ตอนที่553พิษชั้น（1）

ตอนที่553พิษชั้น（1）

ไม่นานนักจิ๋นมู่เองก็เริ่มรู้ตัวว่าตนเองพูดผิดรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยแต่เธอไม่รู้สึกว่านี่เป็นความผิดของตนเองแต่กลับโยนทุกอย่างไปให้หญิงชั่วผู้นั้น

หากไม่เป็นเพราะเธอแล้วตนเองจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร

แต่ว่าความคันที่เต็มไปทั้งตัวจนลึกลงไปในกระดูกนั้นทำให้เธอไม่สามารถลุกขึ้นได้

สมควรตายทำไมยิ่งอยู่ยิ่งคันเธออยากจะเกาผิวหนังของตนเองออกความรู้สึกนั้นรู้สึกมาจากกระดูกสันหลังลึกๆถึงจะพยายามเกามากแค่ไหนตนเองก็ไม่สามารถบรรเทาได้แม้แต่น้อย

เธอทั้งโกรธและโมโหไม่สามารถทนได้แล้ว

เห็นเธอในสภาพเช่นนี้ก็ไม่มีใครมาสงสารคนที่เริ่มก่อปัญหาก่อนนั้นคือเธอตอนนี้เธอแพ้ก็ต้องยอมรับกับผลนี้

“เจ้า.....เอายาแก้พิษให้ข้าเดียวนี้！”จิ๋นมู่จ้องเธอด้วยคามโกรธแล้วพูด

“ได้แต่เหมือนเจ้าจะติดค้างคำขอโทษข้าอยู่”จื่อเยนมองเธอด้วยความเย็นชา

บาดแผลทั้งตัวของเธอเจ็บปวดราวกับมอดไหม้เลือดที่ไหลออกมาจากแผลย้อมเสื้อของเธอเป็นสีแดงไปหมดไม่รู้ว่าต้องมีความแน่วแน่แค่ไหนถึงทำได้ถึงขั้นสีหน้าไม่เปลี่ยน

จิ๋นมู่ได้ยินว่าต้องขอโทษก็รีบเบิกตากว้างเห็นได้ชัดว่าเธอโมโหมาก

ล้อเล่นอะไรกันเธอจะไปขอโทษคนชั่วคนนี้ที่ใช้แต่วิธีสกปรกได้อย่างไรตั้งแต่เริ่มต้นเธอก็แค่จะเป็นตัวแทนทวงความยุติธรรมกับทุกคนที่ได้รับความไม่เที่ยงธรรมก็เท่านั้นเองเธอย่อมไม่รู้สึกว่าตนเองนั้นทำผิด

“เจ้าหยุดคิดได้เลย!”

แต่ว่าเธอดูท่าทีก็น่าจะปากแข็งได้ไม่นานถึงเธอจะมีศักดิ์ศรีมากแค่ไหนแต่จะต่อสู้กับยาพิษนี้ได้อย่างไร?

อยู่ต่อไปได้อีกสักพักเธอตะโกนด้วยความเจ็บปวดที่เสียงดังมากขึ้นแต่ปากก็ยังคงไม่ยอม

“ข้าจะบอกเจ้านะรอข้าหายดีก่อนข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

“ให้ตายเถอะดีที่สุดเจ้ารีบเอายามาให้ข้าตอนนี้ที่นี่มีคนดูเยอะเช่นนี้หากข้าตายไปคงไม่เกิดผลดีอะไรอย่าพูดว่าจะได้อยากอยู่กับคุณชายรองเลยเจ้าต้องทำผิดกฎวังแน่นอนและได้รับการลงโทษที่โหดร้าย”

“ทรมานมากรีบให้ยากับข้าข้าขอโทษเจ้าข้าทนไม่ได้แล้ว”

ก้าวสุดท้ายของเธอในที่สุดเธอก็ยอมตกลง

หลังจากที่เธอขอโทษจื่อเยนก็ถอนพิษในร่างกายเธอออกจิ๋นมู่ก็รู้สึกได้ว่าสบายไปทั้งตัวความรู้สึกชาที่คันนั้นค่อยๆหายไปหมด

วรยุทธกับยาพิษนั้นไม่ใช่แหล่งเดียวกันอยู่แล้วแต่ตอนนี้จิ๋นมู่กลับรับรู้ถึงความโหดร้ายของยาพิษในใจก็ย่อมมีความยำเกรงบ้างและไม่กล้าดูถูกเธอแล้ว

แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่โกรธในใจมีคนมองอยู่รอบๆตั้งมากมายแต่เธอกลับโดนซ้อมจนเละเทะเช่นนี้ตอนนี้เธอเกลียดจื่อเยนจนเข้ากระดูกแล้ว

แต่พอนึกถึงวิธีของเธอแล้วเธอก็ย่อมไม่กล้าไปหาเรื่องเธออีก

เวลานี้มีเงาของคนสองคนที่คุ้นเคยมากโผล่มาในสายตาของทุกคน

เป็นใบหน้าที่เหมือนกันและงดงามมากเพียงแค่มองจากภายนอกก็ไม่สามารถแยกแยะได้แต่บุคลิกของเขาทั้งคู่นั้นสามารถแยกออกได้จากการอยู่กับพวกเขาเป็นเวลานาน

คนนึงสูงส่งเย็นชาดูไม่ลุ่มหลงกับโลกภายนอกแต่อีกคนนั้นกลับไม่อยู่ในกรอบสง่าผ่าเผยราวกับว่าไม่มีเรื่องใดที่สามารถมาขวางทางของเขาได้

พอเห็นพวกเขาพวกผู้คนที่อยู่รอบๆต่างก็รีบลุกขึ้นไม่มีใครกล้าพูดอีกต่อไป