บทที่ 1065

พอเห็นหม่าหลันเดินถือไม้เท้าเข้ามา แล้วยังแบกกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่มาด้วย ข้าวของข้างในมากมาย

เย่เฉินก็รู้สึกว่า แม่ยายของตนเองจะต้องไปทำเรื่องอะไรไม่ดีอีกแน่

เซียวชูหรันเห็นแล้วถามด้วยความตกใจว่า “แม่คะ แม่ไปไหนมาแต่เช้า? หนูไม่เห็นแม่เลย”

หม่าหลันก็หัวเราะ แล้วพูดว่า “แม่ไปตลาดค้าส่งมา ซื้อของมานิดหน่อย！”

เซียวชูหรันก็พูดตักเตือนแม่ว่า “แม่คะ แม่ยังไม่หายเลย ยังต้องเดินถือไม้เท้าอยู่เลย ออกไปเดินมั่วไปได้อย่างไร”

“ไม่เป็นไรๆ ” หม่าหลันก็โบกปฏิเสธ แล้วพูดอย่างไม่สนใจว่า “อย่ามองว่าแม่เดินถือไม้เท้าแล้วจะไม่สะดวกนะ แต่แม่ชินเสียแล้วล่ะ อีกอย่างตอนนี้ขาของแม่ก็ไม่ปวดแล้ว เดินถือไม้เท้าจะเหนื่อยหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”

เซียวชูหรันก็ถามอีกว่า “แม่ซื้ออะไรมาคะ ข้าวของเต็มไปหมดเลย? เหนื่อยรึเปล่า? ให้หนูช่วยถือเถอะ！”

หม่าหลันยิ้มพูดว่า “ไม่เหนื่อยๆ ข้างในเป็นหมวกทั้งนั้น ไม่หนักเท่าไรหรอก”

“หมวกหรือคะ? ” เซียวชูหรันก็ทำหน้าตาไม่เข้าใจ “แม่ซื้อหมวกมาทำไมเยอะแยะ? ถุงใหญ่ขนาดนี้มีกี่ใบกันละเนี่ย? ”

หม่าหลันก็ยิ้มร้ายๆ แล้วก็เปิดกระเป๋าซิปออก

เซียวชูหรันก็ยื่นหน้าเข้าไปมอง แล้วพบว่าในกระเป๋านั้น มีแต่สีเขียวๆ ทั้งนั้น

หม่าหลันก็เลยยื่นมือไปหยิบหมวกรูปแบบต่างๆ ออกมา หมวกพวกนี้ล้วนเป็นสีเขียว ไม่มีสีอื่นเลย

เซียวชูหรันก็ถามอย่างอึ้งๆ ว่า “แม่คะ......แม่ซื้อหมวกสีเขียวมาทำไมมากมายคะเนี่ย.....หมวกแบบนี้ใครจะใส่ล่ะคะเนี่ย.....”

หม่าหลันก็หัวเราะลั่น “แม่ซื้อหมวกสีเขียวแบบต่างๆ มา ไม่ได้เอามาใส่หรอก แต่จะเอาไปแขวนไว้ที่ระเบียง！”

“คลิปที่พวกย่าของแกอยู่ที่โรงพยาบาล แกก็เห็นแล้ว ไอ้สารเลวเซียวฉางเฉียนนั่น มันถูกเฉียนหงเย่นสวมเขาให้ เรื่องตลกแบบนี้ แม่จะปล่อยไปได้อย่างไรกันล่ะ? ”

“ห้องพวกมันสามารถมองเห็นระเบียงห้องแม่พอดี เดี๋ยวแม่จะเอาหมวกสีเขียวพวกนี้ไปแขวนไว้ที่ระเบียง ส่องไปยังห้องพวกมัน ให้เซียวฉางเฉียนได้เห็นหมวกสีเขียว20ใบทุกวัน ให้มันอกแตกตาย！”

เซียวชูหรันก็พูดอย่างอ่อนใจว่า “แม่คะ แม่จะไปติดใจเอาความอะไรกับคุณลุงด้วยล่ะคะ? เดิมทีเขาก็กลัดกลุ้มจะแย่อยู่แล้ว”

“มันไม่พอหรอก！” หม่าหลันก็พูดอย่างหัวเสียว่า “แกไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้มันโอหังแค่ไหน ทำกับบ้านเราแย่แค่ไหน ในที่สุดตอนนี้ก็จับจุดอ่อนมันได้ แม่ก็จะหัวเราะเยาะมันให้ตายเลย！”