ตอนที่ 616 รักที่ลงตัว (4)

ตอนที่ 616 รักที่ลงตัว (4)

เย่นอิ่งมองเขาด้วยสีหน้าที่กังวล

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้เป็นห่วงหวงเย่ แต่กลับเป็นห่วงคนพวกนั้น

เธอแค่ไม่อยากเห็นเลือดท่วมตรงนี้ และไม่อยากให้พวกเขามาหาเรื่องใส่ตัว

“แม่เล้า ข้าขอเตือนเจ้าหน่อย ดีสุดให้พวกข้าไปโดยปลอดภัย ไม่เช่นนั้นเจ้าต้องเสียใจแน่”

แม่เล้าฟังแล้ว ก็ย่อมโกรธเอาการ

“นี่ นางตัวดี ปากดีนัก! เจ้าทำลายที่ของข้าไม่เพียงแต่ทำให้ตู้หยวนไว่บาดเจ็บ แล้วยังไปหาเรื่องผู้มีอำนาจด้วย วันนี้ถึงข้าไม่เอาชีวิตเจ้า เจ้าก็ไม่รอดอยู่ดี”

เธอโมโหนมาก เงินหนึ่งล้านเหรียญไม่เอา แต่กลับเลือกสามพันเหรียญ

ทำให้เธอเสียรายได้ไม่พอที่สำคัญคือ ยังไปหาเรื่องคนใหญ่คนโต คนนั้นเขาเป็นถึงองค์ชายใหญ่ เป็นราชทายาทของแคว้นเย

ตอนแรกนั้น เธอเป็นคนเอาภาพวาดของเย่นอิ่งไปให้ประมุข แล้วให้ประมุขแนะนำให้องค์ชายใหญ่อีกที

ตอนแรกคิดว่าจะได้รับความพึงพอใจจากองค์ชายใหญ่ แต่ใครจะไปคิดว่าจะเป็นเช่นนี้

แม่นางเย่นเอ๋อคนนี้สมควรตาย สมองของเธอมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย การที่ได้รับความสนใจจากองค์ชายใหญ่นั้นต้องมีวาสนาแค่ไหน เธออยากตายเองนั้นไม่ใช่ปัญหา แต่อย่าลากพวกเขาไปตายด้วยสิ

เย่นอิ่งพูดด้วยเสียงเย็นชา “ถึงจะเป็นเช่นนี้ เจ้าก็รนหาที่เอง ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าจับข้ามา แล้วยังบังคับให้ข้ามารับแขก ก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้”

เมื่อครู่นี้ ตอนที่เธอโดนด่าอยู่ หวงเย่ก็อยากพุ่งเข้าไปสั่งสอนพวกนั้นแล้ว แต่กลับโดนเธอดึงไว้

ไม่เช่นนั้น เธอคิดว่าลิ้นของตนเองยังสามารถอยู่ดีอีกหรือ ยังสามารถพูดและด่าเธออยู่เช่นนี้อีกหรือ?

แม่เล้าด่าเธอออกมาเสียงดัง “เจ้าดื้อตั้งแต่แรก ปล่อยให้อดอาหารหลายวันก็ยังไม่ยอม หรือไม่ใช่เพราะเจ้าตกลงรับแขกเองไม่ใช่หรือ ยังบอกอีกว่าโดนผู้ชายทิ้งมา เลยเกลียดชายทั้งโลก ตอนนี้ทำไมล่ะ ชายที่อยู่ข้างกายเจ้าคนนี้เป็นใครกัน?”

หวงเย่ได้ยินเช่นนี้ ก็หันไปมองเธอ “หืม? โดนชายทิ้ง เจ้าอธิบายหน่อยไหมว่าแปลว่าอะไร”

“เอ่อ......ฉันก็แค่โกหกนาง” เย่นอิ่งอธิบายเสียงเบา ทำไมเขาต้องจริงจังขนาดนั้นด้วยเนี่ย

“แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า ทุกคำที่เจ้าพูดนั้นเหมือนกำลังปรับทุกข์ ว่าข้าทิ้งเจ้า? จริงๆแล้วเจ้าก็ไม่ได้พูดผิด เจ้าอยู่กับข้ามาปีกว่า ตลอดระยะเวลาหนึ่งไปพวกข้าอยู่ด้วยกันทุกวัน เจ้าควรจะเป็นผู้หญิงของข้า แต่ข้ากลับไม่สามารถรู้ใจตนเองได้เร็วกว่านี้ พูดกับเจ้าให้ชัดเจน ทำให้เจ้าต้องจากไปด้วยความผิดหวัง เจ้าวางใจได้ หลังจากนี้ข้าจะชดใช้ให้เจ้าทุกอย่าง”

เย่นอิ่งโดนเขามองด้วยสายตาซึ้ง ใบหน้าเริ่มแดง

สำหรับคำสารภาพรักจากเขา จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้สติ ไม่สามารถคิดได้

ช่างเถอะ จัดการเรื่องตรงหน้าสำคัญกว่า

แต่ หวงเย่กลับจับมือของเธอ ชี้ไปทางแม่เล้าแล้วพูด “ข้าเองเป็นคนที่ทิ้งเธอไป แต่เธอเข้าใจผิดไปหน่อย ข้าไม่เคยคิดจะทิ้งเธอ แต่เธอเองที่ทิ้งข้า ข้าเลยมาตามภรรยาที่นี่”

จากนั้นเขาก็หยิบผ้าสีขาวพื้นที่เย่นอิ่งถือไว้ออกมา “นี้ เป็นของหมั้นหมายของพวกข้า”

อะไรนะ! ที่เธอพูดไปตอนแรกนั้นคือโกหกนะ? แม่เล้าไม่สามารถยอมรับได้

แล้วผ้านี้......ก็คือเมื่อครู่ตอนอยู่ข้างล่างมีชายคนนึงเอามาให้ไม่ใช่หรือ ตอนนั้นหน้าตาของเขาก็ธรรมดามาก ทำไมตอนนี้ถึงดูงดงามเช่นนี้ล่ะ

ที่แท้ตั้งแต่แรก พวกเขาก็รู้จักกัน เป้าหมายของเขาคือจะพาเธอไป

สมควรตาย ผู้หญิงแค่คนเดียว แต่กลับสร้างปัญหามากมายเช่นนี้ มองเธอผิดไปจริงๆ