บทที่ 12 ตระกูลเจียง!

พายุลูกนี้ทำให้กองกำลังท้องถิ่นหลายแห่งในซูหางรู้สึกกดดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และทั่วทั้งซูหางก็ตึงเครียดอย่างมาก!

และในห้องทำงานสำนักงานตำรวจของซ่งห้าวเลี้ยงในขณะนี้ ลุงทั้งสามของตระกูลจินนั่งบนโซฟาด้วยใบหน้าเย็นชา มองไปที่ซ่งห้าวเลี่ยงที่อยู่ตรงหน้า พูดอย่างเย็นชาว่า:"ผู้บัญชาการซ่ง คราวนี้ตระกูลจินของฉันจะจัดงานที่ยิ่งใหญ่พื้นที่ของงานคือพื้นที่บนแผนที่ และมีผู้ที่เกี่ยวข้องประมาณ 2,000 คน ฉันหวังว่าคนของตระกูลซ่งจะไม่ปรากฏตัวภายในสิบไมล์จากตระกูลจินของฉัน! ในวันนั้น นอกจากนี้ ถ้าผู้บัญชาการซ่งได้ยินเสียงอะไรที่ไม่ดี ก็รอจนกว่ากิจกรรมของตระกูลจินจบลงก่อนค่อยไป! มิฉะนั้น ฉันไม่รู้ว่าจะมีอุบัติเหตุที่ไม่สามารถควบคุมได้เกิดขึ้นอีกไหม!"

อุกอาจ หยาบคาย ข่มขู่!

สีหน้าของซ่งห้าวเลี่ยงมืดหม่นมาก ทุบโต๊ะอย่างแรง และตะโกนด้วยความโกรธ:"จินไห่! ที่นี่คือสำนักงานตำรวจ ไม่ใช่ตระกูลจินของคุณ! คุณกล้าดียังไงมาขู่ฉัน! เชื่อหรือไม่ ฉันจะให้คนมาจับพวกคุณเดี๋ยวนี้!!!"

โกรธ! ! !

หัวใจของซ่งห้าวเลี่ยงระเบิด! ตระกูลจินนี้มันบ้าจริงๆ! ผยองเกินไปแล้ว!

กล้าไม่เห็นสำนักงานตำตรวจซูหางอยู่ในสายตาเลย!

พวกเขากำลังปล่อยให้เรื่องเกิดขึ้นตามธรรมชาติ และกำลังดูหมิ่นกฎของกษัตริย์! ! !

"เหอะๆ ผู้บัญชาการซ่ง พวกเราเชื่อแน่นอน! แต่ว่า คุณอย่าลืมว่าท่านสองของตระกูลจินเป็นสมาชิกของหน่วยเจียงหนาน เขตทหารใหญ่ตงหยวน! อีกอย่าง ตระกูลจินของฉันก็ไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่ผิดกฎหมาย พวกเราแค่ใจดีมาเตือน! ผู้บัญชาการซ่ง หวังว่าคุณจะสามารถเข้าใจได้!"

เพล้ง!

ทันทีที่คนจากไป ซ่งห้าวเลี่ยงก็ทุบถ้วยชา! ชี้ไปที่ประตูด้วยความโกรธ และคำราม: "บังอาจ! บังอาจมากจริงๆ ! ตระกูลจินของมันไม่ใช่อะไรเลย! กล้ามาเรียกร้องกับฉันถึงนี้เลย!"

ในเวลานี้เอง จ้าวหมิงเดินไปถึงประตูพอดี เห็นซ่งห้าวเลี่ยงที่กำลังโมโหมาก จึงเคาะประตู และพูดว่า:"ผู้บัญชาการซ่ง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเห็นจ้าวหมิง ซ่งห้าวเลี่ยงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถามด้วยสีหน้าเย็นชา:"นายมาทำอะไรที่นี่? ไม่ใช่ให้นายพาคนไปเฝ้าวิลล่าเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?"

จ้าวหมิงพูดด้วยความลำบากใจ:"ผู้บัญชาการซ่ง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ ผมแค่อยากจะถามว่า จะจัดการคนในวิลล่าอย่างไร ผมเห็นกับตาตัวเองว่า จินไท่จากตระกูลจินถูกพวกเขาพาเข้าไป และได้ยินเสียงร้องอย่างอนาถของจินไท่ที่หน้าประตู มันอนาถมากจริงๆ พวกเรา......"

"ไม่ต้องไปสนใจ! บอกคนของนายว่า ได้ยินแล้วก็ทำเหมือนว่าไม่ได้ยิน! ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น! เรื่องนี้ ไม่ใช่เรื่องที่นายกับฉันสามารถเข้าไปยุ่งได้! ไม่เห็นเหรอว่าแม้แต่หานลี่หมินยังมาเองเลย? ตระกูลจินหาเรื่องตายเอง!" ซ่งห้าวเลี่ยงตะโกนอย่างเย็นชาราวกับว่าเขาต้องการระบายความโกรธทั้งหมดออกมา!

หลังจากพูดจบ ซ่งห้าวเลี่ยงดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ รีบหยิบหมวกบนโต๊ะ แล้วรีบออกจากประตู!

จ้าวหมิงก็ไม่รอช้า และกลับไปที่วิลล่าอีก

และตอนนี้ซ่งห้าวเลี่ยงได้นำรถส่วนตัวของเขาไปยังที่พักของซูฉีหมิงในหัวเมืองซูหาง ซึ่งเป็นวิลล่าขนาดเล็กธรรมดา และเป็นของที่ข้างบนแบ่งมาอีกด้วย

"นายกฯ ซู เมื่อกี้คนจากตระกูลจินมาหาผม และขอให้คนของผมห้ามปรากฏตัว ภายในรัศมีสิบไมล์ของตระกูลจินของเขาเป็นเวลาสองสามวัน คุณบอกผมที ว่าผมควรทำอย่างไรดี?"ซ่งห้าวเลี่ยงถามซูฉีหมิงขณะยืนอยู่ข้างหลังเขา มีความโกรธแวบผ่านในตาเขา มันเป็นความโกรธต่อตระกูลจิน!

ซ่งห้าวเลี่ยงยังแยกแยะออกได้ ยังไงซะที่นี่ก็คือซูหาง และซูฉีหมิงมีสิทธิ์พูดมากที่สุด!

แม้แต่ผู้คนจากเป่ยเหลียง ก็เป็นสถานะที่ไม่อาจเอื้อมถึง แต่ในซูหาง ยังต้องรับฟังการดำเนินการทั้งหมดของซูฉีหมิง!

ซูฉีหมิงมองไปที่ท้องฟ้านอกหน้าต่างในขณะนี้ หลี่ตา และพูดอย่างเคร่งขรึม:"ตระกูลจินมีน้ำหนักบางอย่างสำหรับซูหาง และเราอาจไม่สามารถยุ่งได้ แต่คราวนี้พวกเขาได้ทำให้คนที่ไม่ควรทำให้ขุ่นเคือง! หลายๆ อย่าง ถ้าไม่ให้เรายุ่ง งั้นเราก็ไม่ควรยุ่ง ให้คนของคุณ เฝ้ารักษาการณ์ทั้งหมด! เฝ้าไว้ห่างจากฉันสัก 10 กิโล! ถ้ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้น บุกเข้าไปให้หมด!"

"จับใคร?"ซ่งห้าวเลี่ยงถาม

"แน่นอนว่าเป็นตระกูลจิน!!!"ซูฉีหมิงพูด จากนั้นหันกลับมาและพูดว่า:"คุณก็รู้ภูมิหลังของคนนั้น นั่นคือราชาเป่ยเหลียงคนปัจจุบัน! ตระกูลจินเล็กๆ จะสามารถทำให้สั่นคลอนได้เหรอ? ตระกูลจินไม่ควรทำเด็กหญิงอายุสี่ขวบ! ยิ่งไปกว่านั้น นั่นคือลูกสาวแท้ๆของราชาเป่ยเหลียง! นั่นคือเจ้าหญิงตัวน้อยของทั้งประเทศหลง!"

"ครับ!"ซ่งห้าวเลี่ยงตอบเสียงดัง และไม่รอช้า เขาออกจากวิลล่าหลังเล็กอย่างรวดเร็ว