บทที่ 1125

สำหรับซ่งหวั่นถิง เย่เฉินรู้สึกหมดหนทาง

คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าเธอจะรักตัวเองได้ขนาดนี้ และในขณะเดียวกัน ก็ไม่คิดว่านิสัยของเธอจะดื้อรั้นขนาดนี้

ตนเองไม่ได้ตั้งใจจะยั่วยุเธอ สิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้เกิดแต่กลับเกิดขึ้น

ตอนนี้เธอมีความรักที่ลึกซึ้งกับตัวเองขนาดนี้ ตนเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง

แต่เขาก็รู้ดีว่า เรื่องเช่นความรู้สึก ไม่สามารถแก้ไขได้ในชั่วข้ามคืน

ดังนั้น เย่เฉินจึงทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมเธอให้ว่า "เรื่องนี้ เราค่อยคุยกันทีหลัง ให้เวลากันและกัน"

ซ่งหวั่นถิงมองมาที่เขาอย่างประหม่าและถามอย่างแผ่วเบาว่า “ต่อจากนี้คุณจะไม่ยอมสนใจหวั่นถิงใช่ไหม?ต่อไปคุณจะจงใจออกห่างจากหวั่นถิงใช่ไหม?”

เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “ผมจะทำแบบนั้นได้ไง? ผมไม่ใช่คนแบบนั้น มันเป็นไปไม่ได้เพราะคุณบอกว่าคุณชอบผม ผมก็จะออกห่างจากคุณ”

ซ่งหวั่นถิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวว่า “อันที่จริงหวั่นถิงได้ตัดสินใจแล้ว ใช้เวลานานกว่าจะบรรลุความฝันนี้ อย่าบอกว่า 10 ปี 8 ปีเลย แม้แต่ 20 ปีก็ไม่นานในสายตาของหวั่นถิง หวั่นถิงขอเพียงคำขอเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จงอย่าห่างเหินกับหวั่นถิง แม้ว่าคุณจะไม่ชอบหวั่นถิงก็ตาม โปรดถือว่าหวั่นถิงเป็นเพื่อนของคุณเหมือนเมื่อก่อน”

เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง “ไม่ต้องกังวล ผมจะไม่ทำตัวห่างเหินกับคุณ เราเคยเป็นเช่นไร ตอนนี้เรายังคงเป็นเช่นนั้น”

ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเบาๆ

เย่เฉินถอนหายใจและพูดว่า “เอาล่ะ นี่มันก็ดึกแล้ว ผมต้องกลับบ้านแล้ว คุณก็รีบกลับไปเถอะ”