บทที่ 31 บังอาจ！！！

เซียวจ้านและเจียงอวี่โหรวกลับมาที่รถแล้ว ระหว่างทาง เจียงอวี่โหรวอยู่ในภวังค์ สีหน้าเป็นกังวล ปากก็พูดไม่หยุดว่า “เซียวจ้าน ทำยังไงดี? พวกเขาจะเกลียดเราไหม ? เงื่อนไขที่คุณเพิ่งพูดไปเหล่านั้น มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันกังวลว่าคุณปู่จะจำหลานสาวคนนี้ไม่ได้อีกแล้ว....”

ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ เจียงอวี่โหรวก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากเท่านั้น

เซียวจ้านบีบมือเล็ก ๆ ของเจียงอวี่โหรว พูดปลอบโยน “อย่ากังวลไปเลย พวกเขาจะต้องมาขอร้องให้คุณกลับไปแน่นอน เพราะว่า ความร่วมมือนี้เป็นโอกาสที่หายากสำหรับตระกูลเจียงในหลายปีที่ผ่านมา ! ถ้าคุณปู่ของคุณต้องการให้ตระกูลเจียงก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น และต้องการให้ตระกูลเจียงพัฒนาต่อไป ก็จะต้องมาขอร้องให้คุณกลับไปอย่างแน่นอน ”

“แต่ว่า คุณปู่แก่มากแล้ว ฉันทนไม่ได้ ที่จะขอให้เขาขอร้องฉัน ฉันกลัวว่า……” เจียงอวี่โหรวยังใจดีเกินไป แม้แต่ในเวลานี้ เธอยังคงนึกถึงเจียงไท่ชาง

“อวี่โหรว คุณอยากจะถูกดูแคลนจากตระกูลเจียงตลอดชีวิตที่เหลือของคุณเหรอ ? “ คุณไม่ได้บอกว่าคุณอยากกลับไปหาตระกูลเจียง มาตลอดเหรอ ? ” เซียวจ้านถาม

“แต่ว่า……” เจียงอวี่โหรวลังเล สีหน้าดูสับสนเป็นอย่างมาก

“เชื่อผม ผมจะจัดการให้เอง” เซียวจ้านกล่าว

เจียงอวี่โหรวสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่นและพูดว่า “ตกลง ฉันจะฟังคุณ ! ”

ขณะที่พูด มือเล็ก ๆ ของเธอก็จับมือใหญ่ของเซียวจ้านไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

“อย่างไรก็ตาม คุณรู้ได้ยังไงว่าผู้พันหานไม่ชอบให้ของขวัญ ? ” เจียงอวี่โหรวกะพริบตาถามอย่างสงสัย ในตอนนี้จิตใจของเธอเต็มไปด้วยเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

นี่มันเกินความคาดหมายเกินไปแล้ว ตอนนี้มีตระกูลและธุรกิจที่ร่ำรวยและมีอำนาจอยู่มาก แต่ลี่หมิน กรุ๊ปก็ยังคงเลือกเธอ เจียงอวี่โหรว

หรือว่าเซียวจ้านจะรู้จักกับหานลี่หมินคนนั้น ?

“อธิบายง่าย ๆ นะ หานลี่หมินเป็นผู้นำ เขาเป็นทหาร ทหารต้องมีวินัยเหมือนเหล็ก ! นอกจากนี้ ผมได้ยินมาว่า หานลี่หมินคนนี้ซื่อสัตย์และเที่ยงตรงมาก ! ผู้คนที่ให้ของขวัญเหล่านั้น ล้วนเป็นการดูถูกหานลี่หมินอย่างสมบูรณ์ บางทีพวกเขาจะถูกสอบสวนในสองสามวัน” เซียวจ้านอธิบาย

เจียงอวี่โหรวมื่อฟังแล้วก็พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับว่าเธอเป็นแบบนี้มาตลอด

เซียวจ้านถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เต็มที่จะบอกตัวตนของตัวเองในตอนนี้ให้เจียงอวี่โหรว อย่างไรก็ตาม เขากังวลว่าเนื่องจากตัวตนของเขา จะสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็นให้กับเจียงอวี่โหรวและเข่อเข่อ

นอกจากนี้ ความบาดหมางทางสายเลือดระหว่างตระกูลหนิงและสี่ตระกูล เขายังไม่ได้ชำระแค้น！

ก่อนจะแก้แค้น เซียวจ้านจำเป็นต้องสงบเสงี่ยม !

วิลล่าตระกูลเจียง

ห้องนั่งเล่นห้องโถงชั้นใน ลูกหลานสายตรงของตระกูลเจียงนั่งเต็มไปหมด

ในขณะนี้สีหน้าของเจียงไท่ชางเคร่งขรึมเย็นชา ฟังเสียงของเจียงเหม่ยเหยียนที่ลุกเป็นไฟ

“คุณปู่ ! เซียวจ้านคนนั้นมันหยิ่งยโสโอหังเกินไปแล้ว ! เขาต้องการให้เราเอาเกี้ยวใหญ่ไปเชิญเจียงอวี่โหรวกลับมา และยังให้ฉันคุกเข่าขอโทษเธอ และยังพูดว่า……” เมื่อเจียงเหม่ยเหยียนพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเธออ่อนลง

“ยังมีอะไรอีก ! พูดมา ! ”

สีหน้าของเจียงไท่ชางดูบูดบึ้ง และทุบไม้ค้ำในมือด้วยความโกรธบนกระเบื้องหินอ่อนสีฟ้า เสียงดังปัง !

“เขาบอกว่า ต้องการให้คุณปู่ไปเชิญด้วยตัวเอง……” เจียงเหม่ยเหยียนพูดอย่างอ่อนแรง

ทันใดนั้น สายตรงของตระกูลเจียงในห้องนั่งเล่นก็ระเบิดโมโห !

“อะไรนะ ? ต้องการให้คุณพ่อไปเชิญด้วยตัวเอง ? ! นี่ นี่ นี่……นี่มันอุกอาจเกินไปแล้ว ! ”

“เซียวจ้านผู้นี้ ! มันก็เป็นเพียงหมาไร้ญาติ เป็นขยะที่เกษียณแล้ว ! ยังกล้าที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลเจียงของเรา ! คุณพ่อ เราต้องไม่ตอบตกลง ! ”

“ใช่แล้ว ! โดยเฉพาะเจียงอวี่โหรวคนนั้น กลับเห็นแก่ตัว ! ฟังคำพูดของเซียวจ้านทั้งแบบนี้ ? ตระกูลเจียงของเราเลี้ยงดูเธอมาสิบกว่าปี ! เธอมันก็เป็นแค่หมาป่าตาขาวที่เนรคุณ ? ”