บทที่ 100 คฤหาสน์ยกให้เย่เฉินแล้วหรอ

บทที่ 100 คฤหาสน์ยกให้เย่เฉินแล้วหรอ

เซียวฉางเฉียนได้ยินคำพูดนี้ ในใจคิดว่าเซียวฉางควนตั้งใจพูดประชดตน จึงพูดขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า “พอเถอะฉางควน จะพูดจาแบบนี้ทำไม? ก็แค่จะได้อยู่คฤหาสน์ของฉางควนไม่ใช่หรือ? จะอวดทำไมนักหนา?”

เซียวฉางควนอึ้งไป แล้วพูดขึ้นว่า “อะไร? ฉันมีคฤหาสน์ของTomson Rivieraหรือ? พี่ชายล้อผมเล่นใช่ไหม?”

หม่าหลันก็พูดขึ้นอย่างงงๆว่า “พี่ชาย พี่เข้าใจผิดหรือเปล่า? มีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?”

เซียวฉางเฉียนชี้ไปที่เย่เฉิน พูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจว่า “ลูกเขยของเธอคนนี้มีคฤหาสน์ของTomson Riviera เรื่องเป็นยังไงกันแน่เธอให้เขาพูดสิ”

หม่าหลันกับเซียวฉางควนต่างก็อึ้ง มองดูเย่เฉินอย่างตกตะลึง ถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เย่เฉิน คุณลุงของเธอพูดจริงหรือ? เธอมีคฤหาสน์ของTomson Rivieraจริงหรือ? เอามาจากไหน?”

เย่เฉินพยักหัวพูดขึ้นว่า “พ่อครับแม่ครับ มีคฤหาสน์หลังหนึ่งจริง หลังจากที่ได้ช่วยเหลือคนอื่น คนอื่นจึงยกให้เป็นการตอบแทน”

“ใครยกให้?” สายตาหม่าหลันประกายแววดีใจ ถามขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เย่เฉินจึงพูดว่า “ช่วยเพื่อนคนหนึ่งแก้ปัญหาเกี่ยวกับฮวงจุ้ย เเขาก็เลยยกคฤหาสน์ให้ผมหนึ่งหลัง”

หม่าหลันพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “รีบพาพวกเราไปชมคฤหาสน์หลังนี้สิ โฮ คฤหาสน์ของTomson Riviera แม้แต่ฝันยังไม่เคยกล้าที่จะฝันเลยจริงๆ”

เซียวชูหรันดึงเย่เฉินมาใกล้ๆ แล้วพูดกระซิบถามว่า “เย่เฉิน นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เย่เฉินยิ้ม พร้อมกระซิบพูดว่า “มีคนยกคฤหาสน์ให้ผมจริงๆ หากไม่เชื่อ เราก็ไปดูกันตอนนี้เลย”

ตอนที่หม่าหลันหันไปมองพี่ชายพี่สะใภ้ ในใจชุ่มชื้นขึ้นมาทันที

ดีๆ

พวกเธอจะซื้อบ้านหลังใหม่ทำเป็นมาอวดดี ยังจะให้ฉันมาช่วยดูบ้านเป็นเพื่อนพวกเธอ คราวนี้เป็นไงล่ะ ฉันจะเป็นคนได้อยู่คฤหาสน์ของTomson Rivieraแล้ว ถูกพวกเธอกดขี่มานานขนาดนี้ คราวนี้ถึงทีพวกเราจะได้อยู่เหนือกว่าแล้ว

ดังนั้นเธอจึงตั้งใจหัวเราะพูดขึ้นว่า “เฮ้อ พี่ชายพี่สะใภ้ ไห่หลง เวยเวย ในเมื่อทุกคนต่างก็อยู่ งั้นพวกเราไปชมคฤหาสน์หลังนี้ด้วยกัน ทุกคนเห็นว่าอย่างไร?”

เซียวฉางเฉียนอยากที่จะสะบัดมือแล้วเดินจากไป แต่เฉียนหงเย่นภรรยาของเขาดึงเขาไว้ ส่งสายตาให้กับเขาพร้อมหันไปพูดกับหม่าหลันว่า “ดีเลย ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเราก็ไปดูกัน”

พูดเสร็จ เธอก็กระซิบพูดข้างหูสามีว่า “เดี๋ยวถ่ายรูปกับวิดีโอไว้ เอากลับไปให้นายหญิงใหญ่ดู หากนายหญิงใหญ่ชอบคฤหาสน์หลังนี้ ก็จะขอจากพวกเขาเอง ถึงตอนนั้นก็จะกลายเป็นของเราแล้วไม่ใช่หรือ?”

ดวงตาเซียวฉางเฉียนเป็นประกายขึ้นมาทันที

ที่แท้ภรรยาก็มีแผนแบบนี้นี่เอง

ยอดเยี่ยมจริงๆ

จากนั้น เย่เฉินพาทุกคน เดินเข้าไปในเขตคฤหาสน์ของTomson Riviera

เมื่อเข้าไปในเขตคฤหาสน์ ทุกคนต่างก็มองรอบๆอย่างไม่หยุด สภาพแวดล้อมในเขตคฤหาสน์ ดีกว่าบ้านเดี่ยวด้านนอกหลายเท่า งดงามประณีตอย่างที่สุด

“เย่เฉิน คฤหาสน์ของคุณคือหลังไหน?” เซียวเวยเวยทำเป็นถามขึ้นอย่างเสียงดัง

เย่เฉินจับกุญแจขึ้นมา เดินไปด้านข้างเซียวเวยเวย แล้วก็ยิ้มเดินไปยังคฤหาสน์ตรงหน้าพร้อมพูดว่า “หลังA05นี้แหล่ะ”

ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน เย่เฉินเอากุญแจมาเปิดประตูคฤหาสน์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมผลักเปิดประตูเบาๆ

เสียงเปิดประตูใหญ่ทั้งสองข้างดังขึ้น ภาพทิวทัศน์สวนที่งดงามตรงหน้า ปรากฏอยู่ตรงหน้าทุกคนในทันใด

แคก

เสียงประตูปลดล็อกดังขึ้น

เซียวเวยเวยอึ้งไป

เซียวไห่หลง พ่อของเซียวไห่หลง ต่างก็อึ้งไป

เซียวชูหรันก็แทบหยุดหายใจ ใช้มือขยี้ตาตัวเอง แล้วมองไปข้างหน้า

ศาลาในสวน ต้นไม้ดอกไม้เรียงรายเป็นพุ่มหนาห่างได้ระยะเป็นระเบียบ ตรงกลางมีคฤหาสน์หรูหราที่สวยงามและกว้างขวาง

“นี่...นี่มันหรูหราเกินไปไหม...” เซียวฉางเฉียนได้สติมาก่อน พร้อมร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ

ท่าทีเซียวไห่หลงย่ำแย่มาก พูดขึ้นอย่างโมโหว่า “คนอะไรที่ยกคฤหาสน์หรูหราขนาดนี้ให้กับคุณ? ผมไม่เชื่อ”

“คุณไม่เชื่อผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไร แต่คฤหาสน์หลังนี้มีคนยกให้ผมแล้วจริง” เย่เฉินขี้เกียจอธิบาย

เซียวเวยเวยเหลือกตาจ้องมองดูเย่เฉิน พูดเหน็บแนมขึ้นอย่างโมโหว่า “เย่เฉิน คุณคู่ควรกับคฤหาสน์ที่หรูหราแบบนี้หรือ?”

เย่เฉินหัวเราะพร้อมพูดว่า “นี่ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ”

พื้นที่วางตรงหน้าประตูคฤหาสน์ ทุกคนตกอยู่ในอาการเงียบสงบ

เป็นใครต่างก็คิดไม่ถึง คฤหาสน์หลังที่หรูหราที่สุดในเมืองจินหลิง เจ้าของกลับเป็นเย่เฉิน