บทที่ 108 ทำให้นายหญิงใหญ่เซียวไม่เหลืออะไรเลย

บทที่ 108 ทำให้นายหญิงใหญ่เซียวไม่เหลืออะไรเลย

เซียวไห่หลงตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า!

เขารู้ว่าเย่เฉินเก่งกาจ แต่ไม่คาดคิดว่าบอดี้การ์ดที่มีมีดยังไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เฉินได้!

เมื่อเผชิญหน้ากับเทพสังหารอย่างเย่เฉิน เขาก็หวาดกลัวจนขาสั่น

การมาปล้นคฤหาสน์เป็นคำสั่งของนายหญิงใหญ่เซียว เขามีความแค้นกับเย่เฉิน ดังนั้นจึงอาสามาเอง คิดจะใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้เพื่อกำจัดเย่เฉิน

แต่เขาไม่คาดคิดว่าเย่เฉินจะล้มบอดี้การ์ดที่พกมีดได้ทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว!

เย่เฉินคนนี้ ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?!

ในเวลานี้เย่เฉินเดินเข้าไปหาเซียวไห่หลงด้วยสีหน้าที่เย็นชา

เขาต้องการสอนบทเรียนให้กับเพลย์บอยคนนี้แล้วให้เขาได้ชดใช้อย่างสาสม!

เมื่อเห็นเย่เฉินกำลังเดินเข้ามาหาตน ใบหน้าของเซียวไห่หลงก็ซีดลงด้วยความหวาดกลัว เขาโพล่งออกมาว่า “แกฆ่าฉันไม่ได้! ฉันเป็นลูกชายคนโตของตระกูลเซียว ถ้าแกกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเส้นขน ตระกูลเซียวจะไม่ปล่อยแกไปแน่!”

เย่เฉินเดินไปทีละก้าวอย่างเฉยเมย พอมาถึงเซียวไห่หลงก็คว้าคอเสื้อแล้วยกขึ้น พูดอย่างเย็นชา “ตระกูลเซียวที่แกพูดถึงนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาฉันเลยแม้แต่น้อย!”

“ชูหรัน อารอง พวกคุณรีบบอกให้เย่เฉินวางมือเร็วเข้า...”

ในช่วงเวลาแห่งความกังวล เซียวไห่หลงรีบขอร้องเซียวชูหรันและเซียวฉางควน โดยลืมภาพลักษณ์ที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาก่อนหน้านี้ไป

“เซียวชูหรันกล่าวอย่างเย็นชา “วันนี้แกมีจุดจบแล้ว สมควรได้รับมันทั้งสิ้น!"

เซียวฉางควนมองไปที่เซียวชูหรัน แล้วมองไปที่เซียวไห่หลงอีกครั้ง กำลังดิ้นรนสับสนอยู่ในใจ

เซียวฉางควนผิดหวังกับคนในตระกูลเซียวอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเซียวไห่หลงจะเป็นหลานชายของตน แต่เขาก็ไม่สนใจความเป็นญาติพี่น้อง แล้วตัวเองจะสนใจทำไม

แต่ตระกูลเซียวก็ยังคงมีอำนาจอยู่บ้าง ถ้าเย่เฉินฆ่าเซียวไห่หลงจริงๆ ตระกูลเซียวก็จะเข้ามาแก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อคิดได้ดังนี้ เซียวฉางควนจึงพูดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “เย่เฉิน แค่สั่งสอนบทเรียนให้เขาก็พอ”

หลังจากเย่เฉินครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งเขาก็พยักหน้าอย่างเย็นชาแล้วจับเซียวไห่หลงกดลงบนพื้น เศษหินเจาะเข้าไปในใบหน้าของเขา เลือดไหลออกมาไม่หยุด

“ฉันสามารถไว้ชีวิตแกได้ แต่ถ้าแกสร้างความรำคาญให้ฉัน โทษตายเลี่ยงได้แต่ก็ยากที่จะเลี่ยงโทษเป็น!”

ว่าแล้วเย่เฉินก็ชกไปที่หน้าท้องของเขาอย่างแรง หมัดนั้นทรงพลังมาก โดนเข้าที่จุดตันเถียนของเซียวหลงไห่เข้าอย่างจัง

แม้ว่าเซียวไห่หลงจะเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่มีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้ แต่หมัดนี้ก็เพียงพอที่จะทำลายความสามารถของเขาในด้านนั้นได้ จากนี้ไปเจ้าหมอนี่จะกลายเป็นผู้ชายที่เสื่อมสมรรถภาพ

ในเวลานี้เซียวไห่หลงรู้สึกเพียงว่าหมัดนี้เป็นการโจมตีที่เจ็บปวดที่สุดในโลก! มันทำให้เขาเจ็บจนต้องนอนลงกลิ้งกับพื้น ไม่รู้เลยว่าหมัดนี้จะสร้างผลข้างเคียงให้เขาเช่นไร

จากนั้นเย่เฉินจึงเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของชุมชนเข้ามาจับกุมคนเหล่านี้แล้วส่งไปที่สถานีตำรวจทันที จากนั้นเขาก็ดูอาการบาดเจ็บของลุงหลี่

โชคดีที่ลุงหลี่มีเพียงบาดแผลฟกช้ำภายนอก ไม่มีอะไรร้ายแรง เย่เฉินจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่ในใจของเย่เฉินนั้นโกรธแค้นตระกูลเซียวมากจนถึงที่สุด ในเมื่อตระกูลเซียวไร้ยางอายแบบนี้ ดังนั้นก็อย่าโทษตัวเองว่าโหดเหี้ยมเลย!

...

เมื่อกลับมาถึงบ้าน

เซียวฉางควนนั่งลงบนโซฟา รอยเลือดบนใบหน้าของเขาได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่มันยังคงหน้าตาฟกช้ำดำเขียวอยู่และมีรอยช้ำที่หน้าผากของเขา ยังใจลอยและรู้สึกเวียนหัว

วันนี้ พี่ใหญ่สั่งให้บอดี้การ์ดทุบตีเขา เขารู้สึกเย็นวาบในหัวใจและยังคงโกรธแค้นอยู่จนถึงตอนนี้

เซียวชูหรันเอายาทาที่หน้าผากของเขาพลางกล่าวว่า “พ่อ เย่เฉินแก้แค้นให้พ่อแล้ว พ่อก็อย่าเก็บเอามาใส่ใจจนเกินไป”

เซียวฉางควนถอนหายใจแล้วพูดว่า “ฉันรู้สึกขมขื่น ทั้งแม่และพี่ชายแท้ๆ ไม่มีใครเห็นฉันเป็นคนในครอบครัว”