ตอนที่ 607 ยุทธภพอันตรายชั่วร้ายความรักแท้จริงจีรัง (5)

ตอนที่ 607 ยุทธภพอันตรายชั่วร้ายความรักแท้จริงจีรัง (5)

ค้นหาไม่หยุดหย่อนต่อเนื่องมาหลายวัน ไม่ว่าเป็นพลังจิตอีกทั้งพลังกายหวงเย่แทบจะนำมาใช้จนถึงขีดจำกัดแล้ว

แต่ถึงตอนนี้ ยังไม่มีข่าวคราวของเย่นอิ่ง

เขากำลังค้นหาไปพลาง คิดเกี่ยวกับวาจาเหล่านั้นที่จางยวี่โหร่วและเสี่ยวเฟิงกล่าวกับเขาไปพลาง

เย่นอิ่งนางกลับรักชอบเขา แต่เขาทำร้ายหัวใจนางแล้ว ทำให้นางผิดหวังถึงที่สุด ดังนั้นนางจึงจากไปในความสิ้นหวัง

เขากำลังคิดมาตลอด กำลังย้อนคิดมาตลอด

เขาและเย่นอิ่งไปมาหาสู่กันปีกว่านี้ ที่แท้นับเป็นอะไรน่ะ?

เขาอาจจะบอกว่านางเป็นคนที่สำคัญมากคนหนึ่งสำหรับเขา แต่เขากลับไม่สามารถกำหนดความหมายที่แม่นยำในความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาได้

เขาเคยเพราะรักจางยวี่โหร่ว จึงได้เริ่มแตกหน่อช่วงนี้ บางทีกระทั่งเขาเองยังไม่ได้ตระหนักถึงความรู้สึกของเขาเอง แต่กลับเปิดเผยเปลือยเปล่าออกมาภายใต้สถานที่ที่แย่มากอย่างไม่สามารถจินตนาการได้มาก่อน

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่กล้าที่จะไปสัมผัสความรู้สึกอย่างง่ายดายอีก ไม่กล้าที่จะไปคิดถึงเรื่องในด้านนั้นด้วย

แต่เย่นอิ่งหายสาบสูญไปหลายวันขนาดนี้แล้ว เขากำลังคิดถึงนางทุกวันทั้งสิ้น

ความสับสน ตื่นตระหนก ตั้งแต่เริ่มแรก จนถึงความหวาดหวั่น กังวลในภายหลัง จวบถึงไร้สิ้นสติสัมปชัญญะอย่างสมบูรณ์ในตอนนี้

จวบถึงตอนนี้ เขาจึงรู้ว่าเย่นอิ่งยิ่งมีความสำคัญต่อเขามากกว่าที่คิดจินตนาการไว้

เขาคิดรั้งนางให้อยู่ข้างกาย อยู่กับนางตลอดไป เขามิอาจสูญเสียนางไปเด็ดขาด

“หวงโย่วหซื่อ แม้แต่บ้านไร่ใกล้เคียงเหล่านั้นที่รายรอบได้ค้นหาหมดแล้ว ก็ไม่พบร่องรอยของแม่นางเย่นอิ่ง” ได้ยินผู้ใต้บังคับบัญชารายงานหวงเย่ทั้งคนก็อึ้งอยู่ที่นั่น ไม่เกิดปฏิกิริยาตอบสนองเป็นเวลานาน

คนที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่กังวลบ้าง เขาไม่ควรเพราะกังวลมากเกินไป ดังนั้นเกิดอะไรบางอย่างผิดปกติออกมาแล้ว

หนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาเตือนอย่างสุภาพว่า “โย่วหซื่อหรือไม่ ตอนนี้เราก็กลับไปรายงานให้ประมุขทราบ ขยายบริเวณค้นหากว้างขึ้น บางทีแม่นางเย่นอิ่งอาจจะไม่ได้อยู่ในเมืองเย่แล้ว”

“ไม่ นางต้องยังอยู่ที่นี่! ข้ารู้สึกได้ถึงลมหายใจของนาง เป็นไปไม่ได้ที่นางจะจากไปไกล”

เรื่องชนิดนี้ยังสามารถรู้สึกถึงได้หรือ? ถ้าวิธีนี้ใช้ได้จริง ๆ ถ้าเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่ค้นหามาหลายวันโดยไม่ได้รับอะไรเลย

แววตาของหวงเย่จู่ ๆ มองไปที่ตึกรามที่หรูหรามากหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล สามตัวอักษรบนนั้น “เย่นชู่เก๋อ” ส่องประกายวาววับอยู่ภายใต้แสงตะวัน

ฝีเท้าของเขาอดไม่ได้ก็เดินตรงไปที่นั่นแล้ว

ผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านั้นที่อยู่ด้านหลังพากันมองหน้าเลิ่กลั่ก เป็นเวลาอะไรกันแล้ว เขากลับยังจะไปสถานที่แบบนั้น? เขาไม่ใช่ห่วงเย่นอิ่งมากหรือ?

นอกจากนี้ ต่อให้จะไป ตอนนี้เป็นกลางวัน คนอื่นปิดประตูไม่พบแขก โย่วหซื่อที่แท้คิดจะทำอะไร?

หวงเย่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นเรื่องอะไร ในความรางเลือนดูเหมือนเป็นสัญชาตญาณชนิดหนึ่งที่ชักนำเขา

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวไปข้างหน้า เวลานี้ จู่ ๆ หนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชารีบมารายงาน

“หวงโย่วหซื่อ ในเมืองซีกตะวันตกมีคนหนึ่งให้เบาะแสว่าเคยเห็นผู้หญิงที่คล้ายกันมากกับเย่นอิ่ง ท่านดู...”

วาจาเขาพูดยังไม่จบ หวงเย่เดินมาถึงตรงหน้าเขาเหมือนสายลมพักหนึ่ง กล่าวเสียงหนักว่า “นำทาง!”

เย่นชู่เก๋อได้ถูกสลัดทิ้งไว้ข้างหลังพวกเขาแล้วอย่างรวดเร็ว หวงเย่กลับไม่ได้รู้ว่าเขาและคนที่เขาเป็นห่วงในใจคนนั้น ห่างกันเพียงหนึ่งฟุตเท่านั้น

...