ตอนที่91 ประมุขที่ถูกทอดทิ้ง

ตอนที่91 ประมุขที่ถูกทอดทิ้ง

ห้องโถงหรูหรางดงามทางด้านข้างที่ข้างนอก หชู่ถันมองดูชายคนนั้นที่ “ทำงานหนัก” อย่างเห็นได้ชัดมาแล้วทั้งคืน แต่ดูไปกลับยิ่งสง่างามยืนหยัดต้านลม เค้าหน้าฉายรัศมีส่องสว่างยิ่งมากขึ้น ก้นบึงดวงตามีแววยิ้มเยาะเย้ยเล็กน้อยแวบผ่านไป

“ประมุขเมื่อคืนยังผ่านไปสบายดีไหม?”

เชียนแย่ซิ้วเหลือบมองเขาปราดเดียวอย่างเฉยเมย ไม่พูดไม่จา

แต่หชู่ถันก็ได้รู้อยู่แก่ใจ

เกรงว่าเมื่อคืนผ่านอย่างสบายดียิ่ง แต่เช้าวันนี้กลับผ่านอย่างไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

พวกเขาวุ่นวายปั่นป่วนเสียงดังมากขนาดนั้นเมื่อคืน ผู้คนที่ได้ยินเสียงต่างรู้สึกหน้าแดงหูแดงเทือกกันไปหมด เพื่อหลีกเลี่ยงให้ผู้คนได้ยินตรงมุมผนังกันแล้ว หชู่ถันก็ได้ส่งทุกคนที่นี่กระจายออกไปกันหมด ไปยังห้องหออื่น ๆ จนถึงวันนี้รุ่งเช้า พวกเขาจึงได้กลับมา

ตามมาด้วย ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องตกใจและเสียงทะเลาะกันของผู้หญิงดังมาจากในห้องชั้นบน

ประมุขของพวกเขาเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องเป็นเทพยุทธ์ กลับกลายเป็น “โจรลามก” และ “เดรัจฉาน” ในปากของผู้หญิงคนนั้น

หชู่ถันสาบานได้ว่าเป็นครั้งแรกที่เห็นสิ่งที่น่าสนใจดังกล่าว หลังจากติดตามอยู่ข้างกายเขามาหลายปีเช่นนี้ ผู้หญิงคนนี้ แน่นอนทำให้เขาต้องมองด้วยสายตาอันน่าทึ่ง

เมื่อเห็นลักษณะรอยฝืนยิ้มบนใบหน้าของเขา เชียนแย่ซิ้วอดไม่ได้ถลึงตาใส่เขาคราหนึ่ง เขารีบพยายามที่จะปรับแต่งสีหน้าของตนเองให้ดี แต่เห็นได้ชัดว่าสุดกลั้น ใบหน้าที่เผยออกมาด้านหนึ่งของเขา กล้ามเนื้อสั่นเป็นพัก ๆ มิอาจควบคุมได้โดยสิ้นเชิง

หลังจากรอไปแล้วสักครู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆดังมาจากข้างนอก

ต่อจากนั้น เขาก็เห็นสาวใช้สองคนพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สิ่งแรกที่เขาสังเกตเห็นคือท่าทางเดินของผู้หญิงคนนั้น แปลกมาก ๆ ถึงกับสะดุดฝีก้าวไปบ้าง

แน่นอนเหตุผลในเรื่องนี้ หชู่ถันรู้ชัดเจนอย่างแน่นอน ในใจอดไม่ได้แอบยิ้ม

แต่เหน็ดเหนื่อยสาวเจ้าแล้ว เมื่อคืนไม่รู้ว่าใครได้เปรียบกว่าใครน่ะ

ประมุขพวกเขาได้ละเว้นกิเลสตัณหามาได้ยี่สิบกว่าปี ไม่เคยมีผู้หญิงมาก่อน เพิ่งได้ลิ้มลองรสชาติอันหวาน ดังนั้นเป็นเรื่องที่ได้แตะก็ยากที่จะเก็บคืน กลับทำให้สาวเจ้าเหนื่อยจนกลายเป็นแบบนี้ เดินเหินก็เดินไม่ดี

“ประมุข ผู้หญิงคนนั้นได้ถูกนำตัวมาแล้ว”

เวลานี้ จางยวี่โหร่วได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัวเสร็จยืนอยู่ตรงนั้น

ถึงแม้ว่านางจะไม่เต็มใจที่จะมาอีกครั้ง ไม่คิดจะเห็นโจรลามกคนนี้อีก

แต่คิดว่าตัวเองตอนนี้ไม่รู้ว่ากำลังอยู่ที่ไหน รอบ ๆ ตัวเขาล้วนเป็นคนของเขา คิดจะจากไปยังต้องหาเขาช่วยเหลือ ภายใต้ความจนใจจางยวี่โหร่วได้แต่ทนความอัปยศนี้เท่านั้น

เชียนแย่ซิ้วมองไป ก้นบึงดวงตามิอาจมีประกายตกใจเล็กน้อยแวบผ่านไป

ก่อนหน้านั้นเห็นนางสวมใส่ชุดสีแดงมาตลอด สง่างามสูงส่งสวยงามเหมือนหงส์ที่อาบไฟเกิดใหม่ตัวหนึ่ง

แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นชุดสีขาวทั้งตัว กลับขับสริมความงามของนางเด่นออกมา ลักษณะที่งามบริสุทธิ์พ้นจากโลกีย พิสุทธิ์ดุจหิมะ

เพราะเสื้อผ้าของนางถูกฉีกขาดแล้ว มิอาจสวมใส่ได้อย่างสิ้นเชิง ดังนั้นที่นางสวมใส่ตอนนี้เป็นชุดที่ให้คนซื้อมาชั่วคราว แต่ขอเพียงเป็นคนที่สวยงาม สวมใส่อะไรล้วนงามน่าดู บางครั้งเปลี่ยนรูปแบบบ้าง แทบให้คนรู้สึกว่างามน่าตะลึงไร้เทียมทาน

“ตั้งสำรับเถอะ” ในเมื่อนางได้มาแล้ว เชียนแย่ซิ้วก็ได้สั่งการลงไปโดยตรง

ในไม่ช้าก็มีคนยกสำรับข้าวปลาอาหารที่ไอร้อนกรุ่นขึ้นมา

สี่จานหนึ่งซุป อุดมสมบูรณ์ กลิ่นหอมนั้น ก็ทำให้คนได้กลิ่นต้องเคลื่อนนิ้วชี้เป็นการใหญ่

จางยวี่โหร่วถูกทำกันวุ่นทั้งวันทั้งคืน ไม่เพียงแต่โครงร่างกายสลายแล้ว ท้องยังหิวร้องกู ๆ

แต่นางเป็นคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี ของของเขา นางจึงจะไม่กินอะไรเลย

นางกล่าวอย่างเย็นชาโดยตรง “รีบส่งหม่อมฉันกลับบ้านเถอะ”

นางรอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ข้างนอกได้ค้นหานางพลิกแผ่นดินแล้ว นางมิกล้าจินตนาการได้ว่าคนในครอบครัวของนางเป็นห่วงจนเป็นลักษณะใด นางต้องรีบกลับไปให้จงได้

เชียนแย่ซิ้วเลิกคิ้วเล็กน้อย หลังจากนั้นมองดูนาง “นี่เจ้ากำลังสั่งเปิ่นจุนหรือ?”