บทที่ 1157

VeraWang เป็นนักออกแบบชุดเวดดิ้งชาวจีนที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก

ชื่อจีนของหล่อนคือหวังเวยเวย

แม้กระทั่งตอนที่ลูกสาวของมิสเตอร์คลินตันอดีตประธานาธิบดีของอเมริกาแต่งงาน ชุดเจ้าสาวที่สวมใส่ล้วนเป็นฝีมือการออกแบบของหล่อน

ชุดเจ้าสาวที่วิคตอเรียภรรยาของเบคแฮมสวมตอนที่เข้าพิธีแต่งงานกับเบคแฮมก็เป็นชุดเจ้าสาวที่หล่อนออกแบบเช่นกัน ยังมีบริตนีย์ สเปียร์ผู้โด่งดัง รวมถึงหลานสาวของราชาคาสิโนแห่งมาเก๊า ที่ล้วนสวมชุดเจ้าสาวซึ่งออกแบบโดยหล่อนเข้าพิธีวิวาห์อีกด้วย

ด้วยอิทธิพลที่ส่งผลต่อนานาชาติของหวังเวยเวย ตามปกติแล้วหล่อนจะเป็นร้านในเมืองชั้นนำต่างๆ ของโลกเท่านั้น เหตุผลที่มาเปิดร้านในเมืองชั้นสองอย่างเมืองจินหลิง เหตุผลหลักก็เป็นเพราะหล่อนกับซ่งหวั่นถิงมีความสัมพันธ์ส่วนตัวไม่เลวเลย และซ่งหวั่นถิงก็ชื่นชอบชุดเจ้าสาวที่หล่อนออกแบบมาก ดังนั้นซ่งหวั่นถิงจึงลงทุนเปิดร้านขึ้นมา

ชุดเจ้าสาวที่หวังเวยเวยออกแบบ ปกติแล้วสุ่มหยิบออกมาส่งๆ สักชุดก็มีราคาหลายแสนหยวนขึ้นไปแล้ว

คนส่วนใหญ่ก็ได้แต่มองทว่าเอื้อมไม่ถึง

ในใจของเย่เฉินทราบกระจ่างดี หลังจากเซียวชูหรันไปบ้านของจางม่านม่าน ได้เห็นหล่อนได้รับการปฏิบัติด้วยอย่างไม่เป็นธรรมมากมายขนาดนั้น ในใจก็ตั้งเป้าหมายแน่วแน่แล้วว่าจะช่วยเหลือให้เพื่อนร่วมชั้นที่น่าสงสารคนนี้ได้เชิดหน้าชูตาบ้าง

ดังนั้น พอซ่งหวั่นถิงพูดออกมาว่า จะจัดเตรียมชุดเจ้าสาวของหวังเวยเวยให้เขา เขาก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

เพียงแต่ เขารู้อยู่แก่ใจดี ทุกอย่างต้องมีขอบเขต ด้วยเหตุนี้ เขาจึงบอกกับซ่งหวั่นถิงว่า “หวั่นถิง นี่เป็นเพียงเพื่อนสมัยมัธยมปลายของภรรยาผม ดังนั้นคุณไม่จำเป็นทุ่มเทมากเกินไป และไม่ต้องเอาชุดเจ้าสาวราคาแพงรุ่นใหม่ล่าสุดมา ดีที่สุดคือเอาชุดแต่งงานสำหรับให้เช่าโดยเฉพาะของพวกคุณมา เอามาให้ผมเช่าสักวันก็พอแล้ว”

ซ่งหวั่นถิงรีบเอ่ยว่า “ปรมาจารย์เย่ คุณจะเกรงใจฉันไปทำไมล่ะคะ ถือเสียว่าเป็นของขวัญแต่งงานที่ฉันมอบให้เพื่อนร่วมชั้นของภรรยาคุณก็ได้ค่ะ”

เย่เฉินกล่าวอย่างจริงจัง “ไม่ต้องหรอกหวั่นถิง หากว่ามอบให้เลยล่ะก็ เรื่องราวมันจะเลยเถิดไป”

ว่าแล้วเขาก็เอ่ยสำทับไปอีกว่า “โบราณว่าไว้ ให้ข้าวหนึ่งตวงเป็นบุญคุณ ให้ข้าวหนึ่งเม็ดก่อความแค้น ให้แต่พอควรจะเป็นบุญคุณ ให้มากเกิน อาจก่อให้เกิดความเคียดแค้นชิงชังได้ ภรรยาของผมแค่อยากให้เพื่อนร่วมชั้นของเธอได้สวมชุดเจ้าสาวที่งดงามเข้าพิธี ดังนั้นยืมแค่วันเดียวก็พอแล้ว”

ถึงแม้เย่เฉินจะเป็นนายน้อยผู้สูงศักดิ์ของตระกูลเย่ แต่ในช่วงหลายปีมานี้ เขาล้วนดิ้นรนอยู่ในจุดต่ำสุดเสมอมา พบเห็นความอัปลักษณ์ชั่วร้ายของสันดานมนุษย์มากมายแล้ว ในใจเขากระจ่างดียิ่งนัก ว่าบางครั้งก็ไม่ควรให้ความช่วยเหลือจนถึงที่สุดเกินไป