ตอนที่ 630 ช่วงเวลาที่ดี (จบบริบูรณ์)

ตอนที่ 630 ช่วงเวลาที่ดี (จบบริบูรณ์)

ตำหนักจิ๊วซาไม่มีกิจกรรมสนุกเช่นนี้มานานมากแล้ว ทุกคนเลยตามกันมาดู

กิจกรรมหยิบโคมไฟนี้ ดูง่ายดาย แต่จริงๆแล้วเป็นเรื่องที่ยากมาก

บนน้ำไม่มีที่ที่สามารถเหยียบได้เลยสักนิด และโคมไฟก็เยอะมาก เวลาก็สั้นมากด้วย ขนาดคนที่เก่งกาจอย่างพวกเขา ทุกคนยังลุ้นจนเหงื่อออกหมดเลย

.................

เริ่มนับเวลา หชู่ถันเป็นคนแรกที่เริ่ม

ถึงเขาจะเก่งด้านยาพิษ และด้านการต่อสู้นั้นสู้คนอื่นๆไม่ได้เลย แต่ด้านวรยุทธล่องหนของเขากลับเก่งกาจมาก

พอเขาเก็บโคมไฟจนหมดสระ แล้วขึ้นมาบนฝั่งนั้น เหนื่อยจนหายใจไม่ออก ทั้งศีรษะเต็มไปด้วยเหงื่อ

จางยวี่โหร่วเห็นเขาเป็นเช่นนี้ จึงยิ้มแล้วพูด “ถึงเจ้าจะผ่าน แต่ข้าคิดว่าคืนนี้เจ้าก็คงหมดแรงแล้วล่ะ”

ในใจของหชู่ถันเต็มไปด้วยความโมโห ก่อนหน้านี้ดื่มหนักขนาดนั้น แล้วยังต้องมาเก็บโคมไฟอีก ตอนนี้เริ่มรู้สึกเมาขึ้นมา เขาสามารถทนต่อมาถึงตอนนี้ได้ถือว่าดีมากแล้ว

ต่อมาก็ถึงคิวเชียนหลิงหลินกับหวงเย่ พวกเขาทั้งสองเองก็ทำภารกิจสำเร็จทั้งคู่ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยไม่น้อย

คนสุดท้ายนั้นก็คือเย่นหลิน ถึงเขาจะเก่งมาก แต่เขาถนัดด้านกระบี่และต่อสู้มากกว่า วิชาล่องหนของเขาอ่อนที่สุดในนี้ ถึงเขาจะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถผ่านได้

ผลเช่นนี้ ก็ตามที่จางยวี่โหร่วคาดไว้

นางตั้งใจคิดการแข่งขันนี้มา จะให้พวกเขาผ่านง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร ถ้าง่ายก็ไม่สนุกแล้วสิ?

ที่เหลือสามคนต่างมองเย่นหลินด้วยแววตาเหมือนดูละคร เห็นได้ชัดมากว่ากำลังสื่อให้รู้ว่าคืนนี้เขาต้องนอนคนเดียว

สีหน้าของเย่นหลินดูแย่มาก เชื่อว่าบนศีรษะของเขากำลังมีเมฆดำอยู่

จางยวี่โหร่วยิ้มแล้วพูด “คนที่ผ่านนั้นมีรางวัล ส่วนคนที่ไม่ผ่านนั้นก็ต้องโดนลงโทษ เย่นหลินเจ้าพร้อมยัง?”

เรื่องแบบนี้ ต้องกล้าได้กล้าเสีย ถึงเย่นหลินจะรู้สึกแย่ในใจมาก แต่ก็ต้องยอมรับ

“แล้วแต่คำสั่งของฮูหยินเลยครับ”

“อืม จริงๆแล้วข้าก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไรมาก งั้นเจ้ากลับเรือนหอได้แล้ว”

อะไรนะ? คนรอบๆต่างคิดว่าตนเองฟังผิด เกิดอะไรขึ้น? ทำไมแพ้แล้วกลับโดนปล่อยไปง่ายดายเช่นนี้ งั้นพวกที่เหลือที่ตั้งใจและพยายามมาทั้งหมดก็สูญเปล่าสินะ?

แววตาของเย่นหลินมีความสงสัยเล็กน้อย ดูเหมือนเขากำลังข้องใจกับความจริงของประโยคนี้อยู่

“ทำไม เจ้าไม่อยากกลับไปหรือ? ถ้าเป็นเช่นนี้ เจ้าก็อยู่ต่อละกัน เชื่อว่าสามคนนั้นก็คงไม่ขัดใจอะไร”

พวกหวงเย่ต่างมองมาทางเขา สื่อให้เห็นว่าพวกเขาอยากให้อยู่ต่อมาก

นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาเสียสละนะ เย่นอิ่งไม่ได้โง่ เลยรีบจากไปด้วยความเร็ว กลัวว่าจางยวี่โหร่วจะกลับคำพูด

พอเห็นเช่นนี้ เชียนแย่ซิ้วก็รู้สึกเหนื่อยแทนเย่นหลิน เขาคงจะซื่อไปหน่อยนะ

มีฮูหยินที่ชอบแกล้งคนนั้นเป็นยังไง? เขาดีใจมาก ที่นางไม่ได้ลงมือกับเขา

..............

“พวกเจ้าอยากรู้ไหมว่าเย่นหลินกลับห้องแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?” จางยวี่โหร่วมองสายตาที่ไม่เข้าใจของพวกคน และอธิบายให้พวกเขา

กลับไป..........ก็ต้องเข้าหอสิ ไม่เช่นนั้นจะไปทำอะไร?

แต่พอได้ยินประโยคที่ลึกลับของนางแล้ว เห็นได้ชัดว่าเรื่องไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ทุกคนต่างก็มีความสนใจกันใหญ่

“อยาก!”

จางยวี่โหร่วยิ่งดีใจไปใหญ่ “ดีมาก งั้นตามข้ามา”