ตอนที่65 การเผชิญหน้าที่ตำหนักจาว

ตอนที่65 การเผชิญหน้าที่ตำหนักจาว

ร่างกายของจางอวี่โหร่วมักจะถูกดูแลประคบประหงมเอาไว้เป็นอย่างดี ดูเหมือนว่าครั้งนี้เธอจะได้รับบาดเจ็บหนักจริงๆ ดังนั้นแม้จะผ่านเลยมาถึงวันที่สองแล้ว เธอก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา

แต่ว่าเรื่องนี้กลับถูกเล่าลือออกไปถึงในเมืองหลวงแล้ว

สถานที่ที่พวกเธออยู่ในตอนนั้นคือหอเทียนเซียงที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง ผู้คนที่ทานอาหารอยู่ภายในนั้นส่วนมากก็เป็นพวกตระกูลผู้ดีทั้งหลาย ดังนั้นเรื่องการทะเลาะเบาะแว้งลงไม้ลงมือของคุณหนูตระกูลจางและคุณหนูแห่งตำหนักเฉินกั๋วกงจึงถูกแพร่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว และก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ขึ้น

ทุกคนต่างก็ประหลาดใจ สุดท้ายแล้วเรื่องนี้จะถูกจัดการลงอย่างไร เพราะกำลังของทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่อาจจะยั่วยุได้ง่ายๆ

หลังจากที่จางอวี่โหร่วกลับไปเมื่อวาน ทางตำหนักเฉินกั๋วกงก็ไร้การเคลื่อนไหว เรื่องนี้วุ่นวายใหญ่โตถึงเพียงนี้ เฉินกั๋วกงจะไม่รับรู้ได้อย่างไร เพียงแต่เขาก็ยังคงไม่ได้มาเยี่ยมเยือนเพื่อเอ่ยกล่าวขอโทษแต่อย่างใด

เดิมทีเหล่าคนตระกูลต่างก็โมโหเพราะเรื่องนี้มากอยู่แล้ว ยิ่งเห็นท่าทีเช่นนี้ของพวกเขาก็ยิ่งโกรธเคืองขึ้นมา

พวกเขาจึงตัดสินใจจะไปเรียกร้องความยุติธรรมต่อหน้าฮ่องเต้ให้ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้พวกเขามาทำให้โหร่วเอ๋อร์รู้สึกไม่ดีเด็ดขาด

ดังนั้นในยามเช้าตรู่ จางไท่ชือและจางห้าวสองพ่อลูกจึงพากันแต่งตัวเต็มยศเข้าราชวัง

แต่กลับไม่คิดเลยว่า ในยามที่พวกเขาเพิ่งจะมาถึงราชสำนักจินหลวนก็ได้พบว่าเฉินกั๋วกงเดินทางมาถึงก่อนแล้ว เขากำลังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ที่ด้านข้างมีเปลหามถูกวางอยู่ด้วย และคนที่นอนอยู่ด้านบนก็คือเฉินซูเสียนนั่นเอง

เพียงแต่ในตอนนี้ใบหน้าของเฉินซูเสียนซีดเผือดราวดับกระดาษ มองดูแล้วอ่อนแอยิ่งนัก ท่าทางจะไม่ดีเสียเท่าไหร่

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็คาดเดาได้ไม่ยาก พวกเขามาช้าไปก้าวหนึ่ง และยังปล่อยให้คนอื่นมาแว้งกัดไปก่อนแล้วด้วย

เมื่อฮ่องเต้เห็นพวกเขาก็อดที่จะขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยไม่ได้ : “เหตุใดขุนนางทั้งสองจึงมาแต่เช้าตรู่เพียงนี้ หรือว่าจะมีเรื่องอะไรเช่นกัน?”

เฉินกั๋วกงมองไปยังพวกจางไท่ชือ ก่อนที่สายตาของเขาจะไม่เป็นมิตรขึ้นมา และร้องตะโกนเสียงดังขึ้นมาในทันที : “ขอฝ่าบาทช่วยมบความเป็นธรรมแก่ลูกสาวข้าด้วย”

ฮ๋องเต้ไอออกมาหนักๆ หลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเขาไม่อาจเปรียบได้ดั่งเมื่อก่อนอีกแล้ว ไม่เพียงแต่ต้องจัดการเรื่องราวในแคว้น แต่ยังต้องคอยจัดการปัญหาระหว่างเหล่าขุนนางด้วย เขาเริ่มที่จะทำไม่ได้ดั่งใจหวังแล้ว

ยังไม่รอให้พวกเขาได้พูดอะไรออกมา ฮ่องเต้ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้น

“จางไท่ชือ ข้าได้ยินว่าเมื่อวานที่หอเทียนเซียงเกิดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งระหว่างคุณหนูตำหนักเฉินกั๋วกงและหลานสาวของเจ้าจางอวี่โหร่ว และยังมีการลงมือกันอย่างรุนแรงอีกด้วย เป็นจริงหรือไม่?”

อย่างที่ดูไว้ไม่ผิด เฉินกั๋วกงมาด้วยเรื่องนี้จริงๆ อีกทั้งยังบอกเล่าเอาเปรียบก่อนด้วย

“มีเรื่องเช่นนี้จริง วันนี้ข้าเองก็ต้องการมาแจ้งเรื่องนี้แก่ฝ่าบาท ตอนนี้หลานสาวของข้าจางอวี่โหร่วยังคงสลบไม่ฟื้น ทั้งที่เป็นต้นเหตุของเรื่องแต่กลับไม่รู้จักแม้การไปเยี่ยมเยือนขอโทษ ช่างเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว วันนี้ข้ามาก็เพราะอยากจะเรียกร้องความเป็นธรรมแก่จางอวี่โหร่ว”

เมื่อสักครู่ฮ่องเต้เพิ่งจะได้ยินคำว่าการของเฉินกั๋วกง ตอนนี้ก็มาได้ยินคำพูดของจางไท่ชืออีก เห็นได้ชัดว่าเขาเกิดความไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรขึ้นมา

ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นขุนนางสำคัญ ก่อนที่จะตรวจสอบเรื่องนี้กระจ่างแล้ว เขาก็ไม่อาจจะตัดสินอะไรวู่วามได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่เป็นการทำลายความจงรักภักดีของขุนนางหรือ?

“เฉินกั๋วกง ตามที่จางไท่ชือว่า ลูกสาวของท่านต่างหากจึงจะเป็นต้นเหตุของเรื่อง ตอนนี้อวี่โหร่วถูกกระทำจนยังไม่ฟื้นขึ้นมา เรื่องนี้เจ้าจะว่าการอย่างไร?”