสียชีวิตเมื่อตนเองยังเด็ก ไม่มีที่พึ่ง ตกระกำอยู่ตามถนน หลังจากนั้นก็ถูกคนของเย่นชู่เก๋อนำตัวกลับมา เพราะยังเด็ก จึงเป็นแค่คนรับใช้ชั่วคราวเพื่อรับใช้แม่นางในที่นี้ แต่ได้ยินจินมามากล่าวว่า รอจนหลังจากที่เราโตขึ้น ก็จะถูกบังคับให้รับแขกแล้ว”

“บ่าวชื่อเสี่ยวหัว สิบสองปี ถูกลักพาตัวมาที่นี่ พวกเขาทั้งหมดเป็นคนชั่วร้าย ทั้งดุด่าและตีข้า ท่านดูรอยแผลเหล่านี้บนร่างข้า...” นางม้วนแขนเสื้อของตนขึ้นมา ตามที่คาดเห็นรอยแส้เฆี่ยนบนแขนเป็นริ้ว ๆ ดูไปแล้วน่าสังเวชทนดูไม่ได้

เห็นน้ำตานองหน้าพวกนาง เย่นอิ่งอดไม่ได้คิดถึงหญิงสาวเหล่านั้นที่เคยอยู่ในหมู่บ้านเฮยเฟิงไจ้ ถ้าตอนนั้นนางไม่ช่วยพวกนาง พวกเนางใช่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ดังกล่าวหรือไม่

ตอนนี้นางเพียงแค้น ไม่มีพลังอำนาจไปช่วยพวกนาง

ไม่ เฉพาะหน้าไม่ใช่มีวิธีที่จะช่วยพวกนางหรอกหรือ?

ขอเพียงนางยอมเชื่อฟังจินมามา ริเริ่มกินอาหารเอง ก็นับได้ว่านางช่วยพวกนางแล้ว

ถ้าลืมตาโพลงมองดูสองชีวิตนี้ต้องหายไปเพราะเหตุจากตัวเอง ต่อให้นางตายก็มิอาจสงบใจได้

“พวกเจ้า...เอาอาหารมาเถิด ข้ากิน!”

ได้ยินนางพูดประโยคนี้ออกมา สาวใช้สองคนนั้นร้องไห้ด้วยความปีติยินดียิ่ง รีบยกโจ๊กชามนั้นมาอีก ป้อนนางกินลงไปทีละคำ ๆ

นางไม่ได้กินอาหารมาสามวัน ตอนนี้นางทรมานมากจริง ๆ แต่นางยังพยายามที่จะไปกินของเหล่านั้นให้หมดเกลี้ยง

เช่นนางแบบนี้ที่ได้ตัดสินใจต้องตายแล้ว จวบจนถึงขั้นสุดท้ายใจอ่อนมาแล้ว คิด ๆ อดไม่ได้ที่รู้สึกเยาะเย้ยตนเองบ้าง

เสี่ยวหงและเสี่ยวหัวอาจเป็นเพราะในที่สุดนางได้กินอาหารลง ตนเองไม่ต้องถูกจินมามาลงโทษ รู้สึกซาบซึ้งนาง ขณะดูแลนางยิ่งขยันขันแข็งมากขึ้น

เห็นได้ชัดว่าพวกนางดูแลห่วงใยนางจริง ๆ ตอนนี้ ไม่เหมือนแต่ก่อนเป็นเพียงถูกจินมามาบังคับ

เย่นอิ่งมองดูพวกนางถามเสียงค่อยว่า “พวกเจ้าคิดไปจากที่นี่ไหม?”

คำพูดนี้ พลันทำให้พวกนางทั้งสองชะงักงันไปทันทีแล้ว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัวหวาดผวาไม่สงบ

ความคิดเห็น