ตอนที่100 หนีไม่พ้นพรหมลิขิต

ตอนที่100 หนีไม่พ้นพรหมลิขิต

เริ่มตั้งแต่พระชายาองค์แรกซึ่งได้อภิเษกสมรสเข้าสู่พระตำหนักอ๋อง ความโชคร้ายของพระตำหนักอ๋องชิงผินก็ได้เริ่มขึ้นตามาด้วยแล้ว

เขาไม่เคยปฏิเสธการอภิเษกสมรสพระราชทานของฮ่องเต้มาก่อน ไม่ว่าเขามีผลงานสงครามโด่งดังมากมาย ชื่อเสียงยิ่งใหญ่ที่เบื้องนอก แต่ต้องเรียนรู้การเป็นขุนนางที่ผ่านเกณฑ์คนหนึ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเชื่อฟัง

แต่งเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องแต่ง แต่หลังจากแต่งงานเข้าประตูแล้ว ก็ตั้งใจที่จะให้เป็นแจกันดอกไม้ในพระตำหนักอ๋อง ปรนนิบัตินางทั้งกินดีดื่มดี แต่ไม่ได้วางแผนที่จะให้สามีและภรรยาที่แท้จริงแก่นางอะไร ก็ใช้ชีวิตแบบนั้นเท่านั้นพอแล้ว

ดังนั้นในคืนเข้าห้องหอ เขาถึงกับไม่ได้ผ่านเข้าไปในประตูห้องใหม่ทั้งสิ้น พักผ่อนโดยตรงอยู่ที่ห้องทรงพระอักษร

ผลบั้นปลาย เช้าวันรุ่งขึ้น พระชายาก็ถูกพบแขวนคอที่คานขื่อฆ่าตัวตายในห้องใหม่

ข่าวลือเรื่องอ๋องชิงผินข่มภรรยา ก็เริ่มต้นจากที่นี่

หลังจากนั้น คนที่สอง คนที่สาม จนกระทั่งถึงคนที่เจ็ด ทุกครั้งที่เจ้าสาวแต่งเข้าประตูมา ทุกคนล้วนมอดม้วยอย่างกระทันหันหลังจากเข้าประตูมาได้ไม่กี่วัน

ต่อจากนั้นชื่อของอ๋องชิงผินข่มภรรยาก็ได้ลือกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวง จนเป็นที่รู้กันทั่วใต้หล้าทันที ชื่อเสียงเชิงลบเหล่านี้ของเขาถึงกับไปไกลเกินกว่าผลงานทางการศึกเหล่านั้นของเขามากกว่าหลายเท่า

แม้ว่าเขาจะเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ในการศึกสงครามทะเลทรายต่อสู้เพื่อประเทศ แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าที่จะเสี่ยงชีวิตของตัวเองไปฝ่าอันตรายด้วย ล้วนเห็นการดำรงอยู่ของพระตำหนักอ๋องชิงผินประดุจประตูนรกปานนั้น เมื่อเดินย่างก้าวเข้าไปก็มิอาจหวนกลับคืนมาได้แล้ว

หันยี่ฉีไม่เคยสนใจเรื่องเหล่านี้ ยังไง ๆ ก็เดิมเขาไม่คิดจะแต่งงานกับผู้หญิงพวกนั้น ต่อให้ตายไปแล้ว เขาก็ไม่ได้เจ็บปวดไม่ได้คัน

และในจิตใจของเขา ยังต้องยุ่งกับการพัฒนาแผนการยิ่งใหญ่ของเขา ไหนเลยมีเวลาไปยุ่งเรื่องไร้สาระเหล่านี้ ดังนั้น ตลอดที่ผ่านมา ลืมตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่งเท่านั้นเอง ถึงกับยังรู้สึกโชคดีบ้างที่เย่นอิ่งได้ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้เขาแล้ว จึงไม่ได้คิดบัญชีเรื่องการกระทำเหล่านี้กับหล่อน

สุดท้ายกลับกลายเป็นว่านึกไม่ถึงตอนนี้หล่อนยิ่งใจกล้าขึ้น นี่จึงได้ทำให้เขาสำนึกได้ ที่แท้เย่นอิ่งได้ทำเรื่องเกินเลยเถอะไปมากมายแล้ว แทบทำให้ผู้คนมิอาจทนได้ ต้องได้รับการลงโทษอย่างรุนแรง

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยสมควรตาย ขอท่านอ๋องทรงโปรดประหารข้าน้อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

เย่นหลินคุกเข่าลงบนพื้น โขกศีรษะไม่หยุด ติดตามข้างพระวรกายพระองค์มาหลายปีเช่นนี้ เขาเข้าใจถึงอารมณ์ของพระองค์อย่างเห็นได้ชัด ไม่ติดตามสอบสวนก็แล้วกันไป แต่ถ้าติดตามสอบสวนขึ้นมา นี่เป็นเรื่องใหญ่

ในเมื่อผู้หญิงเหล่านี้ได้อภิเษกสมรสเข้าสู่ประตูมาแล้ว ในนามก็เป็นนายหญิงแม่บ้านของพระตำหนัก เย่นอิ่งได้ทำเรื่องวางแผนฆ่านายหญิง ฆ่าทำร้ายชีวิตหลายคนขนาดนั้น ช่างเป็นใจกล้าห่อฟ้าอย่างสิ้นเชิง อาชญากรรมที่ไม่สามารถให้อภัยได้

แต่ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของเขา เขาในฐานะเป็นพี่ชาย ไม่สามารถควบคุมสั่งสอนน้องสาวของตนให้ดี อีกทั้งยังร่วมกับหล่อนทำความผิดแต่ต่อให้เขาต้องสู้สุดชีวิตก็ต้องปกป้องน้องสาวของตน หล่อนเป็นญาติของเขาในโลกนี้เพียงคนเดียวแล้ว

“ฮ่า...แรกเริ่มเจ้ารู้ว่าหล่อนลงมือทำอะไรต่อผู้หญิงพวกนั้นอย่างชัดเจน เจ้ากลับไม่สั่งสอนไม่สนใจ เจ้าสมควรตายจริง ๆ หล่อนฆ่าคน เจ้าเป็นเพชฌฆาตคนนั้นที่ยื่นดาบให้ ทุกครั้งที่หล่อนฆ่าคนแล้ว เจ้ายังช่วยหล่อนปกปิดความจริง คิดจะบังฟ้าข้ามสมุทร เปิ่นหวังยังรู้สึกน่าขัน ข้างกายตนได้ปรากฏผู้ใต้บังคับบัญชาใจกล้าห่อฟ้าเช่นนี้สองคนตั้งแต่เมื่อไร หลอกลวงเปิ่นหวังครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าคิดว่าฆ่าเจ้าแล้ว ก็สามารถลบล้างบาปกรรมที่หล่อนได้ทำไปแล้วหรือ?”

เย่นหลินได้แต่ใช้แรงโขกศีรษะทูลขอการให้อภัย ในเวลาแบบนี้ นอกจากยอมรับความผิดก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว

“พวกเจ้าสองพี่น้องสมควรตายจริง แต่รำลึกถึงพวกเจ้าได้ทำงานให้เปิ่นหวังมาหลายปีอย่างยากลำบาก ไม่มีผลงานก็มีงานหนัก เปิ่นหวังไม่ฆ่าเจ้าด้วย แต่เย่นอิ่ง...หล่อนไม่สามารถรั้งอยู่ต่อไปได้อีกแล้ว เมื่อครู่เปิ่นหวังได้ทำลายเส้นเอ็นและเส้นลมปราณของหล่อนไปแล้ว ก่อนที่เปิ่นหวังยังไม่เปลี่ยนความคิด ทางที่ดีที่สุดเจ้ารีบพาหล่อนจากไป”

สำหรับเย่นอิ่งที่ชอบเอาชนะผู้คนขนาดนั้น การสะบั้นเส้นเอ็นเส้นลมปราณขาด วันข้างหน้าต้องตกต่ำกลายเป็นคนพิการ สำหรับหล่อนแล้วเป็นเรื่องตายไปเสียยังจะดีกว่ามีชีวิตอยู่ซะอีกโดยสิ้นเชิง

ถ้าหลังจากที่หล่อนตื่นขึ้นมา รู้ว่าท่านอ๋องได้ลงมือลงโทษเช่นนี้ ยังไม่รู้ว่าหล่อนจะบ้าจนกลายเป็นแบบไหนน่ะ

แต่ตอนนี้เรื่องได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่สามารถช่วยให้หวนกลับไปดั่งเดิมอย่างสิ้นเชิง นี่ล้วนเป็นความผิดของเขาในฐานะเป็นพี่ชายคนนี้ เป็นเขาที่ไม่สามารถยับยั้งหล่อนได้ในตอนเริ่มแรก สั่งสอนอบรมหล่อนดี ๆ เขาคิดว่าแบบนั้นเป็นการดีเพื่อหล่อนทั้งหมด ผลบั้นปลายในที่สุดกลับเป็นการให้ร้ายหล่อนแล้ว ในใจเย่นหลินสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่สายไปแล้วที่จะพูดอะไร

“ขอบพระทัยพระคุณท่านอ๋องที่ไม่สังหาร วันข้างหน้าข้าน้อยต้องสั่งสอนหล่อนเข้มงวดมากขึ้น ไม่ปล่อยให้หล่อนก่อเรื่องอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เขาได้แต่โขกศีรษะอย่างแรงคราหนึ่ง หลังจากนั้นอุ้มเย่นอิ่งที่หมดสติไปแล้วขึ้นมา แล้วรีบเดินออกไปจากที่นี่

ไม่รู้ว่าหลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว แววตาผู้ชายหลังหน้ากากมีประกายเยือกเย็นอำมหิตกระแสหนึ่งแวบผ่านไป

ไอ้เย่นอิ่งที่น่าตายนี่ คิดไม่ถึงกล้าทำลายแผนการของเขา ถ้าไม่ใช่เห็นแก่หลายปีนี้หล่อนสัตย์ซื่อมาตลอด ต่อให้ฆ่าหล่อนไปแล้วก็ไม่เกินเลย หล่อนน่าชังมากนัก

ก่อนที่เขาจะจากไปได้กำชับสั่งการอย่างเหนียวแน่น ต้องให้พวกเขาสองพี่น้องปกป้องความปลอดภัยของจางยวี่โหร่วแน่นอน ไม่อนุญาตให้นางเกิดเหตุเภทภัยใด ๆ

แต่ว่า...ข้อผิดพลาดนี้ได้ถูกก่อขึ้นแล้ว มิอาจมีวิธีแก้ไขได้อีกแล้วทั้งสิ้น

ถ้าเช่นนั้นสิ่งที่ถัดมา เขาได้แต่สามารถเริ่มแผนการอีกแผนเท่านั้น ถึงยังไง ๆ ก็ไม่ว่าจะอย่างไร ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ไม่สามารถหนีพ้นไปจากฝ่ามือของเขา

...

“ฮัดเช้ย!”อากาศดีชัด ๆ แสงอาทิตย์ส่องต้องร่างยังอบอุ่น คิดไม่ถึงจางยวี่โหร่วได้จามออกมาอย่างแรงครั้งหนึ่ง

เสี่ยวเฟิงที่ด้านข้างกังวลแทบตาย รีบเข้าไปในห้องคิดเอาเสื้อคลุมให้นางตัวหนึ่งพาดไว้

“อากาศร้อนแบบนี้ ข้าร้อนจนแทบไม่ไหว เจ้ายังจะเพิ่มเสื้อผ้าให้ข้า ยังไม่รีบเอาลง” จางยวี่โหร่วแทบจะไร้วาจาไปบ้างแล้ว

“แต่ว่า... คุณหนูไม่ใช่เป็นหวัดแล้วหรือ?”