ตอนที่ 606 ยุทธภพอันตรายชั่วร้ายความรักแท้จริงจีรัง (4)

เสี่ยวเฟิงและจางยวี่โหร่วยืนอยู่ริมหน้าต่าง ฟังเสียงวิพากวิจารณ์คึกคักของผู้คนเหล่านั้นซึ่งผ่านไปมาตรงถนนข้างล่าง

เสี่ยวเฟิงเบ้ปากกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “คนเหล่านี้ก็พูดเกินจริง ผู้หญิงคนเดียวสามารถพรรณนาโอ้อวดได้ขนาดนั้น ข้าไม่เชื่อว่ามีผู้หญิงที่สวยกว่าคุณหนูในโลกนี้”

จางยวี่โหร่วมองนางอย่างหมดหนทางแวบหนึ่ง “ข้าให้เจ้ามาที่นี่คิดสอบถามข่าวคราวสักคราด้วยกัน ผลที่ได้คือเจ้าล้วนฟังอะไรไปแล้ว?”

เมืองเย่ใหญ่ขนาดนี้ บางทีอาจจะได้รับเบาะแสของเย่นอิ่งจากปากของคนเดินเท้าโดยไม่ได้ตั้งใจน่ะ?

ไอ้นังหนูนี่กลับฟังแต่คำนินทาแล้ว

“ข้าก็ยังฟังอย่างตั้งใจน่ะ เพียงแต่ครึ่งวันนี้ที่พวกเขากล่าวล้วนเป็นหญิงสาวคนนั้นที่เย่นชู่เก๋อ ไม่มีเบาะแสเกี่ยวกับเย่นอิ่งทั้งสิ้น”

ในใจจางยวี่โหร่วอดไม่ได้ที่จะกังวลบ้าง “เราได้มาถึงเมืองเย่เป็นเวลาสองวันแล้ว แต่ตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่มีข่าวของเย่นอิ่ง เพราะนางรู้ว่าเรากำลังตามหานาง ดังนั้นจึงหลบซ่อนจากพวกเราหรือไม่?”

“ถ้าเป็นเพียงหลบซ่อนก็ยังดี ถ้านางไม่ได้อยู่ในเมืองเย่แล้ว ถ้าเช่นนั้นเราก็เสียเวลายุ่งไปแล้วจริง ๆ”

เย่นอิ่งเป็นน้องสาวของเย่นหลิง เสี่ยวเฟิงก็เป็นห่วงนางด้วยเป็นธรรมดา

ทุกครั้งที่เห็นเย่นหลิงออกไปหาคนกลับมาโดยไม่มีผลโดย สีหน้าที่ทุกข์หม่นหมองอีกทั้งกังวลนั้น ทำให้นางดูแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจแล้ว

เย่นอิ่งนี่ ช่างทำให้คนต้องกังวลมากไปแล้วจริง ๆ

ไม่รู้หรือว่าพวกเขาหลายคนขนาดนี้ต่างกำลังเป็นห่วงนางมากแค่ไหน รอนางกลับมา?

“ไม่น่าน่ะ นางไม่มีวิทยายุทธ เป็นไปไม่ได้ที่นางไปไกลขนาดนั้นแล้ว ยังคงรอ ๆ เถิด ถ้าอีกสองวันไม่มีข่าว มิอาจซ่อนตัวตนแล้ว ต่อให้ใช้พลังทั้งหมดของตำหนักจิ๊วซาค้นหาทั่วทั้งแคว้นเย ก็ต้องหานางกลับมาด้วย”

...

ไม่กี่วันนี้ คนที่มีใจหงุดหงิดว้าวุ่น ไหนเลยมีเพียงแต่จางยวี่โหร่วและคนอื่น ๆอีก?

ยังมีอีกคนหนึ่ง ไม่ได้มีอารมณ์ที่ดีกว่าพวกเขาเท่าไรนัก

“ปัง!” ด้วยเสียงหนึ่ง มู่โหรงจิ๋วขว้างปาถ้วยชาใบหนึ่งลงไปบนพื้นอย่างหนักหน่วง บ่าวสาวรับใช้ในห้องคุกเข่าลงที่พื้น ไม่กล้าหายใจแรงสักครา

“เศษสวะจริง ๆ เป็นเวลาสองวันแล้ว พวกเจ้ากลับยังตรวจสอบออกมาไม่ได้สักคน? ยังมีลูกมือเหล่านั้นที่ได้รับพิษจนโง่งม ก็ยังไม่ได้ตรวจสอบออกมาชัดเจนว่าใครทำ เจ้าเจ้าเมืองนี้ที่แท้เป็นได้อย่างไรกัน?”

เจ้าเมือง เมืองเย่คุกเข่าลงบนพื้น สั่นเทิ้มเป็นเจ้าเข้า

เดิมเขาคิดว่าองค์ชายใหญ่เสด็จมาเยี่ยมชมเมืองเย่ ตัวเองต้องทำตัวดี ๆ แน่ ๆ ขอเพียงสามารถได้รับความโปรดปรานจากพระองค์ ตนเองก็อยู่ไม่ไกลจากการเพิ่มยศถาบรรดาศักดิ์ในตำแหน่งท่านอ๋องแล้ว

แต่กลับไม่คิดว่าเขาคิดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้ชีวิตน้อย ๆ ของเขายังต้องเป็นกังวล ก็ยังไม่ต้องไปคิดรางวัลอะไรแล้ว

“ทูล...ทูลองค์ชายใหญ่ ข้าน้อยได้ส่งคนไปปิดประตูทั้งสี่แห่งแล้ว ทุกคนที่เข้าและออกจากเมืองต้องผ่านได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียดทั้งหมด แต่กลับไม่พบผู้หญิงคนนั้น นี่แสดงให้เห็นว่านางยังอยู่ในเมืองแน่นอน เรื่องที่นางซ่อนอยู่ที่ไหนในตอนนี้ ข้าน้อยยังไม่ได้ที่อยู่ในบัดนี้ กองกำลังพิทักษ์หน่วยหนึ่งที่ส่งออกไปเมื่อวานได้หายตัวไปอย่างลึกลับอีกครั้ง ต่อมาข้าน้อยได้พบพวกเขาในสวนหลังบ้านแล้ว ทั้งหมดกลายเป็นโง่เซ่อ ไม่มีข้อยกเว้นสักคน”

เจ้าเมืองเมืองเย่ ไม่เคยมีประสบการณ์อะไรแปลก ๆ แบบนี้มาหลายปีขนาดนี้

กองกำลังพิทักษ์เหล่านั้น ต่างเป็นมือหนึ่งที่ดีที่สุดที่เขาเลือกด้วยตนเอง ไหนเลยถูกคนทำจนอยู่ในสถานการณ์ที่น่าเศร้าเช่นนี้

คิดดังนี้ คนที่อยู่เบื้องหลังก็ไม่ได้จัดการง่ายขนาดนั้นอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่เขาทำนี้เพื่อเป็นการเตือนพวกเขาทั้งสิ้นน่ะ

ในใจเขาย่อมกลัวเป็นธรรมดา แต่มู่โหรงจิ๋วไหนเลยจะยอมเลิกราอย่างสันติ เขาบีบคั้นให้ไปติดตามหาคนครั้งแล้วครั้งเล่าอีก ไม่ว่าฝ่ายไหนต่างก็ไม่น่ายั่ว

มู่โหรงจิ๋วกำหมัดไว้แน่น ดวงตานกอินทรีทั้งคู่เต็มไปด้วยประกายเย็นยะเยือก

จางยวี่โหร่วน่ะจางยวี่โหร่ว เจ้าทำได้ดีมาก คนมากมายขนาดนี้ยังไม่สามารถหาเจ้าออกมาได้ทั้งหมด

ขอเพียงเจ้ายังอยู่ในแคว้นเย ข้าองค์ชายต้องไม่ปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด

...

เจ้าเมืองเพื่อรักษาชีวิตน้อย ๆ ของตนไว้ ย่อมคิดทุกวิถีทางพยายามที่จะทำให้มู่โหรงจิ๋วโปรดปราน

ความคิดเห็น