บทที่ 1035

ครั้งก่อนในตอนที่มีคนมาช่วยเหลือพ่อและลูกชายตระกูลเว่ย ยังไม่ทันได้เข้าใกล้บ้านพักของพ่อลูกตระกูลเว่ยเลย ก็ถูกจัดการไปแล้ว

ดังนั้นพ่อลูกตระกูลเว่ยก็ไม่รู้เหมือนกัน

ในขณะนี้ ตระกูลอู๋แห่งซูหางจู่ๆคิดที่จะช่วยพวกเขากลับไป

ทั้งสองคนตื่นเต้นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงนั่งรถตามอีกฝ่ายกลับไปจินหลิงทันที

เมื่อไปถึงทางเข้าหมู่บ้าน เว่ยหย่งเจิ้งอดไม่ได้ที่จะถามชายชุดดำข้างๆเขา: “พี่ๆทั้งหลาย เราไม่ได้เป็นสนิทอะไรกับตระกูลอู๋แห่งซูหางเลย ทำไมตระกูลอู๋ถึงอยากช่วยพวกเราล่ะ?”

คนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ประธานอู๋ของเรา มีศัตรูคนเดียวกันกับนาย”

“มีศัตรูคนเดียวกันงั้นหรือ?” เว่ยหย่งเจิ้งอุทาน และถาม: “ใคร?”

คนนั้นกัดฟันพูดมาสองคำ: “เย่เฉิน!”

เว่ยหย่งเจิ้งและเว่ยฉางหมิงตกตะลึงทันที

ที่แท้ไอ้คนเลวเย่เฉินคนนั้นไปยั่วตระกูลอู๋แห่งซูหางนี่เอง!

นั่นคือตระกูลอันดับหนึ่งในเจียงหนาน!

ยั่วยุพวกเขา ดูเหมือนว่าเย่เฉิน ใกล้จะได้ตายแล้ว!

แต่ก็ต้องขอบคุณที่เย่เฉินยั่วยุตระกูลอู๋ ดังนั้นตระกูลอู๋ถึงได้ช่วยเขาและลูกชายเอาออกมาจากภูเขาฉางไบสถานที่ที่แร้นแค้นนั่น

สองพ่อลูกคิดได้ ในใจก็ตื่นเต้นอย่างมาก

กลุ่มคนมาที่ทางเข้าหมู่บ้าน มีรถ SUV หลายคันมาจอดอยู่ตรงนี้ รถต่างก็ไม่ได้ดับเครื่อง กำลังรอให้รีบอพยพไป

เมื่อผู้คนกำลังจะเตรียมขึ้นรถ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังมาจากหิมะ

ทันใดนั้น ชายชุดดำข้างๆข้างและลูกชายของตระกูลเว่ยก็ล้มลงกับพื้นด้วยกระสุนปืน