บทที่ 1057

ถึงแม้เย่เฉินจะอายุยังน้อย แต่ก็ไม่ใช่คนโง่

ฟ่านหลินยวนนึกว่าจะหลอกเขาได้ แต่จริงๆแล้ว เขาได้ระแวดระวังกับ8คนนี้อยู่ตลอดเวลา

เพราะว่า สำหรับเย่เฉินแล้ว เขาไม่ได้คิดจะเอา8คนนี้มาทำงานให้เลยด้วยซ้ำไป

ส่วนเหตุผลนั้น ก็คือไม่เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตา ง่ายๆ เท่านั้นเอง

จากพลังของพวกเขา ต่อให้มาเคารพตนเองคนเดียว แล้วจำอะไรให้ตนเองได้?

ก็แค่หมา8ตัวที่ปากดีก็เท่านั้นเอง！

กับหมาแบบนี้ เขาไม่เสียดาย

แต่ว่า ใบหน้าเขาก็ยังคงยิ้มอย่างสนุกสนาน แล้วเดินมาตรงหน้าราชาบู๊ทั้งแปด

“พวกมึงจะเคารพกูคนเดียวจริงๆ ใช่ไหม? ”

ฟ่านหลินยวนนำทีมทั้ง8คน พูดพร้อมกันว่า “พวกเรายอมเคารพรับใช้อาจารย์ทั้งชีวิต！”

เย่เฉินพยักหน้า แล้วยิ้มถามเบาๆ ว่า “แล้วถ้ากูไม่ให้พวกมึงมาคำนับล่ะ พวกมึงจะทำอย่างไร? ”

“เอ่อ........”

พวกฟ่านหลินยวนก็มองไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดเลยว่า เย่เฉินจะตอบกลับมาแบบนี้

“ไม่ให้คำนับงั้นหรือ? จะเสแสร้งหรือ? ”

ฟ่านหลินยวนก็คิดในใจ ตนเองก็ได้เตรียมที่จะโจมตีเย่เฉินเรียบร้อยแล้ว

ดังนั้นเขาคุกเข่าขยับไปข้างหน้า คลานมาที่เท้าของเย่เฉิน แล้วก็คำนับลงที่เท้า ปากก็พูดสะอื้นว่า “อาจารย์เย่ครับ ชีวิตผมนี้ไม่เคยยอมให้ใคร คุณเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมยอมทั้งใจ！ขอให้คุณเมตตาผม และพวกศิษย์น้องผมด้วยเถอะ ให้โอกาสให้ผมได้รับใช้คุณ！ต่อให้พวกเราจะมีฝีมือด้อยกว่าคุณนับหมื่นเท่า แต่ในโลกนี้ ก็ถือว่าเป็นคนมีฝีมืออยู่เหมือนกัน ขอให้อาจารย์เย่อย่าได้รังเกียจเลย”