บทที่ 1105

หลังจากที่หวังเจิ้งกางเสนอราคา 1.1 พันล้าน ฉินกังคิดว่าเขาต้องหาวิธีการอะไรสักอย่างไม่งั้นเขาก็คงต้องพลาดยาอายุวัฒนะนี้ไปแน่

ด้วยเหตุนี้เขาจึงกัดฟันพูด “ในเมื่อพี่หวังให้ 1.1 พันล้าน งั้นผมให้ 1.2 พันล้าน”

หลี่ไท่หลายไม่ได้รู้สึกแยแสอะไรมากนัก ตัวของเขาเองถ้าเทียบกับฉินกางกับหวังเจิ้งกางนั้นมีเงินมากว่า ดังนั้น 1.2 พันล้านก็ดี 1.5 พันล้านก็ดี

สำหรับเขาแล้วไม่ได้แตกต่างกันเท่าไร

แต่ยาอายุวัฒนะนี้จะต้องเป็นของเขาเท่านั้น

ด้วยอย่างนี้เขาจึงพูดอย่างไม่แยแสว่า “ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นผมให้ 2 พันล้าน”

ทันทีที่พูดออกไป สถานการณ์ก็เดือดเป็นไฟ

จาก 1.2 พันล้านถึง 2 พันล้าน นี่เป็นการประมูลที่ประหลาดและใช้เงินเยอะที่สุดเท่าที่ทุกคนเคยพบ

เงินสด 2 พันล้านคือแนวคิดอะไร? ถ้าหนึ่งเดือนมีเงินติดกระเป๋า 10 ล้าน อย่างนั้น 2 พันล้านใช้เวลาเกือบ 17 ปี

ถ้านำเงิน 2 พันล้านฝากเข้าธนาคาร คิดดอกเบี้ย 5% ต่อปี ดอกเบี้ยรายปี 100 ล้าน

คิดอย่างนี้ ดอกเบี้ยเดือนละกว่า 8 ล้าน

นี่เป็นตัวเลขของคนปกติหรือ เกรงว่าแม้แต่คนรวยก็ยังไม่อาจจินตนาการได้เลย

แต่สำหรับมหาเศรษฐีอย่างหลี่ไท่หลาย นี่เป็นทรัพย์สินเพียงหนึ่งในยี่สิบสามสิบเท่านั้น

หลี่ไท่หลายต่อสู้มาครึ่งชีวิต หาเงินเพื่อแบ่งปัน เพื่อชีวิตตัวเองที่ดีขึ้นง่ายขึ้น ดังนั้นสำหรับเขาใช้เงิน 2 พันล้านซื้อยาอายุวัฒนะเป็นสิ่งที่คุ้มค่ามาก

ตอนนี้ที่เขาเสนอราคานี้ออกมา เขาจึงไม่รู้สึกเจ็บใจแม้แต่นิด

แต่หวังเจิ้งและฉินกาง ณ ตอนนี้ ในใจลึกๆกลับรู้สึกหมดแรง