บทที่ 2 พ่อคือซูเปอร์แมนของเข่อเข่อ

ในเวลาเดียวกัน ที่โรงพยาบาลซูเหิง บอดี้การ์ดหลายคนในชุดสูทสีดำรีบเข้าไปในห้องผู้ป่วยโดยตรง และขับไล่เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่กำลังทำการรักษาเข่อเข่ออยู่

เจียงอวี่โหรวกระวนกระวาย และตะโกนด้วยความเจ็บปวด"พวกคุณเป็นใคร?พวกคุณจะทำอะไร?ลูกสาวของฉันไม่ไหวแล้ว!"

ต้าๆๆๆ!

เสียงรองเท้าหนังเหยียบลงบนกระเบื้อง ราวกับเสียงมรณะแห่งความตายดังขึ้นในห้องฉุกเฉิน

ชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทสีขาวเดินเข้ามาพร้อมกับยิ้มเย็นชาบนริมฝีปากของเขาและพูดว่า"เจียงอวี่โหรว เป็นยังไง เงื่อนไขที่ผมพูดไป คุณพิจารณาเรียบร้อยหรือยัง?อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้เป็นเพียงคำเตือนเล็กน้อย ขอเพียงคุณยอมรับเงื่อนไขของผม และนอนกับผมสองสามคืน ผมจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลลูกสาวของคุณทั้งหมด และผมจะหาหมอที่ดีที่สุดให้เธอด้วย"

เจียงอวี่โหรวหันศีรษะของเธอมองไปที่ชายร่างสูงใหญ่ ขมวดคิ้ว เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธอพุ่งไปข้างหน้า คว้าเน็คไทของชายคนนั้น และตะโกนอย่างบ้าคลั่ง"จินไท่!เป็นคุณเองหรือ คุณเป็นคนสั่งให้คนอื่นมาชนลูกสาวของฉันเองหรือ!ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น ทำไม?เธออายุแค่สี่ขวบ แค่สี่ขวบเท่านั้น... ฮือๆๆๆ..."

เจียงอวี่โหรวร้องไห้คร่ำครวญ น้ำตาไหลพร่า ทุบตีชายตรงหน้าเธอด้วยกำปั้นของเธออย่างไม่หยุด

ผัวะ!

จินไท่ตบหน้าเจียงอวี่โหรวโดยตรง จากนั้นบีบข้อมือที่บอบบางของเจียงอวี่โหรวแน่น และเตือนอย่างโหดเหี้ยม"เจียงอวี่โหรว!มึงหาเรื่องใส่ตัวเองนะ!กูทำเพื่อมึงมามากมาย มึงกลับไม่เคยสนใจกูเลย!กูรู้ เข่อเข่อเป็นทุกอย่างของมึง ดังนั้น กูจะทำลายเธอ กูจึงจงใจหารถบรรทุกมาชนเธอ ปัง... ฟังสิ ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะจริงๆ"

"อ๊าก!จินไท่ ไอ้สารเลว!ไอ้โรคจิต!ฉันจะแจ้งตำรวจจับแก!ฉันจะสู้กับแกให้ถึงที่สุด!"

เจียงอวี่โหรวไม่สามารถทนได้เลย และพยายามที่จะหลุดออกจากมือเขา แต่จินไท่ตบเธออีกครั้ง จากนั้นดึงผมของเจียงอวี่โหรว หยิกแก้มที่บวมและเปื้อนน้ำตาของเธอ และพูดว่า"จะสู้กับผมให้ถึงที่สุด?เชื่อหรือไม่ว่า ผมแค่พูดคำเดียว ทั้งโรงพยาบาลก็ไม่มีใครกล้ารักษาลูกสาวคุณ!!!หรือคุณยอมทนดูไอ้เด็กเวรผู้น่าสงสารตายในโรงพยาบาล?!”

"คุณฟัง……"

จินไท่เตือน

บนเตียงในโรงพยาบาล เข่อเข่อที่ลมหายใจอย่างอ่อนแรงและสวมหน้ากากออกซิเจนไว้ มองไปที่เจียงอวี่โหรวที่ถูกจินไท่ทำร้ายด้วยสายตาเฉื่อยชา ยื่นมือเปื้อนเลือดเล็กๆของเธอออกมาอย่างสั่นเทาแล้วพูดว่า "แม่ คุณเป็นคนเลว ..ปล่อยแม่ของฉันนะ พ่อของฉัน...เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว แม่บอกพ่อจะมาหาเข่อเข่อ พ่อจะตีคุณแน่...พ่อคือซุปเปอร์แมน..."

"ฮือๆๆ!"

เจียงอวี่โหรวซึ่งถูกจินไท่จับคางไว้ และไม่สามารถขยับได้ น้ำตาไหลออกมาเต็มหน้า สะอื้นอย่างหมดหนทางและเจ็บปวด"เข่อเข่อ ลูกสาวของฉัน ทั้งหมดเป็นเพราะความผิดของแม่เอง แม่ไม่ดีเอง..."

จากนั้น เจียงอวี่โหรวก็คุกเข่าของเธอโดยตรง คุกเข่าลงต่อหน้าจินไท่ กอดต้นขาของเขา และร้องขอความเมตตา"คุณชายจิน ฉันขอร้องล่ะ ได้โปรดปล่อยฉันและลูกสาวไปเถอะ เข่อเข่ออายุแค่สี่ขวบ เธออายุเพียงสี่ขวบนะ ได้โปรด ไม่ว่าท่านจะขออะไร ฉันก็จะตอบตกลง ขอร้องล่ะ ให้หมอมาช่วยลูกสาวฉันด้วยเถอะ..."

เจียงอวี่โหรวยังคงใช้หัวของเธอกราบเขา ปัง ปัง เลือดไหลออกมาจากหัวของเธอ

จินไท่ส่งเสียงอย่างเย็นชา โค้งตัวลง บีบใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเจียงอวี่โหรว ส่ายหัวและพูดว่า"เจียงอวี่โหรว ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ทำไมตอนนั้นถึงไม่ยอมเชื่อฟังผมดีๆล่ะ ผมก็ไม่อยากทำแบบนี้นะ ดูคุณสิ ร้องไห้หนักขนาดนี้ ผมก็เสียใจนะ"

ขณะที่เขาพูดนั้น จินไท่ก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทของเขา และเช็ดน้ำตาของเจียงอวี่โหรวอย่างเบามือ เจียงอวี่โหรวสั่นสะท้านไปทั้งตัวไม่กล้าที่จะหลบ

“เอาล่ะ ผมจะให้เวลาคุณสิบนาที ไปแต่งหน้ามา ผมจะรอคุณอยู่ที่รถข้างนอก จำไว้ว่า การเลือกของคุณจะเป็นตัวตัดสินว่าลูกสาวของคุณว่าจะอยู่หรือตาย”

ขณะที่เขาพูดนั้น จินไท่ก็เอนเข้าไปข้างหูของเจียงอวี่โหรวด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา และกระซิบว่า"ผมแทบรอไม่ไหวที่จะได้คุณแล้ว เจียงอวี่โหรว คุณเป็นของผม ฮ่าฮ่าฮ่า..."

จินไท่ออกจากห้องฉุกเฉินและเดินออกไป เขามองผู้ใต้บังคับบัญชาที่ประตูด้วยสายตาชั่วร้ายและพูดว่า"สักพัก หลังจากที่เธอออกมา ห้ามให้เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์คนไหนเข้าไปช่วยไอ้เด็กนั่น!ผมต้องการให้เธอตาย!"

“ครับ คุณชายจิน!”

ผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนตอบกลับ

ในห้องผู้ป่วย เจียงอวี่โหรวคลานไปที่หัวเตียงด้วยหัวเข่าของเธอ จับมือเล็กๆของเข่อเข่อไว้แน่น ช่วยเธอเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาของเธอ และพูดว่า"เข่อเข่อ อย่ากลัว อย่าร้องไห้ แม่อยู่ที่นี่ แม่อยู่นี่”

"แม่ เข่อเข่อเจ็บ เข่อเข่อเจ็บไปหมดทั้งตัว เมื่อไหร่พ่อจะมาหาเข่อเข่อเหรอ... แม่อย่าไปกับคนชั่วคนนั้นนะ..."เข่อเข่อที่อยู่บนเตียงในโรงพยาบาลมองเจียงอวี่โหรวด้วยแววตาใสซื่อ

เจียงอวี่โหรวเช็ดน้ำตาของเธอ หายใจเข้าลึกๆและจูบที่หน้าผากของเข่อเข่อ ริมฝีปากของเธอสั่นและน้ำตาก็ไหลลงมา"เข่อเข่อ ไม่ต้องกังวล แม่จะออกไปข้างนอกสักพัก แล้วจะกลับมาทันที นี่คือเบอร์โทรของพ่อ ถ้าคิดถึงพ่อ ก็โทยคุยกันในโทรศัพท์นะ...พ่อจะกลับมาแน่นอน ลูกอยากเจอพ่อไม่ใช่เหรอ เข่อเข่อต้องอดทนไว้นะ……”

หลังจากที่เจียงอวี่โหรวพูดจบ เธอก็ยัดโทรศัพท์ใส่มือของเข่อเข่อ จากนั้นก็ลุกขึ้น มองไปที่ลูกสาวผู้น่าสงสารของเธอ หยิบกระเป๋าของเธอแล้วรีบเข้าไปในห้องน้ำ ปัดคิ้ว ปัดแป้ง และทาลิปสติกทีละขั้น

สุดท้าย เจียงอวี่โหรวมองดูตัวเองที่สวยและมีเสน่ห์ในกระจก กลั้นน้ำตาในดวงตาของเธอ และหยิบมีดปอกผลไม้ที่เตรียมไว้อย่างเงียบๆจากข้างๆและใส่ไว้ในกระเป๋าของเธอ

จากนั้น เธอก็ออกจากห้องผู้ป่วย เดินออกจากโรงพยาบาล มาถึงที่ประตู และเห็นรถเก๋งเมอร์เซเดส-เบนซ์ เอส จอดอยู่ที่หน้าประตู

เจียงอวี่โหรวจับกระเป๋าของเธอแน่น หายใจเข้าลึกๆแล้วก้าวเข้าไปในรถ

"ไป"

จินไท่นั่งอยู่ในรถ สูบซิการ์ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ได้รับชัยชนะ

ในขณะนี้ ในห้องฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์หลายคนต้องการรีบเข้าไปปฐมพยาบาลเข่อเข่อ แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาของจินไท่ขวางทางพวกเขาไว้ที่หน้าประตูโดยตรง โดยขู่ว่า"คุณชายจินสั่งว่า ห้ามใครเข้าใกล้ห้องฉุกเฉินนี้!ใครกล้าเข้าไป ฆ่า!"

"นี่มัน……"

“แต่ถ้าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆข้างในไม่ได้รับการช่วยเหลือและได้รับการผ่าตัด เธอจะตายนะ!”

เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์หลายคนร้อนใจจนอยากจะร้องไห้ พวกเขาทำได้เพียงเฝ้าดูเด็กหญิงตัวเล็กๆบนเตียงในโรงพยาบาล มองดูร่างกายของเธอสั่นอย่างต่อเนื่อง และเลือดยังคงไหลซึมออกมาจากบาดแผล

“แม่คะ เข่อเข่อเจ็บ... พ่อ เมื่อไหร่จะกลับมาคะ แม่โดนคนร้ายพาไปแล้ว เข่อเข่อเหนื่อยจัง เข่อเข่อเจ็บมาก อ๊าก...”

เข่อเข่อตัวน้อยๆ กำโทรศัพท์มือถือที่เจียงอวี่โหรวให้ไว้แน่น และพูดคุยกับหมายเลขที่โทรออกไปอย่างต่อเนื่อง

และในเวลานี้ ชายในชุดสูทสีดำก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง คว้าโทรศัพท์จากมือของเข่อเข่อและทุบมันจนแตกเป็นชิ้นๆ!

“ไอ้ตัวเล็ก โทรหาใครหรือ!หาที่ตายเหรอ!”ชายในชุดสูทสีดำตะโกนด้วยความโกรธ และดึงหน้ากากออกซิเจนของเข่อเข่อออกทันที

เขาทำลายความหวังของเข่อเข่อ และดึงความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไปของ เข่อเข่อออกมาด้วย...

“อ๊าก อย่า…นั่นพ่อ คือพ่อ…ฮือๆๆ…”

เข่อเข่อร้องไห้ด้วยความเสียใจ เนื่องจากอารมณ์ปั่นป่วน จึงไปกระทบบาดแผลและอวัยวะภายในโดยตรง และทันใดนั้นเธอก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดสองสามคำ และลมหายใจของเธอก็อ่อนลงทันที

“พ่อ เข่อเข่อยังมีโอกาสได้พบเจอพ่อหรือเปล่า แม่บอกว่าพ่อคือซุปเปอร์แมน คือซุปเปอร์แมน...”

จนจบ เข่อเข่อก็ยังคงพูดประโยคนี้

เมื่อเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่ประตูเห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาเอาแต่ปาดน้ำตา รู้สึกเศร้าใจมาก หลายคนทนดูไม่ได้ ไปซ่อนไว้ข้างๆและร้องไห้