ตอนที่ 29
บทที่ 29 เลือกหล่อนเนี่ยนะ!
October 22, 2026
“พี่สาว….” เจียงอวี่โหรวรู้สึกอาย รีบดึงมือออกจากมือของเซียวจ้าน
เจียงเหม่ยเหยียนเดินเข้ามาใกล้ มองเจียงอวี่โหรวและเซียวจ้านด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วพูดว่า “พวกเธอรู้มั้ยว่าที่นี่คือที่ไหน? รีบไปซะ อย่ามาขายหน้าตระกูลเจียง！หากว่ากระทบกับการร่วมธุรกิจของฉันกับลี่หมินกรุ๊ป พวกเธอรับผิดชอบไหวมั้ยห้ะ?！”
เมื่อเผชิญหน้ากับความแข็งกร้าวของเจียงเหม่ยเหยียน เห็นได้ชัดว่าเจียงอวี่โหรวยังไม่ได้เตรียมใจมา รู้สึกไม่มั่นใจ ท่าทางประหม่า เหลือบมองเซียวจ้านแล้วพูดว่า “เซียวจ้าน พวกเรากลับกันดีกว่ามั้ย?”
แต่เซียวจ้านกลับพูดว่า “ในเมื่อมาแล้ว ก็ไม่มีหลักการอะไรให้กลับ ถ้าหากว่าลี่หมินกรุ๊ปเลือกเธอละ?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ภายในใจของเจียงอวี่โหรวรู้สึกอึ้งเล็กน้อย
เดิมทีเธอไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
สถานที่แห่งนี้มีตระกูลเศรษฐีของซูหางมากมาย แล้วยังมีธุรกิจบริษัทใหญ่อีกเยอะแยะ หญิงสาวอ่อนแอที่ไม่มีอะไรเลยอย่างตัวเธอ มีสิทธิ์อะไรที่ลี่หมินกรุ๊ปจะมาเลือก?
“อะไรนะ?” เจียงเหม่ยเหยียนหัวเราะเยาะ ขมวดคิ้วแล้วเยาะเย้ยว่า “เซียวจ้าน นายคงไม่ได้ฝันอยู่หรอกนะ? ลี่หมินกรุ๊ปจะเลือกร่วมธุรกิจกับขยะอย่างพวกนายเนี่ยนะ?”
“เหอะๆ พูดจาเหิมเกริมเสียจริง!” อู๋ควนเย่เองก็หัวเราะเยาะ จัดระเบียบชุดสูทสีเทาของตัวเองแล้วพูดว่า “หมาไร้บ้านที่ไม่มีของขวัญอะไรมาสักอย่าง ยังมีหน้ามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรอ?”
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ เจียงเหม่ยเหยียนและคนอื่ๆนถึงได้สังเกตเห็นว่าเซียวจ้านและจเจียงอวี่โหรวมามือเปล่า
ทันใดนั้น เจียงเหม่ยเหยียนก็มีสีหน้าเหยียดหยาม แล้วส่ายหัวอย่างดูถูก ขี้เกียจที่จะพูดอะไรมาก
ตระกูลต่างๆและพวกนักธุรกิจรอบข้าง ต่างก็ได้ยินเสียงทะเลาะของพวกเขา จึงพูดประชดประชันออกมาว่า
“นั่นมันเจียงอวี่โหรวจากตระกูลเจียงและเซียวจ้านไม่ใช่หรอ? พวกหล่อนมาจริงๆด้วย ช่างหน้าด้านเสียจริง”
“แล้วยังมามือเปล่าด้วย ไม่รู้จริงๆว่าขยะพวกนี้เอาความมั่นใจจากไหนถึงกล้ามา”
“คนที่อยู่ที่นี่ ล้วนนำเอาของขวัญมูลค่านับล้านมากันทั้งนั้น โลกใบนี้ ให้ความสำคัญกับการให้ของขวัญ หากของขวัญดีมากพอ การร่วมธุรกิจก็จะราบรื่นเอง”
เรื่องตระกูลเจียงเมื่อคืนนี้ แพร่กระจายไปทั่วซูหางแล้ว
เซียวจ้านกลับมาแล้ว แล้วยังพาเจียงอวี่โหรวไปก่อเรื่องที่งานวันเกิดของเจียงไท่ชางด้วย ทำเอาคนอื่นหัวเราะเยาะกันไปหมด
ทางด้านนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับคำเยาะเย้ยและสายตาไม่ดีของคนมากมาย เจียงอวี่โหรวรู้สึกแย่มาก ภายในใจรู้สึกว้าวุ่น หันมองเซียวจ้านด้วยสายตาอ้อนวอน “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว พวกเรากลับกันเถอะ ได้มั้ย? ฉันกลัว….”
เซียวจ้านมองเจียงอวี่โหรวอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “เธอไม่อยากกลับตระกูลเจียงแล้วงั้นหรอ? เพียงแค่ได้ร่วมธุรกิจกับลี่หมินกรุ๊ป คุณปู่ของเธอก็จะตกลงให้เธอกลับตระกูลเจียง อีกอย่าง ที่นี่มีฉันอยู่ สบายใจได้ ไม่แน่ลี่หมินกรุ๊ปอาจจะเกลียดการกระทำอย่างการนำเอาของขวัญมาแบบนี้ละ?”
เซียวจ้านรู้ว่าเจียงอวี่โหรวเป็นคนจิตใจดี อ่อนแอ เมื่อเผชิญหน้ากับคนชั่วร้ายพวกนี้ จึงดูเหมือนกับแกะน้อยอย่างมาก
ดังนั้น เซียวจ้านต้องทำให้เธอมั่นใจในตัวเองให้เร็วที่สุด
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวจ้าน สีหน้าของอู๋ควนเย่และเจียงเหม่ยเหยียนก็แย่ลงในทันที ยิ้มเยาะแล้วพูดว่า “น่าขำสิ้นดี ตัวเองไม่มีของขวัญดีๆอะไร จึงพูดจาตลกเช่นนี้ออกมา! งี่เง่า!”
เซียวจ้านสีหน้านิ่งเฉย ไม่ได้พูดอะไร
เจียงอวี่โหรวมองเจียงเสวโป๋ดวงตาแดงก่ำ พยายามอยากจะอธิบาย “พ่อคะ หนู….”
“พอแล้ว！ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไม่รู้จักเธอ!” เจียงเสวโป๋พูดแทรกอย่างเย็นชา จากนั้นก็เดินผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่หันกลับมามอง
เจียงอวี่โหรวร้องไห้อย่างหมดหนทาง