บทที่ 1225

พอเห็นเย่เฉินจะมาเป็นแขกที่บ้านตอนเที่ยง ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพักอย่างดีใจ ก่อนไปยังบอกเย่เฉินว่า “อาจารย์เย่ รอสักครู่นะคะ ฉันต้องไปอาบน้ำก่อน แต่ว่าคุณวางใจได้ ไม่นานหรอก”

เย่เฉินพยักหน้า หัวเราะบอก “ไม่ต้องรีบ คุณไปอาบน้ำเถอะ”

อีกด้านหนึ่งฉินกางบอก “อาจารย์เย่ ที่นี่ค่อนข้างรก ถ้าไงเราไปพักผ่อนในรถกันก่อนเถอะ วันนี้ผมให้คนขับเอารถบ้านมา”

เย่เฉินหัวเราะบอก “ได้ครับ งั้นไปรอบนรถกัน”

ฉินเอ้าตงรีบบอก “อาจารย์เย่เชิญครับ!”

ตอนเย่เฉินกับฉินกางและฉินเอ้าตงออกจากโรงยิม เจ้าไห่เฉาที่โดนเย่เฉินชกจนหมัดแตกไปปรากฎตัวขึ้นที่หน้าห้องพักนักกีฬาด้วยสีหน้ามึนตึง

หน้าประตูห้องพัก มีธงชาติญี่ปุ่นแปะอยู่ ด้านบนมีตัวหนังสือเขียนว่า “นักกีฬาญี่ปุ่น : อิโตะนานาโกะ”

เจ้าไห่เฉายืนลังเลอยู่หน้าห้องพักครู่งหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้องพักนั่น

ไม่นานมีคนเปิดประตูห้องออกมา หนุ่มน้อยคนหนึ่งพูดภาษาจีนอย่างคล่องแคล่ว มองเขาอย่างสงสัยพลางถามว่า “คุณเป็นใคร?”

เจ้าไห่เฉารีบยิ้มเอาใจพลางว่า “สวัสดีครับ ผมอยากพบคุณอิโตะนานาโกะสักหน่อย รวมถึงโค้ชของเธอ คุณยามาโมโตะคาซึกิด้วยครับ”

หนุ่มน้อยหันไปมองผู้ชายวัยกลางคนและสาวน้อยในห้องพักพูดว่า “คุณยามาโมโตะ คุณอิโตะ คุณผู้ชายคนนี้มาหาพวกคุณครับ”

ยามาโมโตะคาซึกิคิ้วขมวดแน่น เอ่ยปากถามขึ้น “คุณเป็นใคร? พวกเรารู้จักกันหรือไง?”