บทที่ 1185

เมื่อหม่าจงเหลียงได้ยินเซว์ซิงหลงพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็ตบเขาอีกครั้งด้วยความโกรธ และตะโกนว่า: “บัดซบ! นี่แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเหรอ? ฉันบอกให้แกจำสิ่งที่ฉันพูดให้ดีไง!”

เซว์ซิงหลงถูกตบเป็นครั้งที่สอง ตอนนี้เขารู้สึกหดหู่มาก ตั้งแต่โตเป็นผู้ใหญ่มาเขาเคยโดนตีซะที่ไหน?

วันนี้เขากลับโดนม่าจงเหลียงตบหน้าสองครั้งต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะโกรธมาก แต่เขาก็ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจใด ๆ ในขณะนี้

เขาทำได้เพียงพยักหน้าอย่างโกรธเคืองและพูดว่า: “พี่เสี่ยวหม่าคุณพูดถูก ต่อไปนี้ฉันจะระวังการพูดจาของตัวเองให้มากกว่านี้”

ม่าจงเหลียงทำเสียงเย็นชาใส่เขาและเหลือบมองไปที่เย่เฉิน เขารู้สึกผิดเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงถามเซว์ซิงหลงว่า: “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เล่าให้ฉันฟังอย่างละเอียดเดี๋ยวนี้!”

เซว์ซิงหลงกล่าวทันทีด้วยใบหน้าที่น้อยใจและขุ่นเคือง: “พี่เสี่ยวหม่าวันนี้ศักดิ์ศรีของฉันพังพินาศไปหมดแล้ว ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี้โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ บังอาจมาอวดดีต่อหน้าฉัน แถมยังพูดจาเหยียดหยามฉันด้วย คุณช่วยฉันสั่งสอนมันด้วยนะ!”

เซว์ซิงหลงเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังอย่างละเอียดทันที

ม่าจงเหลียงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเมื่อฟังเขาพูดจบ

ในอีกด้านหนึ่งเขาอึ้งกับความสำส่อนของลูกสาวของม่าจงเหลียง ส่วนอีกด้านหนึ่งเขาก็รู้สึกอึ้งกับความไร้ยางอายของครอบครัวซุนเต๋อวั่งมาก และในทางกลับกัน เขาตกตะลึงกับการกระทำของเย่เฉิน อาจารย์เย่อย่างมาก!

หากเขาเป็นเย่เฉิน อย่างมากเขาก็แค่หาคนมาสั่งสอนสองครอบครัวนี้ให้เข็ดไปเลย จากนั้นก็ให้ซุนหงเหว่ยและจางเสี่ยวม่านแต่งงานกันอย่างราบรื่นเท่านั้น

แต่คนฉลาดอย่างอาจารย์เย่สามารถคิดที่จะให้ซุนเต๋อวั่งแต่งงานกับลูกสาวของเซว์ซิงหลงได้!