ตอนที่86ในสุรามียาพิษ

ตอนที่86ในสุรามียาพิษ

“อืมข้าทราบแล้ว”เขาจูงมือของเธอค่อยๆเดินไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้

ความจริงแล้วหากมองจากภายนอกของเป่ยจื่อห้าวเขาก็เป็นชายหนุ่มงดงามคมคายสูงส่งคนหนึ่งโดยเฉพาะในเวลาที่เขาเผยยิ้มออกมามันช่างเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นใจคนเมื่อรวมเข้ากับฐานะองค์ชายสูงส่งของเขาและในยามปกติก็จิตใจดีไร้การวางท่าใดๆหญิงสาวมากมายจึงมองเขาเป็นท่านชายที่เพียบพร้อม

แม้ว่าเขาจะยอดเยี่ยมแต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วก็ต้องหงุดหงิดอยู่เสมอภายในตำหนักจาวนั้นประกายแสงขององค์ชายรองปกคลุมเขาไปไกลแต่เธอก็ไม่เคยสนใจมันและรู้สึกว่าเพียงทั้งสองได้อยู่ด้วยกันนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

แม้ว่าการกระทำของเขาจะชักจูกให้นึกย้อนไปถึงความทรงจำในอดีตอยู่ไม่น้อยแต่เมื่อคิดไปถึงเรื่องที่เขากระทำกับเธอเมื่อชาติก่อนจางอวี่โหร่วก็ได้เพียงรู้สึกเยือกเย็นขึ้นมามากขึ้นเท่านั้น

มือใหญ่ที่เมื่อก่อนเคยมอบความอบอุ่นและความปลอดภัยมากมายให้กับเธอ.ในตอนนั้นกลับทำให้เธออยากจะสับมันเป็นชิ้นๆเพื่อชดใช้ความเจ็บปวดที่เขาตัดนิ้วมือของเธอไปเมื่อชาติก่อน

เมื่อเดินต่อไปเรื่อยๆพื้นที่ว่างกว้างใหญ่ผืนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

ที่นั่นมีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ด้านบนโต๊ะมีกาสุราวางเอาไว้พร้อมกับแก้วสุราอีก2แก้วและยังมีขนมทานคู่อีกเล็กน้อยเห็นได้ชัดว่าเขาได้เตรียมสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ก่อนหน้าแล้ว

เขาดึงตัวเธอมานั่งลงที่โต๊ะหลังจากนั้นก็ยกกาสราขึ้นมารินลงไปจนเต็มแก้ว

เขาคงจะไม่ได้ใส่ยาพิษเพื่อทำร้ายเธอหรอกใช่ไหม?จางอวี่โหร่วเพ่งเล็งไปที่การกระทำของเขาในทันทีอย่างไรในงานเลี้ยงของตำหนักลี่เฟยก็ใส่ยาลงในกาสุราเพื่อวางแผนลอบทำร้ายองค์รัชทายาทพวกเขาสองแม่ลูกโหดร้ายและทะเยอะทะยานนักไม่แน่เป่ยจื่อห้าวเองก็อาจจะทำเรื่องเช่นนั้นเช่นเดียวกัน

เธอมองเขารินสุราลงไปจนเต็มทั้งสองแก้วด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติหลังจากนั้นก็วางกาสุราลงข้างๆ

เขายกแก้วสุราขึ้นมาเอ่ยพูดกับเธอ:“แก้วแรกนี้ดื่มให้แก่เจ้าแม้ว่าจะไม่สามารถเป็นสามีภรรยากับเจ้าได้แต่หลังจากนี้พวกเราก็จะยังเป็นเพื่อนทีดีต่อกันแค่เพียงให้ข้าได้รู้ว่าเจ้ามีความสุขในทุกๆวันเท่านั้นก็เพียงพอ”

เมื่อเห็นว่าจางอวี่โหร่วยังคงลังเลไม่ยอมดื่มสุราลงไปรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“เป็นอันใดเจ้ากลัวว่าข้าจะวางยาเจ้าหรือ?ถ้าเช่นนั้นข้าจะแสดงให้เจ้าดู”เขายกแก้วสุราตรงหน้าเธอขึ้นดื่มลงไปจนหมดจากนั้นก็นำเอาสุราตรงหน้าของตัวเองมาวางตรงหน้าเธอ“ทีนี้เจ้าก็สามารถวางใจได้แล้วใช่หรือไม่”

แม้ว่าในใจจะรู้สึกระแวงขึ้นมาแต่เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้าแล้วมันก็ไม่น่าจะมีอะไร

และก่อนหน้านี้เธอก็ได้เตือนเขาไปแล้วว่าคนของตำหนักไท่ชือรอคอยเธออยู่ที่ด้านนอกหากภายใน1ชั่วยามเธอยังไม่กลับออกไปพวกเขาก็จะเข้ามาตามหาเธอแม้ว่าเขาจะกล้าหาญมากแค่ไหนแต่เขาก็คงไม่กล้าทำอะไรขึ้นจริงๆ

หลังจากลังเลอยู่นานในที่สุดเธอก็ยื่นมือไปหยิบแก้วสุราตรงหน้าขึ้นมาดื่มลงไป

“แก้วที่สองถือเป็นตัวแทนจุดจบของความสัมพันธ์ตลอด3ปีของพวกเราเถอะอย่างไรก็รักกันมาเนิ่นนานขนาดนี้เจ้าอาจจะสามารถตัดให้ขาดได้ในครั้งเดียวแต่ข้ากลับทำไม่ได้เช่นเจ้าสิ่งเดียวที่ข้าสามารถทำได้ก็คืออวยพรให้เจ้าโชคดี”

จางอวี่โหร่วไม่รู้จะทำอย่างไรและได้แต่ดื่มสุราแก้วที่สองลงไป

และจากนั้นเป่ยจื่อห้าวก็เต็มแก้วของเธอจนเต็มอีกครั้ง

เธอเริ่มรู้สึกไม่สงบใจขึ้นมาแล้วเมื่อดื่มสุราก็จะกระทำผิดพลาดได้ง่ายแต่ว่าคำพูดของเขาก็ทำให้เธอไม่อาจจะปฏิเสธ

“แก้วที่สามนี้เจ้าวางใจเถอะข้าจะไม่พูดเรื่องไม่ดีใดๆต่อหน้าฮ่องเต้ตอนนี้สุขภาพของท่านพ่อไม่ค่อยดีนักข้าเองก็ไม่อยากให้ท่านกังวลใจเพราะเรื่องนี้ถือเสียว่าเพื่อความมั่นคงของบ้านเมืองหนานชู่และเพื่อให้ประชาชนได้มีความสุขสงบ”

หลังจากที่เขาพูดประโยคนั้นจบเป่ยจื่อห้าวก็ดื่มเข้าไปจนหมดหลังจากที่เขาเห็นว่าจางอวี่โหร่วดื่มสุราลงไปแล้วภายในแววตาก็ประกายรอยยิ้มชั่วร้ายขึ้นมา

ครั้งนี้เจ้าก็ยังคงตกอยู่ในกำมือของข้า