ตอนที่ 626 ช่วงเวลาที่ดี (4)

ตอนที่ 626 ช่วงเวลาที่ดี (4)

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว จื่อเยนเลยพาหันเอ่อกลับมาที่ตำหนักหลัก

พึ่งเข้าประตู ก็เห็นจิ๋นมู่กับจิ๋นเซ่อสองพี่น้อง

จะว่าไปแล้ว นางเองก็ไม่ได้เจอจิ๋นมู่มานานแล้ว

หลังจากที่พวกนางโดนช่วยกลับมา ก็ไม่ค่อยได้เจอกันอีกเลย

นางรู้ว่าจิ๋นมู่บาดเจ็บหนัก นางเองก็อยากไปเยี่ยมหลายครั้ง แต่นางกลับหลบซ่อนมาโดยตลอด

ความแค้นในอดีตนั้นสลายไปหมดแล้ว เพียงแต่ว่าจิ๋นมู่รู้สึกว่าตนเองทำเรื่องผิดมากมาย ทำให้นางสูญเสียวรยุทธ และเกือบจะเสียชีวิตด้วยซ้ำไป นางเลยไม่รู้จะเผชิญหน้ากับนางยังไง

ครั้งนี้ จิ๋นมู่ไม่ได้ห่างเหินกับนางเหมือนตอนแรก แต่กลับเข้ามาหานางด้วยรอยยิ้ม

“พาคุณชายน้อยกลับมาแล้วหรือ เจ้าคงจะเหนื่อยมากสินะ”

เลี้ยงเด็กนั้นเหนื่อยจริง แต่ก็มีความสุข เพราะงั้นนางไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยเลย

และตอนนี้หันเอ่อก็หลับลึกอยู่ในอ้อมกอดของนางแล้ว นางอยากพาเขาไปส่งในห้องนอน แต่จิ๋นเซ่อกลับยื่นมือมาอุ้มเขาไป

“ให้ข้าดูแลต่อดีกว่านะ”

จื่อเยนกำลังจะปฏิเสธ แต่กลัวว่าจะทำให้หันเอ่อตื่น เลยทำไรไม่ได้

ยังไงก็ถึงหน้าประตูแล้ว แค่พาเขาเข้าไปในห้องนอน ไม่ได้รบกวนอะไรมาก

จิ๋นเซ่ออุ้มหันเอ่อแล้วเดินออกไป แต่จิ๋นมู่กลับมาจับมือนางแล้วพูด “ข้าพานางไปสถานที่หนึ่ง”

สองพี่น้องนี้ทำตัวลึกลับ ต้องการจะทำอะไรกันแน่

ตอนนี้นางไม่ได้ระแวงจิ๋นมู่แล้ว เลยเดินตามนางไป

นางถูกพามาในห้องห้องหนึ่ง แล้วจิ๋นมู่ก็ยื่นมือไปถอดเสื้อของนาง

“ทำอะไร?” จื่อเยนตกใจกับการกระทำของนางมาก ถึงจะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่นางก็รู้สึกแปลกอยู่ดี

“อย่าขยับสิ ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก!”

สักพัก จื่อเยนถึงรู้ว่า นางจะเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ทำไมอยู่ดีๆต้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยล่ะ?

ภายใต้ความต้องการของจิ๋นมู่ ในที่สุดนางก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่วางไว้บนหัวเตียงจนสำเร็จ

หลังจากที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จ แล้วยืนอยู่หน้ากระจก นางถึงดูออกว่านี่คือชุดแต่งงาน

เป็นชุดแต่งงาน!

อยู่ตรงหน้ากระจก ยิ่งทำให้เห็นรูปร่างที่สวยงามของนางชัดเจนมากขึ้น

“จิ๋นมู่ ข้าว่า.....ข้าถอดออกดีกว่า” หากนางใส่เสื้อแต่งงานออกไปข้างนอก ก็คงดูแปลกสิ?

“ไม่ได้! ชุดนี้ข้ากับท่านพี่จิ๋นเซ่อใช้เวลาเกือบเดือนกว่าจะเย็บเสร็จ เจ้าจะไม่ใส่ไม่ได้นะ?”

อะไรนะ? จิ๋นมู่ เย็บชุดแต่งงานให้นาง?

ไม่ว่ายังไง ในใจของนางก็ซึ้งมาก

“จิ๋นมู่ ขอบใจเจ้ามากนะ”

“ข้าต่างหากที่ต้องขอบใจเจ้า ทุกเข็มในเสื้อ ล้วนเย็บไปด้วยความรู้สึกผิดที่ข้ามีต่อเจ้า หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าเองก็คงไม่มีโอกาสได้กลับตำหนักจิ๊วซา ข้าทำเสื้อตัวนี้ให้เจ้า เพราะหวังว่าเจ้าจะมีความสุข” จิ๋นมู่จับมือของนางแล้วพูดด้วยความจิงจัง

ความสุขของนาง? จื่อเยนเหมือนจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าเรื่องไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

“ถ้าเกิดว่า....... เจ้าทำเสื้อผ้าธรรมดาให้ข้า ข้าอาจจะดีใจกว่านี้” นางคิดสักพัก สุดท้ายก็พูดประโยคนี้ที่ไม่ควรพูดออกมา