บทที่ 1205

เมื่อเห็นท่าทีของซุนเต๋อวั่ง เย่เฉินกล่าวด้วยความพึงพอใจว่า “ในอนาคต ฉันจะให้ประธานเฉินดูแลพฤติกรรมหลังการแต่งงานของนาย ถ้าในอนาคตนายยังไม่แก้นิสัยรักคนรวยดูถูกคนจน ไม่ดูแลภรรยาคนใหม่ ลูกสะใภ้ หรือแม้แต่ลูกชายแล้วล่ะก็ ฉันจะให้ประธานเฉินปล่อยหมามากัดขาให้ขาดกระจุยไปเลย นายเข้าใจใช่ไหม？”

ซุนเต๋อวั่งพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า และกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ท่านอาจารย์เย่ ผมเข้าใจครับ...”

เย่เฉินโบกมือ “เอาล่ะ วันนี้ฉันขับรถมา จะไม่ดื่มอวยพรละกันนะ นายไปพบปะคนอื่นเถอะ วันนี้มีแขกมามากเลย อย่าลืมใครไปแม้แต่คนเดียว ได้ยินไหม？”

“ได้ยินแล้วครับ！ผมจะดื่มอวยพรทีละคนเลย！”

เมื่อส่งซุนเต๋อวั่งไปแล้ว ซุนหงเหว่ยกับจางเสี่ยวม่านก็เดินมาพร้อมกับไวน์ในมือ จางเสี่ยวม่านพูดกับเขาและเซียวชูหรันด้วยความเคารพ “ท่านเย่ ชูหรัน วันนี้ต้องขอบคุณทั้งสองมากเลยจริงๆนะคะ ฉันกับหงเหว่ยจะดื่มอวยพรพวกคุณเอง！”

เย่เฉินยิ้มจางๆ “ถ้าอย่างนั้นเราจะใช้ชาแทนไวน์ก็แล้วกัน ฉันขอให้คุณคู่บ่าวสาวมีความสุขและมีความสุข！”

ทั้งสองพยักหน้าซ้ำๆ และขอบคุณพวกเขาอย่างจริงจัง

แม้ว่าเซียวชูหรันจะรู้สึกงงงวยเล็กน้อยกับเรื่องตลกของวันนี้ แต่ในเวลานี้ เมื่อเห็นเพื่อนร่วมชั้นที่ดีในที่สุดได้แต่งงานกับคนที่รักอย่างสมใจ เซียวชูหรันเองก็มีความสุขไปกับเธอเช่นกัน

เย่เฉินมองไปที่จางเสี่ยวหมันและพูดเตือนว่า “เสี่ยวม่าน หลังจากที่คุณแต่งงานกับหงเหว่ยแล้ว อย่าลืมทิ้งบ้านหลังน้อยๆของคุณด้วย เพื่อสิ่งที่พ่อแม่และน้องชายที่บ้าน สิ่งที่พวกเขาทำในวันนี้ คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจ ดังนั้นใช้ชีวิตกับสามีของคุณให้ดี คุณต้องรักษาระยะห่างจากครอบครัวของคุณ ไม่ต้องติดต่อกันเรื่องการเงินใดๆอีก”

หลังจากพูดจบ เขามองไปที่ซุนหงเหว่ยอีกครั้งและพูดอย่างจริงจังว่า “ในเรื่องนี้เองหงเหว่ยก็ต้องกำกับดูแลอย่างจริงจังด้วย ตอนนี้พวกเธอสองคนก็เป็นพวกเดียวกันแล้ว อย่าปล่อยให้สามีภรรยาต้องแยกจากกันด้วยเรื่องแบบนี้เลย”

ความหมายของเย่เฉินก็คือ จางเสี่ยวม่านจะต้องไม่ให้เงินพ่อแม่และน้องชายของเขาเด็ดขาด

คนที่เอาลูกสาวไปขายในราคาที่สูงลิบลิ่ว แล้วยังจะมาสูบเลือดสูบเนื้ออีก เย่เฉินดูแล้วรู้สึกแย่เป็นที่สุด