บทที่ 1009

หลังจากที่กินข้าวเที่ยงเสร็จ หวังเจิ้งกางก็ได้เตรียมรถบรรทุกไว้หนึ่งคัน ส่งดอกแดฟโฟดิลมาหนึ่งคันรถบรรทุก

ดอกแดฟโฟดิลที่เขาส่งมา ล้วนแต่เป็นพันธุ์ที่มีคุณภาพสูงที่งอกงามอย่างเขียวขจีมาก และทำตามเงื่อนไขของเย่เฉิน แต่ละต้นยังไม่มีการออกดอก

ดอกแดฟโฟดิลพืชแบบนี้ เติบโตมาคล้ายกับกุยช่ายมาก ตอนที่ไม่ออกดอกก็ยิ่งเหมือนมาก

คนในเมืองเองเกี่ยวกับการวิเคราะห์พืชพันธุ์ก็ใช่ว่าจะเข้าใจเป็นอย่างดีขนาดนั้น บวกกับคนส่วนใหญ่ที่เคยกินกุยช่าย เคยเห็นกุยช่ายที่ตัดมาแล้ว แต่ไม่เคยเห็นกุยฉายที่งอกจากพื้นดิน เพราะงั้นทำให้ง่ายต่อการเข้าใจผิดระหว่างกุยช่ายและดอกแดฟโฟดิล

กุยช่ายเป็นผักที่ผู้คนนิยมชมชอบ ไม่ว่าจะเป็นผัดผักหรือว่าปรุงซุป หรือว่าทำเป็นไส้ของเกี๊ยว ล้วนเป็นวัตถุชั้นดีที่จำเป็นต้องมีเลย

แต่ดอกแดฟโฟดิลสิ่งนี้ มันไม่สามารถนำมากินได้

ทำไมถึงกินไม่ได้น่ะเหรอ？เพราะดอกแดฟโฟดิลมีโคลชิซินผสมอยู่ด้วย

และในตัวโคลชิซินก็มีพิษชนิดแอลคาลอยด์

เย่เฉินได้ยินหม่าหลันพูดว่า นายหญิงใหญ่เซียวชอบกินกุยช่ายทันใดนั้นก็คิดถึงต้นออทัมโครคัสพืชชนิดนี้ขึ้นมาทันที

เขารู้ว่าหลังจากที่นายหญิงใหญ่เซียวขโมยผักครั้งแรกได้สำเร็จ ก็จะต้องมาขโมยอีกแน่นอน และจะต้องมาขโมยบ่อยๆแน่

ดังนั้นเขาจึงให้หวังเจิ้งกาง เตรียมคนงานนำต้นออทัมโครคัสเหล่านี้มาปลูกที่ข้างกำแพงทั้งหมด

แบบนี้ นายหญิงใหญ่เซียวที่อยู่นอกรั้วเหล็ก เมื่อยืนมือเข้าก็สามารถจับกำใหญ่ ขโมยได้ง่ายดายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

ถ้าหากเธอขโมยดอกแดฟโฟดิลเหล่านี้ไป และคิดว่าดอกแดฟโฟดิลเหล่านี้เป็นกุยช่ายแล้วกินลงท้องไปล่ะก็ งั้นจุดจบของเธอคงน่าอนาถมากแน่ๆ

แม้ว่าจะไม่ถึงขนาดที่สามารถพรากชีวิตไปได้ แต่ก็ต้องแอดมิทที่โรงพยาบาล 3-4วัน คาดว่าคงหลีกเลี่ยงไม่ได้

ความคิดของเย่เฉินก็คือ รอให้ครอบครัวของเธอกินดอกแดฟโฟดิลจนเข้าโรงพยาบาลก่อน ใช้โอกาสตอนที่พวกเขาแอดมิทโรงพยาบาล ตัวเองก็จะให้คนเปลี่ยนรั้วเป็นรั้วกำแพงทั้งหมด หลังจากนั้นก็สร้างสวนผักของตัวเองเป็นห้องกระจก ทำแบบนี้ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวคนจะมาขโมยแล้ว

ตอนที่รถบรรทุกเข้ามาถ่ายสินค้า นายหญิงใหญ่เซียวที่อยู่ระเบียงชั้น 3 ข้างๆบ้านเห็นเข้าพอดี