ตอนที่70 ข่าวดีและข่าวร้าย

ตอนที่70 ข่าวดีและข่าวร้าย

ในตอนนี้ ณ ห้องหนังสือตำหนักสาม

สาวงามผิวขาวนวลเนียนกำลังนอนเย้ายวนอยู่ในอ้อมอกของเป่ยจื่อห้าว ในตอนนั้นเองอยู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก เรือนร่างงดงามในชุดกระโปรงสีขาวเดินผ่านเข้ามา

เมื่อเป่ยจื่อห้าวมองเห็นเธอ เขาก็อดที่จะขมวดคิ้วเล็กๆ ขึ้นมาไม่ได้

ทำไมเธอถึงได้ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์และเข้ามาผลีผลามโดยไม่แจ้งก่อน?

ตอนนี้ทั้งตำหนักสามต่างก็รู้ฐานะของจ้าวซินซินแล้ว แม้ว่าองค์ชายสามจะยังไม่ได้รับเธอเข้ามาเป็นชายาอย่างเป็นทางการ แต่มันก็เป็นเรื่องที่จะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นทุกคนจึงทำอะไรโดยมองจากสีหน้าของเป่ยจื่อห้าว เมื่อเห็นว่าเขารักเอ็นดูจ้าวซินซินมาก เวลาพบเจอเธอก็จะต้องให้ความเคารพ ไม่อาจจะหมางเมินได้

แต่ว่าที่ทางเป่ยจื่อห้าวนั้น ความรักและเอ็นดูของเขามีจำกัด ไม่อาจจะไม่เคารพกฎของเขาเช่นนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่พอใจกับการเสียมารยาทของจ้าวซินซินเป็นอย่างมาก

หลายวันที่ผ่านมานี้เป่ยจื่อห้าวยุ่งวุ่นวายมาก สาวงามหวังหาโอกาสเข้ามาเกาะแกะเขาได้อย่างยากลำบาก แน่นอนว่าเธอจะต้องต้องการรั้งตัวเขาเอาไว้ และให้เขาไปเดินสนุกกับตัวเองในยามค่ำคืน

แต่ว่าในตอนที่เธอกำลังพยายามใช้กำลังทั้งกายในการแสดงความสามารถ จ้าวซินซินก็พุ่งตัวเข้ามารบกวนช่วงเวลาดีๆ ของเธอเสียก่อน แน่นอนว่าสาวงามหวังไม่พอใจเป็นอย่างมาก และเพื่อสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเป่ยจื่อห้าวเช่นกัน เธอก็รีบอาศัยหาประโยชน์จากสถานการณ์ทันที

“แม้ว่าอีกไม่นานน้องจ้าวก็จะเขาสู่ตำหนักหลวงแล้ว หลังจากนี้ทุกคนก็จะกลายเป็นพี่น้อง แต่ว่าตามกฎของตำหนักสาม น้องจ้าวก็ยังควรจะเคารพรักษาเอาไว้ให้ดี ด้วยตัวข้าที่เป็นพี่ ข้าจึงอดเอ่ยตักเตือนไม่ได้ ห้องหนังสือห้องนี้เป็นสถานที่สำคัญของตำหนักสาว ไม่สามารถเข้ามาตามใจโดยไม่แจ้งได้ น้องทำตัวไม่สนใจกฎเกณฑ์เช่นนี้ ถ้าหากไปยั่วยุทำให้องค์ชายสามโกรธเข้าคงจะไม่ดีนัก”

เห็นได้ชัดว่าสาวงามหวังพูดความในใจของเป่ยจื่อห้าวออกมา ในตอนนี้สีหน้าของเขามืดมนลงทันที

เพียงแค่มองดูสาวงามหวังก็รู้แล้วว่าเขากำลังโกรธ ภายในใจของเธอรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมาก แต่สีหน้ากลับยังคงดูเต็มไปด้วยความสงบนิ่งราวกับไม่รับรู้ถึงความโมโหของเป่ยจื่อห้าว มันไม่ได้ดูเหมือนกับความน่าสงสารราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยในยามปกติของเธอเลย

“ข้าขออวดดีเอ่ยถามองค์ชายสาม กฎของตำหนักหลวงสำคัญ หรือแผนการใหญ่ขององค์ชายสามสำคัญกว่า? ซินเอ๋อร์มาที่นี่ก็เพราะมีเรื่องจะมารายงาน ถ้าหากท่านต้องการจะว่ากล่าวลงโทษ สู้รอให้ลงโทษเสร็จแล้วค่อยดูว่าซินเอ๋อร์จะยังมีกำลังพูดหรือไม่จะดีกว่า”

อะไรที่เรียกว่ามีกำลังสนับสนุนไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด ถ้าหากว่าไม่ใช่เพราะเธอมีหมากตัวสำคัญอยู่ในกำมือ เธอจะกล้าองอาจได้ขนาดนี้?

สีหน้าของเป่ยจื่อห้าวสั่นไหวไปเล็กน้อย ก่อนที่จะรีบเอ่ยพูดออกมา : “ไม่มีกฎอะไรที่ไม่ครอบคลุม แต่ว่ากฎในตำหนักหลวงนั้นมีเอาไว้เพียงจำกัดพวกคนที่ไม่ฟังคำสั่งสอน ซินเอ๋อร์เป็นแก้วตาดวงใจของข้า นิสัยนุ่มนวลอ่อนโยน แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องถูกกฎเหล่านั้นจำกัดเอาไว้ หลังจากนี้ซินเอ๋อร์อยากจะเข้ามาในห้องหนังสือนี้เมื่อไหร่ก็สามารถมาได้ตามต้องการ ผู้ใดก็ไม่อาจขวางกั้น”

อะไรที่ว่าพลิกหน้าไวยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษ ท่าทีก่อนหน้าและภายหลังของเป่ยจื่อห้าวเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถปรับรับได้ทัน โดยเฉพาะสาวงามหวัง เธอแทบไม่เชื่อหูของตัวเอง ทำไมองค์ชายสามถึงพูดออกมาเช่นนี้ เมื่อสักครู่เขาไม่ได้กำลังโมโหมากอยู่หรอกหรือ? ทำไมเพียงเจ้าคนเลวนี่พูดเพียงไม่กี่คำก็......

“โอ้ เช่นนั้นหรือ? ที่แท้ซินเอ๋อร์ก็มีความสำคัญในใจขององค์ชายสามถึงเพียงนั้น แต่ว่าเท่าที่ซินเอ๋อร์มองดูแล้ว ในใจขององค์ชายสามคงจะไม่ได้รักเอ็นดูเพียงแค่ซินเอ๋อร์”

ด้วยนิสัยใจแคบของจ้าวซินซินแล้ว เมื่อสักครู่สาวงามหวังยั่วยุให้เป่ยจื่อห้าวลงโทษเธอ เธอจะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร? ในตอนที่เธอพูดประโยคนี้ออกมา สายตาของเธอก็มองไปยังสามงามหวัง และซ่อนความนัยเอาไว้โดยไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

ในตอนนั้นสาวงามหวังยังคงอยู่ในอ้อมอกของเป่ยจื่อห้าว แต่ตอนนี้ร่างของเธอกลับถูกผลักออกมาในทันที หลังจากนั้นเขาก็ยังตบลงไปบนใบหน้าของเธออย่างรุนแรงจนตัวเธอล้มลงไปที่พื้น

ยังไม่ปล่อยให้เธอได้ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น น้ำเสียงที่เย็นชาของเป่ยจื่อห้าวก็ดังขึ้นมา : “สาวงามหวังฝ่าฝืนกฎบุกเข้ามาในห้องหนังสือ จะต้องถูกปรับเงินเป็นเวลาหนึ่งเดือน และห้ามเข้ามาที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม ยังไม่ไสหัวออกไปอีก”

“องค์ชายสาม......” สาวงามหวังอยากจะขอร้องอ้อนวอน แต่เป่ยจื่อห้าวกลับใช้สีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจมองไปที่เธอ สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงปิดหน้าร้องไห้จากออกไป