บทที่ 1032

ในตอนดึก ณ เชิงเขาภูเขาฉางไบ

เว่ยฉางหมิงสวมด้วยแจ็คเก็ตหนังกวางหนา เว่ยหย่งเจิ้งพยุงพ่อที่แก่ชรา ออกมาจากเขาลึก

ช่วงนี้อุณหภูมิภูเขาฉางไบลดลงอย่างรวดเร็ว กลางคืนอุณหภูมิประมาณติดลบ 30 องศา

ในสถานการณ์ปกติ ต่อให้ตายทั้งสองคนก็ไม่ยอมออกจากประตู แต่เป็นเพราะมีเงื่อนไขที่ชัดเจน เขาต้องไปบนภูเขาเพื่อเก็บโสม

ขอเพียงแค่มีโสมเพียงพอ ถึงจะสามารถเอามาแลกกับอาหาร ยา น้ำมันก๊าดและฟืน เพื่อให้ความอบอุ่นได้

สุดท้ายวันที่หนาวเหน็บอย่างนี้ การที่จะผิงไฟ ก็ต้องใช้พลังงานเชื้อเพลิงอย่างมากทุกวัน และมันยากที่จะเก็บฟืนให้เพียงพอ และต้องใช้คู่กับน้ำมันก๊าดอย่างเหมาะสม

วันนี้สองพ่อลูกไปภูเขากันทั้งวัน เก็บรากโสมขนาดเล็กได้เพียง 6-7 ชิ้นเท่านั้น โสมจำนวนน้อยนี้ก็เพียงพอที่จะแลกเสบียงอาหารสำหรับวันพรุ่งนี้เท่านั้น

เว่ยหย่งเจิ้งทั้งเหนื่อยและหิว ริมฝีปากม่วงด้วยความหนาวเย็น

แม้ว่าเว่ยฉางหมิงแข็งแรงกว่าเขานิดหน่อย แต่ก็รู้สึกว่าร่างกายก็แบกรับน้ำหนักมากแล้ว

ในขณะนี้ภูเขาฉางไบเริ่มปกคลุมไปด้วยหิมะ เดินเข้าไปในเขาลึกลำบากอย่างมาก ต้องออกแรงมากมาย แต่โสม ยิ่งเก็บก็ยิ่งมีน้อย หมายความว่าทุกครั้งที่เขาต้องเข้ามาในภูเขา ก็ยิ่งต้องเขาไปลึกกว่าครั้งก่อน

ตอนนี้เที่ยงคืนแล้วถึงจะสามารถกลับได้ อีกไม่กี่วัน อาจจะต้องอาศัยอยู่ในภูเขาในตอนกลางคืน

เว่ยหย่งเจิ้งเอื้อมมือออกไปหยิบหิมะกำหนึ่ง ยัดเข้าไปในปาก และพูดพร้อมกับริมฝีปากที่แตก: “ลูกถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป พ่อเกรงว่าพ่อจะผ่านฤดูหนาวนี้ไปไม่ได้แล้ว หลังจากที่พ่อตายไป ลูกก็ต้องอยู่ลำพังอย่างเข้มแข็ง ไม่ว่ายังไงก็ต้องอยู่ต่อไป หลังจากคิดหาวิธีให้ตระกูลเว่ยได้อยู่ต่อไป มีโอกาสก็กลับไปจินหลิง และได้โรงงานผลิตยาเว่ยซื่อของเราคืนมา นั่นก็ดีมากแล้วล่ะ”