ตอนที่118หายนะนับสหัสวรรษ

ตอนที่118หายนะนับสหัสวรรษ

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”มองดูลักษณะที่เงียบไม่พูดไม่จาของเขาจางยวี่โหร่วเอื้อมมือไปแกว่งไปมาตรงหน้าเขาแล้วถามไถ่ออกมา

ตอนนี้เขาต้องกำลังคิดหาวิธีซิน่ะด้วยสติปัญญาของเขา เขาควรจะสนใจมากกว่านาง

นอกจากนี้เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพียงเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของตระกูลจางเท่านั้นแต่ยังเกี่ยวข้องกับเขาอย่างดิ้นไม่หลุด

ก็อาศัยที่เขาเป็นพระสวามีของนางในจุดนี้คนเหล่านั้นต้องไม่ปล่อยเขาหรอก

ผู้ชายอึ้งไปคราได้สติกลับมาหลังจากนั้นกล่าวอย่างเฉยเมยว่า“เปิ่นหวังเพียงได้แต่คิดว่าสถานการณ์ปัจจุบันยังนับว่าดีแล้วตอนนี้เขาเป็นเพียงองค์รัชทายาทถ้าวันข้างหน้าได้ขึ้นครองราชย์บัลลังก์ต่อกลายเป็นฮ่องเต้แล้วก็จะตกต่ำกลายเป็นหุ่นเชิดของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ถึงเวลานั้นไยมิใช่ยิ่งยากที่จะรับมือไว้?”

ใช่นั่นก็เป็นเช่นนี้ตอนนี้พวกเขาเพียงใช้ประโยชน์จากฐานะองค์รัชทายาทของเป่ยจื่อเฉินก็ทำให้พวกเขากลัวกันขนาดนี้ถ้าหากได้เป็นฮ่องเต้แล้วก็ยิ่งไม่มีทางรอดสำหรับพวกเขาแล้ว

แต่ทำไมนางฟังอย่างไรก็รู้สึกว่าวาจานี้ของหันยี่ฉีกำลังเตือนนางอะไรบางอย่าง

มิอาจเก็บองค์รัชทายาทไว้เด็ดขาดเขาไม่ตายทุกอย่างจะพินาศไม่มีวันจบ

จางยวี่โหร่วรู้สึกว่านางเกิดใหม่ในภพนี้เดิมคิดว่าจะเปลี่ยนเส้นทางของโชคชะตาแต่ตอนนี้ดูไปแล้วบางเรื่องนางสามารถเปลี่ยนแปลงได้แต่โดยทั่วไปในทิศทางสู่เบื้องสูงยังคงพัฒนาไปตามเส้นทางเดิม

ก็ยกตัวอย่างเช่นองค์รัชทายาทพระองค์ไม่ได้สิ้นพระชนม์ในมือของลี่เฟยแต่ว่า...ตอนนี้นางกลับมีความคิดอยากจะฆ่าเขาแล้วให้เขาตายในมือของนางเอง

จางยวี่โหร่วพยักหน้าและมองเขาด้วยสีหน้าที่ซาบซึ้งใจบ้าง“ดีข้ารู้ว่าควรทำอย่างไรแล้ว”

นางต้องชื่นชมภูมิปัญญาของหันยี่ฉีเดิมนางพัวพันเรื่องที่ไม่สบายใจเพราะคำพูดของเขาคำเดียวก็ได้จี้ตรงเป้าโดยตรงแล้ว

ตอนนี้นางกำลังกังวลเรื่องผลบั้นปลายขององค์รัชทายาทอภิเษกสมรสกับเฉินซูเสียนแต่ถ้าไม่มีองค์รัชทายาทเริ่มถอนหนองพิษนี้ที่คุกคามพวกเขาออกโดยตรงให้สิ้นซากไยมิใช่ทุกอย่างก็ฟื้นฟูได้แล้วหรือ?

ดังนั้นขอเพียงองค์รัชทายาทสวรรคตแล้วพวกเขาก็ไร้กังวลนอนหลับสบายเป็นธรรมดา

“เจ้าเข้าใจอะไรแล้ว?ทางที่ดีที่สุดอย่าได้บิดเบือนความหมายของเปิ่นหวังเจ้าคิดว่าที่คิดจะควบคุมองค์รัชทายาทนั้นเป็นตำหนักเฉินกั๋วกงหรือ?”

แต่ดูผิวเผินแล้วเป็นอย่างนี้จริงๆ!

ก่อนหน้านี้นางยังคิดว่าเฉินกั๋วกงเข้าเยี่ยมพระตำหนักอ๋องสามยามวิกาลคิดวางแผนร่วมเป็นพันธมิตรกับเป่ยจื่อห้าวแต่ไม่คิดว่าเพียงไม่กี่วันต่อมาก็แพร่ข่าวเฉินซูเสียนได้รับพระราชทานอภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาทมา

ต้องรู้ว่าเป่ยจื่อห้าวเป็นศัตรูกับทุกคนที่เป็นภัยคุกคามต่อราชบัลลังก์ของเขายิ่งทรงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและอิจฉาริษยาต่อเป่ยจื่อเฉินที่ดูธรรมดาไร้ความสามารถแต่เพียงกำเนิดเป็นราชโอรสจากพระมเหสีเท่านั้นกลับได้รับความรักโปรดปรานอย่างลึกซึ้งจากฮ่องเต้เฉินกั๋วกงกระทำเช่นนี้พระองค์ทรงโกรธแค้นสุดๆแน่นอน

นี่ก็เป็นเหตุผลที่นางไม่ได้คิดถึงเป่ยจื่อห้าวก่อนเพราะนางรู้สึกว่าเวลานี้ประมาณว่าพวกเขาได้ทะเลาะกันจนแตกหักกันไปแล้ว

“หมายถึงอะไรเจ้ารีบพูดให้ชัดเจน!”จางยวี่โหร่วถามอย่างเร่งรีบ

“ก็ไม่มีอะไรเพียงแต่นี่เป็นเปิ่นหวังคาดว่าเท่านั้นไม่ได้มีความหมายอะไรมากเจ้าอย่าลงมือทำการโดยพลการตอนนี้ที่สำคัญที่สุดก็คือรีบหากองกำลังทหารที่ซ่อนอยู่ขุมนั้นขององค์ชายสามส่วนเรื่องอื่นๆค่อยๆแก้ไข”

เขาเปลี่ยนเรื่องไปอย่างง่ายดายแต่ยังประสบความสำเร็จในการเบี่ยงเบนความสนใจของจางยวี่โหร่วแล้ว

ตอนนี้นับว่าถูกศัตรูขนาบไว้ทั้งหน้าหลังศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนางคือเป่ยจื่อห้าวจึงจะถูกมิอาจวางลำดับสำคัญสลับกัน

ส่วนเป่ยจื่อห้าวและเฉินกั๋วกงสันนิษฐานว่าตอนนี้พวกเขาไม่น่ามีความสัมพันธ์ที่ดีใดๆต่อกันแล้วถ้างั้นนางก็คิดหาวิธีให้พวกเขาต่อสู้ก่อนมิดีกว่าหรือยืมมือเป่ยจื่อห้าวฆ่าองค์รัชทายาท!

ตอนนี้แผนในใจจางยวี่โหร่วเกือบได้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้วเวลานี้จู่ๆกลับถูกผู้คนรบกวน

“ดึกแล้วเรารีบพักผ่อนเถอะ”

“พักผ่อนเหรอ?นางไหนเลยยังจะหลับได้ถ้าไม่รีบคิดแผนออกมาให้ไวนางคงไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะนอนหลับได้แน่นอน