บทที่ 48 เหรียญเกียรติยศ

“ตึกๆๆ!”

ทหารถือปืนสิบกว่านาย พุ่งเข้ามาแบบทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บสุดๆ ล้อมเจียงไท่ชางและคนอื่นเอาไว้ทันที

ผู้กองฟางคนนั้น สีหน้าอึมครึมดุจน้ำแข็ง หางตามีความอาฆาตแค้นแวบผ่าน จ้องเจียงไท่ชางและคนอื่นไว้ ตะโกนถามว่า “ทำอะไร?”

ในใจของเจียงไท่ชางและคนอื่นเต้นรัว ไม่ว่าอย่างไรก็นึกไม่ถึงว่า ผู้กองฟางของกองบัญชาการหลักแห่งกองทัพซูหาง จะปรากฏตัวที่ตระกูลเจียงกะทันหัน

“คือว่า......ผู้กองฟาง ทำไมท่านถึงเข้ามากะทันหันกันครับ? ผมขอโทษครับต้อนรับไม่ดีแล้ว” ความหนาวเหน็บบนหน้าของเจียงไท่ชาง ชั่วพริบตาถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มประจบประแจง จากนั้นพูดว่า “ผู้กองฟางครับ ถ้าไม่อย่างนั้นท่านไปรอข้างในบ้านของผมก่อน ผมขอจัดการเรื่องในครอบครัวสักหน่อย”

พูดจบ เจียงไท่ชางตวาดใส่บอดี้การ์ดพวกนั้น “อึ้งกันอยู่ทำอะไร! ยังไม่รีบไล่พวกเขาสองคนออกไปจากตระกูลเจียงให้ฉันอีก!”

“ผมจะดูสิว่าใครกล้า!”

ผู้กองฟางตะโกนอย่างโมโหออกมา ความรู้สึกเฉียบขาดของทหารที่อยู่บนตัว พุ่งทะยานขึ้นสูง

ชั่วขณะนั้น ทหารสิบกว่าคน ถือปืนเล็งเป้าทุกคนของตระกูลเจียง

นี่ทำเอาเจียงไท่ชาง เจียงเหวินฉีทั้งครอบครัวตกใจกันจนตัวสั่นเทาไปหมด

“นี่ๆๆ......ผู้กองฟาง พวกเรามีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า? ท่านใจเย็นๆ นะครับ” เจียงไท่ชางก็สับสนแล้ว เขาอยู่มาเจ็ดสิบกว่าปี ยังไม่เคยคบค้าสมาคมกับกลุ่มสู้รบมาก่อน

“เหอะ!” ผู้กองฟางคนนั้นทำเสียงเย็นชาใส่ บอกว่า “เจียงไท่ชาง! คุณนี่แก่แล้วตาฝ้าฟางแล้ว ยังหูหนวกอีกด้วย! ไม่ได้ยินที่ผมเพิ่งพูดเมื่อกี้เหรอ? ใครกล้าลงมือต่อคุณเซียว นั่นคือศัตรูกับกองทัพแห่งซูหางของพวกผม! ทำไม เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน พวกคุณลืมคำพูดที่ผมเคยพูดแล้ว? คุณเซียวเป็นเพื่อนของผู้พันหานลี่หมิน! พวกคุณกล้าใช้ความรุนแรงต่อเขา คือไม่เห็นผู้พันหานอยู่ในสายตาสินะ!”

ท่าทางคำรามแบบนี้ สั่นสะเทือนจนเจียงไท่ชางสีหน้าซีดเซียว สั่นเทาไปทั้งตัว

“นี่......ผู้กองฟาง ท่านเข้าใจผิดแล้วครับ ผม......ผมก็แค่......”

เจียงไท่ชางอยากจะอธิบาย แต่ว่าเดิมทีผู้กองฟางไม่ให้โอกาสเขา กลับโบกมือขึ้น ทหารด้านหลังยื่นสัญญาฉบับหนึ่งมาให้โดยตรง บอกว่า “คุณเจียงครับ นี่คือสัญญาการร่วมงานของคุณกับลี่หมิน กรุ๊ปครับ ผมนำมาส่งให้คุณด้วยตัวเอง ถึงแม้ผมจะไม่รู้ชัดว่าตระกูลเจียงของพวกคุณเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ว่าผมจำเป็นต้องเตือนคนกลุ่มหนึ่งเอาไว้ สัญญาฉบับนี้ เป็นสัญญาของคุณกับลี่หมิน กรุ๊ป นอกจากคุณแล้ว ใครก็เซ็นชื่อไม่ได้ครับ! ไม่อย่างนั้น คือหลอกลวงและปกปิดลี่หมิน กรุ๊ป! ผมจะไม่นั่งดูเฉยๆ โดยเด็ดขาดครับ!”

ซี้ดๆ!

คำพูดพวกนี้ของผู้กองฟาง คือประกาศว่าการร่วมงานกับลี่หมิน กรุ๊ปในครั้งนี้ ได้เพียงให้เจียงอวี่โหรวรับผิดชอบคนเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย

สีหน้าของเจียงไท่ชางนั้น ชั่วพริบตาหนักหน่วงถึงขีดสุด

เจียงเหม่ยเหยียนสามคนพ่อแม่ลูก ยิ่งตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก

“ผู้กองฟาง! หรือว่าลี่หมิน กรุ๊ปของพวกคุณไม่คำนึงถึงคุณสมบัติและประสบการณ์ของคนที่ร่วมงานด้วยหน่อยเหรอ? เจียงอวี่โหรวคนนี้ ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง ไม่เป็นอะไรสักอย่าง มีสิทธิ์อะไรถึงได้รับการร่วมงานครั้งนี้ไป? ฉันไม่ยอม!”

เจียงเหม่ยเหยียนเดือดดาลขึ้นแล้ว ความไม่พอใจข้างใน เวลานี้ระเบิดออกมาโดยตรง

เจียงเหวินฉีตกใจจนรีบดึงลูกสาวของตนเองไว้ พูดเตือนว่า “เหม่ยเหยียน ลูกบ้าไปแล้วเหรอ! รีบขอโทษผู้กองฟางเร็วเข้า!”

แต่ว่า ผู้กองฟางยกมือขึ้นทันที ขัดจังหวะของเจียงเหวินฉีแล้ว จากนั้นจ้องเจียงเหม่ยเหยียนด้วยสีหน้าเย็นชา บอกว่า “เธอไม่ยอม?”

“ใช่! ฉันไม่ยอม!” เจียงเหม่ยเหยียนไม่สนใจแล้ว ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้นแล้ว

ป้าบ!

ผู้กองฟางเหวี่ยงฝ่ามือตบเข้าไปโดยตรง ตะโกนว่า “ไม่ยอมก็กลั้นไว้!”

การตบครั้งนี้ ตบจนเจียงเหม่ยเหยียนได้สติกลับมา หล่อนจับหน้าเอาไว้ หลบอยู่ข้างหลังแบบสั่นเทา ไม่กล้าสบตา

จากนั้น ผู้กองฟางพูดกับเซียวจ้านว่า “คุณเซียวครับ ผู้พันหานบอกแล้ว นี่คือการดูแลพิเศษสำหรับทหารที่ปลดประจำการ ต่อไป ถ้าคุณเจอเรื่องยุ่งยากใดๆ ล้วนมาหาผมได้ครับ”

พูดอยู่ ผู้กองฟางหยิบกล่องผ้าปักลายขนาดเล็กกล่องหนึ่งออกมาจากด้านหลัง เปิดออกต่อหน้าทุกคนตระกูลเจียง

ด้านใน เป็นเหรียญที่แสงสีทองประกายแวววาวเหรียญหนึ่ง