ตอนที่88เป็นยาแก้แก่นาง

ตอนที่88เป็นยาแก้แก่นาง

“ร้อนร้อนมาก!”จางอวี่โหร่วรู้สึกว่าตัวเองเป็นดั่งปลาที่ถูกโยนลงในน้ำร้อนและได้แต่ขยับดิ้นรนไปตามอุณหภูมิที่สูงขึ้นแต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรงและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อร้อน

ตอนนี้บนเรือนร่างของเธอหลงเหลือเสื้อผ้าอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นในตอนที่อยู่ในสวนดอกท้อเธอก็ถูกเป่ยจื่อห้าวฉีกผ้าคาดขาดไปแล้วเสื้อผ้าของเธอจึงไม่ได้อยู่ในสภาพดีนัก

ยิ่งเมื่อรวมกับความร้อนทรมานจากฤทธิ์อันแสนเนิ่นนานท่ามกลางการดิ้นรนไม่หยุดหย่อนผิวพรรณใสที่ผสมปนไปด้วยสีชมพูฝาดเย้ายวนใจคนก็ปรากฏสะท้อนเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม

นาง.......รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอันใด?นางรู้หรือไม่ว่าหากทำเช่นนี้แล้วจะเกิดผลเช่นไร?

ชายหนุ่มมองทุกอย่างอยู่ในสายตาเขาไม่ได้ตั้งใจจะช่วยเธอถอดมันออกและก็ไม่ได้หยุดยั้งการกระทำของเธอเขาเพียงแต่มองดูอยู่แบบนั้นจนกระทั่งสุดท้ายลมหายใจของเขาก็ค่อยๆระรัวขึ้นและไม่อาจจะอดทนอีกต่อไป

นิ้วที่เย็นสบายของเขาไล้ผ่านพวงแก้มและลำคอของเธอตลอดจนไปถึงสายคาดที่เธอพยายามดิ้นรนแกะมาเนิ่นนาน

เพียงออกแรงดึงเบาๆปมที่งดงามนั่นก็คลายออกเสื้อผ้าค่อยๆตกลงทีละชั้นและเผยเรือนร่างที่งดงามเย้ายวนใจออกมา

บางทีอาจจะเป็นเพราะในที่สุดเสื้อผ้าก็ถูกถอดออกไปและความเย็นก็ค่อยๆแทรกซึมเข้ามาในหัวสมองที่วุ่นวายของเธอดวงตาที่เดิมทีปิดสนิทอยู่ของจางอวี่โหร่วเปิดออก

แต่ว่าภาพตรงหน้าของเธอนั้นพร่าเลือนเธอไม่อาจจะมองอะไรได้ชัดและมองเห็นเพียงร่างของคนในชุดขาวปรากฏเลือนรางอยู่ตรงหน้า

เรือนร่างในชุดขาวนั้นช่างดูคุ้นตา

“หัน......ยี่ฉี”ริมฝีปากของเธอสั่นไหวเล็กๆหลังจากนั้นก็เรียกชื่อออกมา

สีหน้าของชายหนุ่มผู้งดงามกว่าใครนิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่จะเกิดความเย็นยะเยือกขึ้นมา

“หึเจ้าอยากจะบอกกับข้าว่าในตอนนี้เจ้ากำลังหวังให้เขาเป็นผู้ที่อยู่ข้างกายและแก้ฤทธิ์ยาให้แก่เจ้าหรือ?ช่างน่าเสียดายตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่”

“หันยี่ฉีช่วยข้าช่วยข้าด้วย!”จางอวี่โหร่วฟังไม่ออกว่าเขาพูดอะไรแต่เธอก็ยังร้องเรียกชื่อของเขาออกมาตามสัญชาตญาณเธออยากจะเข้าใกล้เข้าสัมผัสเขา

เมื่อได้ยินเธอเอ่ยเรียกชื่ออยู่แบบนั้นสีหน้าของชายหนุ่มก็ซับซ้อนขึ้นมา

ผู้คนต่างก็รู้ว่าท่านอ๋องชิงผิงอัปลักษณ์ร่างกายไม่สมประกอบและยังเป็นตัวนำโชคร้ายแก่ภรรยาหญิงสาวที่แต่งงานกับเขาต่างก็มีจุดจบที่ไม่ดีทั้งนั้นหรือว่าเธอจะยังคงยินดีมอบกายให้เขาจริงๆ?เธอไม่ได้ใส่ใจหรือคิดอะไรเลยหรือ?

เดิมทีเขาคิดว่าที่เธอเลือกแต่งงานกับอ๋องชิงผิงเพราะไร้หนทางเลือกขอเพียงมีหนทางให้จากไปเธอก็จะไปอย่างไม่ลังเลแต่ว่าในตอนนี้สายตาของชายหนุ่มที่มองไปที่ตัวของเธอค่อยๆสับสนขึ้นมาทีละน้อย

หลังจากที่ได้สัมผัสกับความเย็นของร่างกายของเขาเธอก็ไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป

ร่างกายของเขาส่งกลิ่นหอมเย็นๆอันคุ้นเคยออกมาทำให้จางอวี่โหร่วลดความยับยั้งใจลงทั้งหมดเธอเพียงอยากจะกอดเขาเอาไว้แน่นๆมีเพียงเช่นนี้เท่านั้นเธอถึงจะรู้สึกสบายขึ้นมาและมีเพียงเขาเท่านั้นที่จะช่วยปลาที่เกือบจะถูกเผาไหม้อย่างเธอกลับลงสู่น้ำได้

เดิมทีเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่เธอเพียงปีนขึ้นไปบนตัวของเขาตามสัญชาตญาณริมฝีปากของเขาหยุดอยู่ที่ด้านข้างใบหน้าและลำคอของเขาจากนั้นมันก็ค่อยๆต่ำลงอีกทั้งยังยื่นมือออกไปหวังคลายเสื้อผ้าของเขาออก

ในวินาทีต่อมามือเล็กๆของเธอก็ถูกมือใหญ่ที่เย็นเฉียบข้างหนึ่งจับกุมเอาไว้

และน้ำเสียงที่น่าฟังนั้นก็เต็มไปด้วยความแหบแห้ง

“สาวน้อยหากเจ้ายังคงเย้ายวนข้าเช่นนี้ก็อย่าได้โทษข้าเลย”

แต่ว่าหากตอนนี้จางอวี่โหร่วยังมีสติยั้งคิดเธอก็คงไม่ปล่อยให้ตัวเองกระทำเรื่องหาญกล้าเช่นนี้ออกมา

สุดท้ายชายหนุ่มก็ไม่อาจจะอดทนได้อีกต่อไปเขาพลิกตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายกดทับร่างของเธอเอาไว้เขากดมือที่พยายามดิ้นรนของเธอไว้ที่เหนือศีรษะ

“ร้อนร้อนมากขอร้องท่านช่วยข้าที!”

อุณหภูมิเย็นสบายจากร่างกายของเขาทำให้เธอรู้สึกเบาสบายเธอจึงพยายามที่จะเข้าใกล้เขาอย่างสุดชีวิตยิ่งเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีถ้าหากไม่ใช่เพราะเขายึดมือทั้งสองของเธอเอาไว้เกรงว่าเธอก็คงจะเกาะติดร่างของเขาราวกับปลาหมึก