บทที่ 1108

ในเวลานี้ ความคิดแรกของ ขงเต๋อหลงคือทำให้อาเจียนและคายสร้อยคอออกมา

ถ้าคายสร้อยออกมาได้คงดีกว่าต้องดึงออกมาใช่ไหม

ลุงวีรีบพูดว่า “คุณชายขงตามผมมา ผมจะพาคุณไปห้องน้ำ”

ขงเต๋อหลงลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะก้าวเดินตามไป

เมื่อมาถึงห้องน้ำ ขงเต๋อหลงบีบคอของเขา ทำให้คลื่นไส้อย่างรุนแรง และกระตุ้นให้อาเจียนต่อไป

หลายครั้งที่เขาสัมผัสได้ถึงสร้อยคอในลำคอ แต่ให้ตายก็คายไม่ออก

ขงเต๋อหลงพยายามอยู่หลายครั้ง และทุกครั้งที่จับ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ จนกลายเป็นสีดำและสีม่วง

ในท้ายที่สุด ลำคอและหลอดอาหารของเขาก็เจ็บเกือบตาย และเขาก็หมดแรงที่จะทำให้อาเจียนแล้ว

เขาหมดหนทาง ทำได้เพียงแค่ยอมแพ้

เมื่อเขาคิดว่าคงจะคายมันออกมาไม่ได้ แต่อาจจะดึงออกมาได้ ขงเต๋อหลงก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

เขายังสงสัยอยู่ ว่าของสิ่งนี้มันจะติดอยู่ที่ลำไส้ของตัวเองไหม

ดังนั้นเขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรมาหมอประจำตระกูลทันที

คำพูดแรก เขารีบถามอีกคนว่า “หมอหลิว ผมกลืนสร้อยคอทับทิมลงไปแล้ว ตอนนี้อาเจียนก็ไม่ออกมา ถ้ามันเข้าไปในลำไส้ ผมจะตายไหม”

อีกฝ่ายถามกลับทันที “นายน้อยสาม สร้อยคอทับทิมใหญ่แค่ไหนครับ”

ขงเต๋อหลงตอบกลับว่า เล็กกว่าไข่ไก่ ใหญ่กว่าไข่นกกระทานิดหน่อย

อีกฝ่ายถามขึ้นอีกว่า “มีของมีคมไหมครับ”