บทที่ 1202

พิธีกรยิ้มและพูดว่า “โอ้ ไม่คิดเลยว่าคุณเซว์จะประทับใจมากขนาดนี้ คงจะรอการแต่งงานกันมานานมากเลยสินะครับ ทั้งสองฝ่ายมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน นี่เป็นการจับคู่ที่พระเจ้าสร้างขึ้นจริงๆเลยนะครับ ขอให้พวกเราทุกคนปรบมืออวยพรให้คู่บ่าวสาวมีความสุขในงานแต่งงาน รักกัน มีอนาคตที่สดใส และชีวิตมีแต่ความสงบสุขครับ！”

เมื่อเซว์จิ้งจิ้งได้ยินสิ่งนี้ เธอเกือบจะทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้น ใช้อ้อมแขนปิดบังใบหน้าของเธอเอาไว้ พร้อมกับร้องไห้เสียงดังออกมา

พิธีกรพูดต่อด้วยอารมณ์ว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าสาวของเราจะตื่นเต้นมาก งั้นเรามาสัมภาษณ์เจ้าบ่าวกันหน่อยดีกว่าครับ งั้นเรามาถามท่านซุนเต๋อวั่งกันดีกว่าครับว่าท่านรู้สึกอย่างไรที่ได้แต่งงานกับภรรยาที่อายุน้อยและสวยงามเช่นนี้？”

ซุนเต๋อวั่งหัวเราะคิกคักและพูดว่า “ผมตื่นเต้นสุดๆเลยล่ะครับ...”

พิธีกรยิ้มและถามว่า “แล้วท่านซุนเต๋อวั่ง ในสถานการณ์แบบนี้ ท่านมีบทกวีบอกความในใจไหมครับ？”

ซุนเต๋อวั่งกล่าวอย่างเขินอาย “ผมไม่เคยเรียนหนังสือ ไม่มีวัฒนธรรมใดๆ เรื่องของบทกวีก็ช่างมันเถอะครับ”

พิธีกรกล่าวอีกครั้ง “วันนี้พ่อแม่ของคุณเซว์จิ้ง เจ้าสาวของเราก็มางานแต่งงานเช่นกัน ผมอยากจะถามคุณซุนเต๋อวั่ง ผู้เป็นเจ้าบ่าวว่า ท่านมีอะไรที่อยากจะพูดกับแม่ยายและพ่อตาของท่านในอนาคตไหมครับ？”

ซุนเต๋อวั่งมองไปที่ด้านล่างเวที มีเซว์ซิงหลงและภรรยาของเขาที่ดูอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก เขาได้แต่โบกมือให้อย่างระมัดระวัง พร้อมกับพูดว่า “โปรดวางใจ ผมจะดูแลจิ้งจิ้งอย่างดี”

มีอีกหนึ่งประโยคที่ซุนเต๋อวั่งอยากจะถาม แต่ก็ไม่กล้าที่จะถาม

เขาต้องการถามเซว์ซินหลง พ่อตาในอนาคตของเขาว่าเงินสินสอดทองหมั้นห้าสิบล้านนี่ยังถือว่านับอยู่ไหม？

แต่เขากลัวว่าหลังจากที่เขาถามประโยคนี้ เซว์ซินหลงจะขึ้นมาและทุบตนเอง ดังนั้นเขาทำได้เพียงยอมแพ้

ในเวลานี้ พิธีกรกล่าวกับเซว์ซินหลงและภรรยาทั้งสองคนนี้ว่า “มาเถอะครับ เชิญพ่อแม่ของเจ้าสาวของเซว์จิ้งขึ้นมาบนเวทีกันเถอะ！”

ในเวลานี้ครอบครัวซุนนั้นได้กลายเป็นเครื่องจักรปรบมือที่ซึ่งไร้สีหน้าใดๆ

เซว์ซินหลงกับภรรยาจำต้องกัดฟันขึ้นไปบนเวที

พิธีกรยิ้มและพูดว่า “โปรดให้พ่อตาและแม่ยายมายืนด้านหน้าของเจ้าบ่าวเลยครับ”