ตอนที่558พิษชั้น(6)

ตอนที่558พิษชั้น(6)

“ข้า......”นึกถึงคำพูดนั้นแล้วก็จริงเกือบลืมตัวเลยว่าตัวเองนั้นใส่ชุดอะไรไว้เธอยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกเลย

แต่ยังไงเธอก็ยืนยันจะออกไปแล้วถ้าอยู่ต่อก็ไม่รู้เขาจะคิดยังไงกับเธอเธอก็รีบใส่ชุดเดิมของเธอชุดนั้นเปียกน้ำแต่เธอก็ยังใส่เมื่อเสร็จแล้วก็เตรียมออกจากที่นั่น

คราวนี้ล่ะเปิดประตูห้องได้สักทีเธออยากหนีออกจากห้องที่อึดอัดนี้เต็มทนแล้วแต่เธอยังไม่ทันได้ก้าวออกจากห้องรู้สึกได้ว่าข้างหลังมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างจู่ๆประตูห้องก็ปิดใส่หน้าด้วยความแรงเธอตกใจจนร่างกายวูบลงไป

จนกว่าจื่อเยนจะรู้สึกตัวทั้งร่างกายของเธอก็อยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้วสองคนตามองตากันเธอตื่นเต้นจนหัวใจแทบเต้นผิดจังหวะ

“ท่าน......คิดจะทำอะไร”เขาไม่ชอบเธอไม่ใช่เหรอนี่เธอก็กำลังจะออกไปแล้วยังจะอะไรอีก

“ห้องของคุณชายเธอคิดว่าจะเข้าก็เข้าจะออกก็ออกงั้นเหรอเธอจะออกจากที่นี่ถามข้าสักคำแล้วหรือยัง”

เขาไม่ยอมปล่อยเธอออกไปง่ายๆสำหรับคนที่ทำผิดต่อเขาผู้นี้ยังไงก็ต้องตอบแทนชดใช้ด้วยราคาแพง

คงต้องโทษเธอที่ทะเยอทะยานเองคิดว่าวิธีของเธอดึกดูดความสนใจได้แต่ตอนนี้เธอก็ยังตลกวิธีของตัวเอง

ในใจเธอมีความรู้สึกหลายอย่างทั้งเขินทั้งโทษตัวเองแล้วส่งสายตาน่าสงสารให้เขา

“ถ้าข้าบอกข้าต้องการอยู่ต่อท่านก็ไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอนท่านไม่ชอบข้ามากไม่ใช่เหรอท่านไม่กลัวข้าอยู่แล้วจะรู้สึกรำคาญเหรอ”

สองวันที่ผ่านมาความรู้สึกของเธอที่ให้กับเขานั้นเป็นคนดื้อรั้นและเข้มแข็งเสมอแม้ถึงจะถูกคำพูดจาเสียดสีอย่างไรก็ตอบด้วยสีหน้าเฉยเมยเพราะงั้นถึงทำให้เขารู้สึกหัวร้อนขึ้นเรื่อยๆ

แต่ดูจากสีหน้าท่าทางของเธอตอนนี้แล้วไม่เหมือนตัวเธอที่ไร้ความรู้สึกก่อนหน้านั้นเลยหรือว่าวันนี้ที่เจอสถานการณ์นี้ทำให้เธอหวั่นไหวงั้นหรือ

“ยังไงเธอก็เขามาใช้ห้องนี้แล้วออกไปตอนนี้ก็ไม่ได้ทำให้เรื่องมันเปลี่ยนเหมือนเดิมได้เธอเอาเวลามานั่งคิดดีๆก่อนไหมว่าจะชดใช้คุณชายยังไง”

ชดใช้?จื่อเยนอึ้งตะลึงเหมือนได้ยินคำพูดที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

“ถ้างั้น......ข้าขอเก็บกวาดห้องให้ท่านแบบนี้พอไหม”

“คิดว่าจะได้ไหมล่ะจะลงโทษเธออย่างไรคนที่มีสิทธิพูดคือข้ามากกว่าไหม”

จื่อเยนกัดฟันพูดตอบ“ก็ได้เชิญท่านคุณชายรองสั่งเลยท่านอยากให้ทำอะไรข้าจะทำหมด”

ใครให้เธอประมาทเองก่อนไม่สังเกตดีๆว่าที่นี่เป็นห้องของใครถึงแม้ตอนนี้จะมีข้อเสนออะไรเธอก็ไม่มีสิทธิจะปฏิเสธแล้ว

“งั้นได้สิ่งที่เธอต้องทำอย่างแรกก็คือต้องช่วยคุณชายอาบน้ำ”

หลังพูดจบคำนี้เขาก็เดินเข้าห้องไปไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร

พูดตามตรงข้อเสนอนี้มันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจเธอตกใจมาก

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เธอยังเป็นคนป่วยอยู่แต่สถารการณ์แบบนี้มันจะเหมาะสมเหรอ

“งั้น......ข้าจะไปตักน้ำไว้ก่อน”ยังไงเธอก็รับปากเขาไปแล้วแต่ถึงจะไม่ใช่สาเหตุนี้ก็ตามเขาเป็นถึงคุณชายถ้ามีคำสั่งมาเธอก็คงต้องทำตามอยู่ดี

“ไม่ต้องแล้วเจ้าเข้ามาถอดเสื้อให้ข้าก่อน”

จื่อเยนก็ต้องเดินไปหาเขา

ความจริงสถานการณ์เช่นนี้แล้วในใจของเธอก็คงหวั่นไหวไม่น้อย

การที่ได้เข้าใกล้และได้สัมผัสอย่างใกล้ชิดสงบนั้นดีกว่าก่อนหน้าที่เขาต้องมาเผชิญหน้าโต้เถียงกันอยู่แล้ว